Панамериканские игры 1987

Панамерианские игры 1987 года — мультиспортивное соревнование ello glass water bottle, проводившееся 8—23 августа 1987 года в США в городе Индианаполис how to use tenderizer. В играх приняло участие 4360 спортсменов. Они соревновались в 297 дисциплинах в 30 видах спорта shop baseball jersey. США во второй раз принимает Панамериканские игры. Впревые соревнования прошли здесь в 1959 году в Чикаго.

Соревнования проводились в 30 дисциплинах.

Список участвующих национальных олимпийских комитетов, в скобках указано количество спортсменов:

 Количество медалей США и Канады в разных источниках отличается.

Академическая гребля * Баскетбол * Бейсбол * Бокс * Борьба * Боулинг * Велоспорт * Водное поло * Волейбол * Гандбол * Гребля на каноэ * Дзюдо * Конный спорт * Лёгкая атлетика * Настольный теннис * Парусный спорт * Плавание * Прыжки в воду * Синхронное плавание * Современное пятиборье * Софтбол * Спидскейтинг * Спортивная гимнастика * Стрельба * Стрельба из лука * Теннис * Тхэквондо * Тяжёлая атлетика * Фехтование * Футбол * Хоккей на траве

Copyleft

Copyleft er en betegnelse for en række fri software- og open source-licenser for brug af ophavsretsbeskyttede værker som er karakteriseret ved et krav om at værker som er afledt af et andet værk med en sådan licens, udgives under samme licens hvis de frigives. Hvor ophavsretregler normalt bruges til at forhindre eller begrænse muligheden for lovligt at lave og distribuere kopier af et værk, er det omvendt copyleftlicensens formål at sikre at alle personer som modtager et copyleftet værk har ret til frit at bruge, ændre