Civilian Reserve Corps

The creation of a Civilian Reserve Corps was called for in both the 2006 National Security Strategy and in the 2007 State of the Union Address. According to the State of the Union Address, “It would give people across America who do not wear the uniform a chance to serve in the defining struggle of our time.”

In a twist of the usual State Department-Pentagon rivalry coffee thermos stainless steel, Defense Secretary Robert M glass water bottle camelbak. Gates has become the program’s most outspoken advocate thermos vacuum insulated 24 ounce. “The Department of Defense has taken on many … burdens that might have been assumed by civilian agencies in the past… [The military has] done an admirable job…but it is no replacement for the real thing – civilian involvement and expertise… Funding for non-military foreign-affairs programs…remains disproportionately small relative to what we spend on the military… Secretary Rice has asked for a budget increase for the State Department and an expansion of the Foreign Service. The need is real… What is clear to me is that there is a need for a dramatic increase in spending on the civilian instruments of national security – diplomacy, strategic communications running belt india, foreign assistance, civic action, and economic reconstruction and development… Indeed, having robust civilian capabilities available could make it less likely that military force will have to be used in the first place, as local problems might be dealt with before they become crises.”

Rohan Hoffmann

Peter D’Rohan Hoffmann (born 14 January 1972) is an Australian-Portuguese rugby union referee and former international player for Portugal. He played as a fly-half and a fullback. One of the best Portuguese players of his generation, he earned nicknames like Zé Rohan and Mister Canguru.

Born in Brisbane, he studied at the Marist College, in Ashgrove, the same rugby school of John Eales. After Ashgrove he played for Brothers Old Boys in Brisbane and for Queensland Schools, Queensland U-19 and Queensland U-21. He was in his second season with Brothers 1st XV when he received the invitation to move to England.

Hoffmann played for London Scottish F socks at wholesale prices.C. in the English Premiership for the season of 1992/93. In August 1993, Scottish coach Andrew Cushing who accumulated functions with head coach of Portugal, invited him to move to Portugal to play a season at Técnico. He remained in the Lisbon team from 1993/94 to 1997/98, where the club won the Portuguese Championship and the Cup of Portugal in 1993/94.

He then moved back to England to play for the professional team of Worcester Warriors, but he wasn’t successful, breaking a leg twice. He decided to return to Portugal, this time to play for Grupo Desportivo Direito, in Lisbon. He won the Portuguese Championship and the Cup of Portugal for the season of 2001/02, and also the Iberian Cup of 2002.

After becoming a Portuguese naturalized citizen how to use a meat tenderizer tool, he decided to represent Portugal. He won 27 caps, from the 64-3 loss to Italy, at 2 March 1996, in Lisbon, for the FIRA Championship, D1, Pool 2, to the 34-21 loss to Spain, at 2 June 2002, in Madrid cheap cotton socks, for the 2003 Rugby World Cup qualifyings. He was one of the top scorers for Portugal during his international career, scoring 7 tries, 2 conversions, 8 penalties and 1 drop goal, 77 points in aggregate.

The high point of his international career was at the 1999 Rugby World Cup qualification, when he scored a 90 meters try against Scotland XV in the 85-11 loss at Murrayfield, at 28 November 1998, in a game where he also scored a drop goal. Portugal lost to Spain by 21-17 1 December 1998, meaning they would have to go to the repechage with Uruguay. Portugal lost both repechage games but it was still their best result at the time.

He started to coach at a young level while still playing, being currently Técnico U-18 head coach. He also started an international referee career, first at a youth level, in 2002, and at the senior level, in 2006. His first international match took place in Monaco, at 11 October 2008 stainless steel meat pounder, between Monaco and Bosnia-Herzegovina.

In December 2012 he was named as part of the 18-man referee team for Super Rugby 2013. His debut was on 1 March 2013 when the Waratahs played the Melbourne Rebels.

Modou Sougou

Pape Amodou Sougou est un footballeur international sénégalais, né le 18 décembre 1984 à Fissel. Il évolue au poste d’attaquant à Sheffield Wednesday. Il est également de nationalité portugaise.

Après avoir commencé le football au Sénégal, Modou Sougou rejoint le championnat du Portugal et l’União Leiria, en 2004, à l’âge de 19 ans.

La première année, il joue relativement peu, seulement 8 matchs, et au bout d’un an, il rejoint le Vitoria Setubal où il gagne du temps de jeu. Il joue 35 matchs dont 27 en championnat. Il y joue également ses deux premiers matchs européens en Ligue Europa.

Un an plus tard, il revient à l’União Leiria où il reste deux ans et s’affirme comme un titulaire à part entière. Il y joue 50 matchs et marque ses premiers buts depuis son arrivée sur le continent européen. Il marque son premier but européen lors d’un match de Coupe Intertoto.

Il rejoint ensuite l’Academica Coimbra où il s’impose comme un titulaire en puissance et marque régulièrement refilling water bottles. Il y reste trois saisons avant de rejoindre la Roumanie. Au total, il aura disputé 152 matchs en 1re division portugaise pour 24 buts.

En 2011, il rejoint le club roumain de Cluj pour environ 300 000€. Dès sa première saison fabric pill shaver, il remporte notamment le championnat de Roumanie.

Il participe aussi à la phase de poule de la Ligue des champions 2012-2013, compétition au cours de laquelle il marque 1 but et délivre 4 passes décisives.

Lors de la saison 2012-2013, il est transféré à l’Olympique de Marseille pour un montant avoisinant 3M€. A Marseille, il marque dès sa première titularisation en Coupe de France face à Rouen. Le 3 mars 2013, il entre en jeu à la 72e minute et contribue à la victoire 2-1 de Marseille sur Troyes en délivrant deux passes décisives à André-Pierre Gignac et Nicolas N’Koulou. Mais sa première demi-saison est quelque peu décevante, avec 16 apparitions dont 5 titularisations, pour 1 but et 2 passes décisives.

Le 7 août 2013, l’Olympique de Marseille officialise un accord pour le prêt (sans option d’achat) de l’attaquant sénégalais à Évian Thonon Gaillard jusqu’à la fin de la saison 2013-2014. Dix jours plus tard, il joue son premier match contre l’OM en entrant en jeu à 27 minutes de la fin. Il marque son premier but avec le club savoyard le 21 septembre, contre Montpellier (2-2). Le 4 décembre, il marque contre le Paris SG lors d’une victoire 2 à 0. Le 12 janvier 2014, il inscrit son quatrième et dernier but face au club auquel il appartient, l’Olympique de Marseille mais ne peut empêcher une défaite 1-2.

Le 1er septembre 2014, il est de nouveau prêté au club savoyard pour la saison. Il doit attendre le 7 mars 2015 pour marquer son premier but de la saison contre Monaco (1-3) takeya modern glass water bottle. Au terme de celle-ci, le club est relégué en Ligue 2 en terminant 18e du championnat.

Le 4 août 2015, l’Olympique de Marseille libère Modou Sougou afin qu’il s’engage avec Sheffield Wednesday, alors en deuxième division anglaise, pour deux saisons.

Il connaît sa première sélection avec le Sénégal en 2007 alors qu’il joue au Uniao Leiria.

Modou Sougou participe à la Coupe d’Afrique des nations 2008 avec l’équipe du Sénégal. Il marque son premier but en sélections le 28 septembre 2008 face à l’Algérie.

Il joue plusieurs matchs lors des qualifications pour les coupe du monde 2010 et 2014.

Avec le Vitória Setubal, il est finaliste de la Supercoupe du Portugal 2005, battu par le Benfica Lisbonne 1-0 avant d’être également finaliste de la Coupe du Portugal 2006 battu 1-0 par le FC Porto.

Avec le CFR Cluj, il est Champion de Roumanie 2012 et s’incline en finale de la Supercoupe de Roumanie 2012 face au FC Dinamo Bucarest lors de la séance de tirs aux buts.

Il est vice-champion de France lors de la saison 2012-2013 avec l’Olympique de Marseille.

Lors de son transfert à Marseille, il est décrit par les dirigeants marseillais de la façon suivante : « On a vu contre Montpellier qu’il nous manquait un accélérateur, un joueur capable d’apporter de la vitesse, de dynamiter une défense. Sougou, c’est l’ensemble de ces qualités. Cela fait plusieurs années qu’on le suit. Si on devait le définir, disons qu’il se situerait quelque part entre Gervinho et Mamadou Niang.&nbsp best shaver for balls

Institut des techniques d’ingénieur de l’industrie 2 Savoies

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?) selon les recommandations des projets correspondants.

Si vous disposez d’ouvrages ou d’articles de référence ou si vous connaissez des sites web de qualité traitant du thème abordé ici, merci de compléter l’article en donnant les références utiles à sa vérifiabilité et en les liant à la section « Notes et références » (, comment ajouter mes sources  cheap football jerseys online?).

L’Institut des techniques d’ingénieur de l’industrie 2 Savoies (ITII 2 Savoies) est l’un des Instituts des techniques d’ingénieur de l’industrie français. Cet institut fut créé par la Chambre Syndicale de la Métallurgie de Haute-Savoie et celle de la Savoie en partenariat avec l’Université de Savoie, en 1992. Son rôle est de former des ingénieurs. ITII 2 Savoie appartient au réseau ITII (Institut des techniques d’ingénieurs de l’industrie).

Ces formations se font en étroite collaborations avec les entreprises à la conception. Cette intégration en entreprise par alternance permet aux étudiants d’avoir dès l’origine de leur formation un pied dans le monde actif et d’accroitre leur intégration dans le tissu entreprenarial.

L’ITII 2 Savoies s’intègre dans le dispositif des Formations d’Ingénieurs en Partenariat FIP. Cet institut est également partenaire, sur le plan pédagogique, avec l’école Polytech’Savoie qui délivre le diplôme d’ingénieur en Mécanique-Productique, reconnu par la Commission des Titres d’Ingénieur fleece fabric.

L’ITII 2 Savoies fait partie de la Conférence Nationale des ITII qui regroupe 23 ITII en France.

Saponiny

Saponiny (z łac. sāpō, dop. sāpōnis – “mydło”) – grupa związków chemicznych należących do glikozydów, których masa cząsteczkowa wynosi 600-1500 u. W ich skład wchodzą dwie części: aglikon – sapogenina (sapogenol) i glikon – sacharyd (cukier). Są wytwarzane przez wiele roślin oraz przez niektóre organizmy morskie, w tym strzykwy.

Wykazują zdolność obniżania napięcia powierzchniowego roztworów wodnych. Pienią się w wodzie jak mydło (szczególnie dobrze w ciepłej), dlatego organy roślinne bogate w saponiny stosowano jako namiastkę mydła, do prania.

Mają działanie lecznicze: moczopędne football socks boys, wykrztuśne, wzmagają wydzielanie śluzu, wzmagają procesy wchłaniania składników pokarmowych z jelit do krwi, przeciwzapalnie my football shirt, przeciwbakteryjne, pierwotniakobójcze, przeciwgrzybicze i przeciwwirusowe, pobudzają wydzielanie soku żołądkowego, żółci i soku jelitowego. Mogą wpływać na poziom cholesterolu. Nasilają trawienie tłuszczów. Niektóre z nich są truciznami.

Saponiny powodują hemolizę czerwonych krwinek. Saponiny łatwo wnikają w warstwę lipidową błony komórkowej tuż przy cząsteczkach cholesterolu, ściągają cholesterol do warstwy zewnętrznej błony, co powoduje wniknięcie następnych cząsteczek saponin. Następuje wybrzuszenie i dalej rozerwanie błon komórkowych erytrocytów. Właściwość ta jest wykorzystywana do określania siły działania saponin poprzez indeks hemolityczny – największe rozcieńczenie roztworu saponin, jakie powoduje jeszcze hemolizę krwinek czerwonych.

Duże dawki saponin, podane doustnie mają działanie wymiotne.

Można wyróżnić:

Saponiny występują najczęściej w skórce łodyg i owoców oraz w korzeniach, m.in order football jerseys. takich roślin jak:

Od łac. sapo – mydło w związku z właściwościami pieniącymi.

Heilbronn Hauptbahnhof

Heilbronn Hauptbahnhof ( listen) is the main passenger railway station in Heilbronn in the German state of Baden-Württemberg.

Heilbronn Hauptbahnhof is located about 1 km west of the inner city of Heilbronn and the Old Neckar on a 1 km wide island between the old Neckar and the modern canalised Neckar. Southwest of the modern Neckar is the Heilbronn goods yard. At the western end of the station is the beginning of Bahnhofstraße (station street), which runs over the Friedrich Ebert Bridge and is a direct extension of Kaiserstrasse running to Marktplatz (market square), the historic centre of Heilbronn.

The main building was completed in 1958 to a design by Hellmut Kasel, based on a preliminary draft by Emil Schuh. The station’s front has the canopy roof architecture of the time worlds best water bottle. The station building has a width of 120 m and is built out of concrete and glass, with a copper-covered roof. The central part of the building is a long hall with a glass front, 40 m long, 11.5 m wide and 7.5 m high. The floor of the lobby is made of Jurassic limestone tiles, and the walls are covered with Jurassic and Travertine panels. The ceiling includes a Rabitzkonstruktion (an installation of wire-reinforced plaster, invented by Carl Rabitz), consisting of panels that are sprayed with blue plaster.

The entire lobby is divided by vertical and horizontal lines meat tenderizer jellyfish. The southeast side of the hall consists almost entirely of glass.

To the west of the lobby there was formerly a restaurant, where there is still a stained glass window by Friedrich Knoedler. The west wing has a large open terrace on the ground floor and the former restaurant upstairs. The walls of the restaurant upstairs are covered with elm and maple. There is also a wall mosaic by Friedrich Knoedler. On the staircase there is also a statue of a girl with a fish by Hermann Koziol.

At the eastern end of the station there is a three storey office building. On the eastern wall of the reception building is a colourful metal relief in silicate paint and wrought iron made in 1958 by Peter Jakob Schober, called “Travel by train—Heilbronn and the world” (Reisen mit der Bahn—Heilbronn und die Welt), which includes symbols of Heilbronn and the world.

The stained glass windows of the subway were created by Valentin Saile.

In the autumn of 1958, a new roof was built above the bus station in front of the station, which was designed by Heinrich Röhm. It was 20 m long and 3.40 m wide and has been described as a “sleek airplane-like structure”. It rested on five pillars

Argentina Home BIGLIA 6 Jerseys

Argentina Home BIGLIA 6 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

. The roof was replaced by a suspended honeycomb structure in 1980.

In 2001, a new canopy was built to connect the station with the Heilbronn Stadtbahn stop and the bus station. This was designed by Fritz Auer, Carlo Weber and Götz Guggenberger.

In November 2013, it was decided to name the station forecourt as Willy-Brandt-Platz. It was officially named on 18 December 2013 on the occasion of the 100th birthday of Willy Brandt. The stops for buses and the Stadtbahn outside the station was renamed at the 2013/2014 timetable change in December 2013. It is now officially called Heilbronn Hauptbahnhof/Willy-Brandt-Platz.

The original Heilbronn station of 1848 was built a little further east on the Neckar River near the harbour. The tracks to this station ran further south along the modern Bahnhofstrasse.

The re-routing of the line and the increase in traffic meant that a new station was built at the current location in 1873. The station building of 1873 was destroyed in an air raid on Heilbronn on 4 December 1944. Today’s station was built on its foundations.

Old station of 1848

1873 station

Plan of the Hauptbahnhof from 1895

Street map showing station tracks in 1903

Mühlacker station is classified by Deutsche Bahn as a category 2 station custom team jerseys.

The station is served by the following lines:

The following lines operate through Heilbronn Hauptbahnhof:

Mount Welel

Mount Welel (also known as Tullu Welel) is a mountain in southwestern Ethiopia. Located in the Mirab Welega Zone of the Oromia Region, it has an elevation of 3 metal sports water bottles,301 metres (10,830 ft) above sea level. Characterized by twin peaks, Welel is the highest point in the Zone and Hawa Welele woreda.

The name of the mountain is Oromo in origin, and the people of the Oromia region considered it sacred. According to author Mohammed Hassan, they named the peak after a mountain in Meda Welabu, which he considers to have been “the region of Borana dispersal in the early sixteenth century”.

The Dutch explorer Juan Maria Schuver reached Mount Welel August 1882, but he declined to attempt to climb it, explaining in his memoirs that “an escort of 100 men would have been needed to reach the top, as the mountain and a large extent of the forest around it, are inhabited by fugitive slaves and criminals from different tribes.”

In his book In Search of King Solomon’s Mines, Tahir Shah explains that he first learned of this mountain in the memoirs of the explorer Frank Hayter, The Gold of Ethiopia, which was written in 1936. In the book football training socks, Hayter claimed to have found a shaft full of gold in the mountain, which he claims was the source of the wealth of the Queen of Sheba, but misfortune prevented him from benefiting from his discovery. Although in an interview with Richard Pankhurst he learns that Hayter is “rather unreliable”, locating this mountain becomes Tahir Shah’s goal in his further travels through Ethiopia, which he eventually reaches. When he reaches Begi, the locals warn him that the mountain is the home of the Devil; when he reaches the base of Mount Welel, he finds the land almost empty of people, and that the locals apparently sell the local crops to people in Gambela because they believe the harvest to be poisonous. In the penultimate chapter he describes reaching the mountain and finding a cave entrance, although at first he believes it is the entrance to the mines Hayter claimed to have discovered, upon investigation it took him no further than 20 feet into the mountain.

Møller-Streuung

Als Møller-Streuung bezeichnet man die Streuung zweier Elektronen aneinander. Mit Ausnahme von sehr hochenergetischen Kollisionen, wie sie z.B. in modernen Teilchenbeschleunigern künstlich erzeugt werden, kann die Wechselwirkung zwischen den Elektronen als rein elektromagnetisch angenommen werden. Unter dieser – auch der Originalpublikation von Christian Møller zugrundeliegenden – Annahme kann die Streuung mit der Quantenelektrodynamik (QED) beschrieben werden. Bei höheren Energien treten messbare Korrekturen durch andere Wechselwirkungen, dem Austausch von Z-Bosonen im Standardmodell der Elementarteilchenphysik (SM) oder anderen Austauschteilchen in exotischen Physikmodellen („Physik jenseits des Standardmodells“) auf.

Die einzige in der Quantenelektrodynamik vorhandene Wechselwirkung ist die elektromagnetische Wechselwirkung. In der Sprechweise der quantenfeldtheoretischen Störungstheorie geschieht der Impulsaustausch zwischen den beteiligten Elektronen über den Austausch virtueller Photonen.

Die einfallenden Elektronen tragen vor dem Stoß die Impulse






p



1






{\displaystyle p_{1}}


und






p



2






{\displaystyle p_{2}}


. Nach dem Stoß existieren zwei Elektronen mit den Impulsen






p



3






{\displaystyle p_{3}}







p



4






{\displaystyle p_{4}}


. In erster Näherung der Störungstheorie existieren zwei Feynmandiagramme, die den Prozess beschreiben (siehe Abbildung rechts). Die beiden Diagramme, nach den im Nenner des jeweiligen mathematischen Ausdrucks auftretenden Mandelstamvariablen t-Kanal und u-Kanal genannt, unterscheiden sich nur durch den Zusammenhang der Impulse. Anschaulich kann man sich dies so vorstellen, dass das auslaufende Elektron mit Impuls






p



3






{\displaystyle p_{3}}


vor der Streuung den Impuls






p



1






{\displaystyle p_{1}}


oder den Impuls






p



2






{\displaystyle p_{2}}






α





{\displaystyle \alpha }


die Kopplungskonstante der QED, und




θ





{\displaystyle \theta }


der Streuwinkel ist.

Selbst in erster Näherung muss der Impulsaustausch der Elektronen nicht zwangsläufig über ein intermediäres Photon geschehen. Beispielsweise erlaubt das Standardmodell der Teilchenphysik auch einen Impulsaustausch über ein intermediäres Z-Boson. Die entsprechenden Feynman-Diagramme gleichen den Diagrammen aus der Elektrodynamik, wobei die innere Linie nun ein Z-Boson ist. Die zugehörigen Terme unterscheiden sich jedoch in zwei wichtigen Punkten:

Neben dem Beitrag durch den Austausch von Z-Bosonen sind auch weitere direkte Beiträge durch bisher unbekannte Elementarteilchen denkbar. Da solche Beiträge bisher nicht gemessen wurden, müssen diese Teilchen entweder eine geringe Wechselwirkung mit den Elektronen haben, wie z.B. ein mögliches Graviton, oder eine hohe Ruhemasse besitzen, so dass ihre Beiträge für Schwerpunktsenergieen unterhalb dieser Masse stark unterdrückt sind.

Pinjarra to Narrogin railway

The Pinjarra to Narrogin railway was a 153 kilometre cross-country railway line built between the towns of Pinjarra and Narrogin in Western Australia.

The line was opened in stages between 1910 and 1927 (with construction being delayed by the onset of the First World War) to service the booming timber industry as well as rural and fruit-growing establishments between the two termini. Pinjarra and Narrogin are located on the Western Australian Government Railways’ South Western and Great Southern main lines respectively, and as such the Pinjarra to Narrogin railway provided an important link between the two, providing a rail transport link to towns and mills along the way, such as Dwellingup and Boddington design youth football uniforms, both of which continue to be significant settlements in the region.

The closing of many of the local timber mills led to a gradual decline in traffic on the line and, accordingly, commercial services were withdrawn progressively until cessation of the last remaining service in 1984 New Balance Kids. However, the Hotham Valley Railway has operated a heritage railway over a thirty-two kilometre section of the line as far as Etmilyn from 1974 onwards and continues to do so.

Bosnië en Herzegovina

Bosnië en Herzegovina (Bosnisch/Kroatisch: Bosna i Hercegovina, Servisch: Босна и Херцеговина) is een presidentiële republiek met een semipresidentieel systeem en een meerpartijenstelsel in het zuidoosten van Europa. Het land bestaat uit de landstreken Bosnië en Herzegovina en is ontstaan bij het uiteenvallen van het voormalige Joegoslavië (sinds 5 april 1992). Het land bevindt zich op het Balkanschiereiland en grenst in het noorden en westen aan Kroatië en in het oosten aan Servië en Montenegro.

Bosnië en Herzegovina telt 3.791.622 (2013) inwoners en heeft een oppervlakte van 51.209 km². Het land wordt bijna geheel door land omgeven, behalve bij de kustplaats Neum, waar circa 21 km kustlijn is met de Adriatische Zee. De hoofdstad en de grootste stad van Bosnië en Herzegovina is Sarajevo met een inwonertal van circa 430.000. De nationale munteenheid is de Bosnische mark.

Bosnië en Herzegovina riep na een referendum van 1 maart 1992 in april 1992 de onafhankelijkheid uit. Het was na Slovenië en Kroatië het derde land dat zich daarmee afscheidde van het voormalige Joegoslavië. Het referendum werd door een merendeel van de Bosnische Serviërs geboycot, zij waren tegen de onafhankelijkheid. Na een aantal rumoerige jaren brak kort na het uitroepen van de onafhankelijkheid de Bosnische burgeroorlog uit.

Het kort daarvoor gevormde leger van de Bosnische Serviërs, onder leiding van generaal Ratko Mladić, omsingelde in het voorjaar van 1992 de Bosnische hoofdstad Sarajevo. De politieke leider van de Bosnische Serviërs, Radovan Karadžić, kwam op 12 mei 1992 met het plan om Bosnische volkeren fysiek te scheiden. Al in 1992 werden tientallen Bosnische steden en dorpen aangevallen en vervolgens geplunderd en de niet-Servische bevolking uitgemoord, opgesloten in gevangenkampen of verdreven. De meeste massamoorden vonden plaats in Foča, Sarajevo, Višegrad, Zvornik, Prijedor, Kozarac, Vlasenica, Bratunac, Sanski Most en Srebrenica, in de laatste zijn in 1995 ruim achtduizend mensen vermoord. Radovan Karadžić is in 2010 opgepakt nadat hij zich had verscholen met een schuilnaam in Belgrado. In maart 2016 is hij door het Joegoslavië tribunaal (Internationale Gerechtshof) in Den Haag veroordeeld voor een gevangenisstraf van 40 jaar.

Na het internationaal ingrijpen in 1995 eindigde de Bosnische Oorlog met het verdrag van Dayton. Sindsdien is het land verdeeld in twee entiteiten: de Federatie van Bosnië en Herzegovina (Federacija Bosna i Hercegovina) en de Servische entiteit: de Servische Republiek (Republika Srpska). In deze laatste is Banja Luka de belangrijkste stad, grondwettelijk is Sarajevo de hoofdstad. Naast de voornoemde twee deelrepublieken is er het Federaal District Brčko.

Na het einde van de burgeroorlog is het een stuk rustiger op de Balkan. Bosnië en Herzegovina verdween uit het nieuws tot Radovan Karadžić in juli 2008 werd opgepakt. De Britse diplomaat en politicus Paddy Ashdown, voormalig Hoge Vertegenwoordiger van de internationale gemeenschap in Bosnië-Herzegovina, gaf ten tijde van deze gebeurtenis in The Observer aan dat Bosnië en Herzegovina op het punt stond om in te storten. Ashdown meldde dat de Bosnische Serviërs bezig zijn met het opbouwen van een eigen staatsstructuur. De premier Milorad Dodik stuurde eerder een afvaardiging naar Montenegro om te onderzoeken hoe dat land zich in 2006 afscheidde. De Bosnische Serviërs streven naar een onafhankelijke Republika Srpska. Volgens Ashdown heeft de Europese Unie zich eind jaren 90 te snel teruggetrokken uit Bosnië.

Bosnië is gelegen in de westelijke Balkan, grenzend aan Kroatië in het noorden en westen, Servië in het noordoosten en Montenegro in het zuidoosten. Het land is voornamelijk bergachtig en bevindt zich deels in de centrale Dinarische Alpen. De noordoostelijke streken zijn onderdeel van de Pannonische vlakte, terwijl het zuiden aan de Adriatische Zee grenst. Het land heeft slechts 20 kilometer kustlijn bpa free water bottle brands, rond de stad Neum. Hoewel de stad is omringd door Kroatische schiereilanden heeft volgens de Verenigde Naties Bosnië recht op een wettelijke doorgang naar de buitenste zee.

Het land dankt zijn naam aan de twee regio’s Bosnië en Herzegovina, die een zeer vaag omschreven grens hebben. Bosnië omvat de noordelijke gebieden, ongeveer vier vijfde van het gehele land, terwijl Herzegovina het zuidelijke deel van het land vormt. De belangrijkste steden zijn de hoofdstad Sarajevo, Banja Luka in het noordwesten, Bijeljina en Tuzla in het noordoosten, Zenica en Doboj in het centrale deel van Bosnië en Mostar, de hoofdstad van Herzegovina. Het zuidelijke deel van Bosnië heeft een mediterraan klimaat en wordt grotendeels gebruikt voor landbouw. Midden-Bosnië is het meest bergachtige deel van Bosnië met als hoogtepunten de bergen Vlasic, Čvrsnica en Prenj. Oost-Bosnië heeft ook bergen, zoals Trebevic, Jahorina, Igman, Bjelašnica en Treskavica. Dit was de plek waar de Olympische Winterspelen van 1984 werden gehouden. Oost-Bosnië is bosrijk langs de rivier Drina, evenals bijna 50% van heel Bosnië en Herzegovina. Noord-Bosnië bevat zeer vruchtbare landbouwgrond langs de rivier Sava.

De staatsburgers van Bosnië en Herzegovina worden burgers van Bosnie-Herzegovina genoemd. De grootste etnische groepen in het land zijn de islamitische Bosniakken, de servisch-orthodoxe Bosnische Serviërs en de rooms-katholieke Bosnische Kroaten. Daarnaast zijn er kleine groepen Roma, Albanezen, Montenegrijnen, Oekraïners, Duitsers en Joden. De oorlog heeft de bevolking grotendeels gescheiden in twee administratieve entiteiten: één bestuurd door Bosnische-Serven en één door Bosniakken en Bosnische-Kroaten. Tijdens de burgeroorlog is een enorme stroom van vluchtelingen, circa 1 miljoen, naar het buitenland vertrokken New Balance Sneakers.

Na de burgeroorlog (1995) hebben de verschillende etnische groeperingen zich grotendeels teruggetrokken in de 2 gebieden en geconcentreerd. Tijdens de burgeroorlog hebben met name Bosnische-Serven zich schuldig gemaakt aan etnische zuiveringen onder andere in de steden Srebrenica en Prijedor.

Na de oorlog werden vluchtelingen in staat gesteld terug te keren naar hun oorspronkelijke woonplaatsen, maar de onveilige situatie weerhield de meesten daarvan. In grote delen van het land staan daarom de huizen onbewoond en vele dorpen zijn leeg.

De hoofdstad van Bosnië en Herzegovina is Sarajevo. Andere grotere steden zijn Banja Luka, Bihać, Mostar, Tuzla en Zenica.

De muziektraditie in Bosnië is heel divers. Verschillende bevolkingsgroepen hebben allemaal hun eigen voorkeur. Een van de invloedrijkste muzieksoorten is sevdah. Deze muzieksoort kent haar oorsprong eind 19e eeuw en is vergelijkbaar met een balade. De teksten vertellen vaak verhalen over bekende personen en gebeurtenissen mens shaver reviews, zoals over de Ottomaanse periode. De hierbij gebruikte instrumenten die de zang begeleiden van deze balladen zijn vaak de accordeon en de gitaar; de accordeon is de 20e-eeuwse vervanger van de onder Ottomaanse overheersing gebruikelijkere saz.

Naast de muziek speelt dans een belangrijke rol in de cultuur van Bosnië en Herzegovina. Er zijn vele verschillende soorten dans. Een van de voornaamste is de zogeheten kolo. Dit is een traditionele dans waarbij mannen en vrouwen gezamenlijk dansen, de oorsprong is naar meerdere perioden in de geschiedenis te herleiden.

Populaire gerechten in Bosnië en Herzegovina zijn onder andere burek (met gekruid vlees gevuld filodeeg, ook wel jufka genoemd), ćevapčići of ćevapi (kleine worstjes van gekruid gehakt) en Bosanski lonac (stoofpot met vlees en groente). De Bosnische keuken kent daarnaast erg veel gevulde groenten: punjene paprike (gevulde paprika), sarme (zurekoolbladen) en tikvice (courgette). De vulling voor sarme is een mix van runder/kalfsgehakt, rijst, ui, paprikapoeder, peper en zout.

Veel Bosnische gerechten zijn ook elders in de Balkan te vinden. Zo is het in Bosnië onder de naam zeljanica bekende gerecht (filodeeg met spinazie en witte roomkaas) in Griekenland bekend onder de naam spanakopita (Grieks: Σπανακοπιτα). In de Bosnische, Servische en soms Kroatische taal betekent het woord spanać of spinat spinazie, afkomstig van het Griekse spanàki (Grieks: Σπανάκι); een oud Slavisch woord hiervoor is zelja (cyrillisch: Зеља).

Het roken van vlees valt onder een delicatesse, het zogenaamde suho meso of pečenica (droog/rookvlees). De Bosniërs zijn tevens dol op zoet, zoals over de gehele Balkan is ook in Bosnië de welbekende baklava (filodeeg bedekt met mix van walnoten, suiker, boter) te vinden. Alleen in tegenstelling tot Griekenland en Turkije wordt de baklava in Bosnië met walnoten bereid.

Bosnië en Herzegovina heeft drie officiële talen: Bosnisch, Servisch en het Kroatisch, alle drie standaardvarianten van het Servo-Kroatisch.

De naam “Bosnisch” is onder de meerderheid van Bosnische Kroaten en Bosnische Serviërs controversieel. Bosnische Kroaten spreken Kroatisch en beschouwen dit als hun moedertaal. Bosnische Serviërs zien het Servisch als hun officiële taal. Alleen de Bosniakken geven de voorkeur aan Bosnisch. Het Bosnisch wordt gezien als een “aparte” Zuidslavische taal met Turkse en Arabische leenwoorden en wordt in het huidige Bosnië en Herzegovina samen met de andere twee talen als de nationale standaardtaal gezien. Het staat vast dat tot in de 19e eeuw de Bosnische bevolking Bosnisch sprak en een eigen Bosnisch schrift kende, het Bosančica.

De economie van Bosnië en Herzegovina heeft het zwaar te verduren gehad tijdens de oorlog. Met name de industrie, waar het land (en het vroegere Joegoslavië) van afhankelijk was en is, is flink beschadigd geweest. Het land telt vele industrieën, waarvan vele te maken hebben met het delven van de ruim aanwezige delfstoffen (kolen, zink). Ook is er veel petrochemische industrie in het land. Daarnaast is er sprake van intensieve akkerbouw en veeteelt. Vanwege de ligging vindt de meeste handel plaats met de buurlanden Kroatië, Servië en Montenegro.

In de afgelopen jaren liet de economie van Bosnië-Herzegovina gunstige groeicijfers zien. De groei werd vooral gedreven door een stevige toename van de particuliere consumptie runners water bottle carrier. De stijging van de consumptieve bestedingen die relatief op een laag niveau liggen, werd gedreven door een toename van de reële lonen en een flinke groei van het consumentenkrediet. Ook overheidsprojecten op het gebied van de infrastructuur en de export stimuleerden de economische groei. Na een economische krimp in 2009 verwacht de EIU voor 2010 en 2011 economisch herstel. Bedreigingen voor de economische groei zijn de politieke instabiliteit en een vertraging bij het doorvoeren van institutionele en structurele hervormingen.

De lokale munteenheid is de Bosnische inwisselbare mark (konvertibilna marka). De ISO-code is de BAM, maar lokaal wordt deze afgekort tot KM. In overwegend Kroatische gebieden wordt de Kroatische kuna ook geaccepteerd. De euro wordt wijdverbreid geaccepteerd. De koers van de mark is ongeveer 51 eurocent, terwijl een euro ongeveer KM 1,96 is. De koers ligt vast.

Het verdrag van Dayton deelt Bosnië en Herzegovina administratief op in twee entiteiten, namelijk de Federatie van Bosnië en Herzegovina (49%) en de Servische Republiek (49%). Daarnaast is er nog een federaal district, genaamd Brčko, dat tot beide entiteiten behoort. De Federatie van Bosnië en Herzegovina en de Servische Republiek zijn weer onderverdeeld in respectievelijk 10 kantons en 7 regio’s. De kantons en regio’s zijn op hun beurt weer onderverdeeld in gemeentes.

Integratie in de Europese Unie is een van de belangrijkste politieke doelstellingen van Bosnië en Herzegovina, de inleiding van het stabilisatie- en associatieproces (SAP) in 2007. Landen die deelnemen aan het SAP hebben de mogelijkheid om te worden aangeboden, zodra zij aan de noodzakelijke voorwaarden, aan de lidstaten van de EU. Bosnië en Herzegovina vormt dus een potentieel kandidaat voor toetreding tot de EU.

De uitvoering van de Dayton-akkoorden van 1995 door de beleidsmakers in Bosnië en Herzegovina, evenals de internationale gemeenschap, is van invloed op de regionale stabiliteit in de landen-opvolgers van het voormalige Joegoslavië. In Bosnië en Herzegovina, zijn de betrekkingen met zijn buurlanden van Kroatië, Servië en Montenegro redelijk stabiel sinds de ondertekening van het Dayton-akkoord in 1995. Desondanks zijn de politieke doelstellingen van de etnische groeperingen in het land vaak tegenstrijdig.

Op 23 april 2010 ontving Bosnië en Herzegovina de Membership Action Plan van de NAVO, dat is de laatste stap voordat een volledig lidmaatschap van de alliantie. Volwaardig lidmaatschap wordt naar verwachting in 2016 verkregen, afhankelijk van de voortgang van de hervormingen.

De Europese Unie heeft op 20 september 2016 de aanvraag van Bosnië en Herzegovina om lid te worden geaccepteerd. De Europese Commissie kreeg de opdracht om te inventariseren wat het Balkanland nog allemaal moet doen voor het zover is. Zeker is dat een lidmaatschap nog vele jaren zal duren.

Zo moet het land sociaal-economische hervormingen doorvoeren en de rechtsstaat en het openbaar bestuur naar Europese standaarden modelleren. Ook moeten hoge politieke functies worden opengesteld voor minderheden.

Het etnisch verdeelde Bosnië en Herzegovina, dat zo’n 3,5 miljoen inwoners telt, diende de aanvraag om lid te worden in februari in. De Bosnische premier Denis Zvizdic sprak in een reactie op het EU-besluit van een “historisch moment”.

Slechts weinigen zien Bosnië en Herzegovina als een toeristische bestemming. Toch heeft dit land veel te bieden, naast ondergenoemde bezienswaardigheden is er met name voor de natuurliefhebbers en actieve sportbeoefenaars veel te beleven. Zo zijn in het oosten van Bosnie mogelijkheden tot bergbeklimmen, in centraal-Bosnië (rondom Sarajevo) kan geskied worden, het westen staat bekend om rafting-mogelijkheden, en verder zijn er veel wandelmogelijkheden.

Het wegennet in Bosnië is goed en volop in ontwikkeling. De belangrijkste steden (Sarajevo, Mostar, Banja Luka, Tuzla etc.) zijn goed verbonden met magistrale wegen en één snelweg A1. Deze loopt vanaf de hoofdstad Sarajevo tot Zenica en is verder in ontwikkeling. Voor de snelweg is tol vereist.

Naast de magistrale wegen zijn er ook veel lokale wegen. De snelheid is daardoor vaak beperkt. De Adriatische kust is goed bereikbaar vanuit de hoofdstad Sarajevo via de magistrale weg M17, deels via de snelweg A1, naar Mostar en Metkovici (grensovergang met Kroatië).

1867-1918
De in de Rijksraad vertegenwoordigde koninkrijken en landen (Cisleithanië): Hertogdom Boekovina · Koninkrijk Bohemen · Koninkrijk Dalmatië · Koninkrijk Galicië en Lodomerië · Hertogdom Karinthië · Hertogdom Krain · Küstenland Vorstelijk Graafschap Görz en Gradisca · Markgraafschap Istrië · Stad Triëst en haar gebied) · Markgraafschap Moravië · Neder-Oostenrijk · Opper-Oostenrijk · Hertogdom Salzburg · Tsjechisch-Silezië · Hertogdom Stiermarken · Vorstelijk Graafschap Tirol en Land Vorarlberg
De landen van de Heilige Hongaarse Stefanskroon (Transleithanië): Fiume met gebied · Koninkrijk Hongarije · Koninkrijk Kroatië en Slavonië . Militaire Grens (1867-1882)]
Gemeenschappelijk bestuurd: Condominium Bosnië en Herzegovina (1878-1918) . Novi Pazar met gebied (1878-1908) . Karpatische passengebied (1918) . Bezette zone Tianjin (1901-1917)

Voor of in 1867 opgeheven
Koninkrijk Illyrië (tot 1850) · Lombardije-Venetië (tot 1866) · Grootvorstendom Zevenburgen (tot 1867)

Albanië · Andorra · Armenië · Azerbeidzjan · België · Bosnië en Herzegovina · Bulgarije · Cyprus · Denemarken · Duitsland · Estland · Finland · Frankrijk · Georgië · Griekenland · Hongarije · IJsland · Ierland · Italië · Kazachstan · Kosovo · Kroatië · Letland · Liechtenstein · Litouwen · Luxemburg · Macedonië · Malta · Moldavië · Monaco · Montenegro · Nederland · Noorwegen · Oekraïne · Oostenrijk · Polen · Portugal · Roemenië · Rusland · San Marino · Servië · Slovenië · Slowakije · Spanje · Tsjechië · Turkije · Vaticaanstad · Verenigd Koninkrijk · Wit-Rusland · Zweden · Zwitserland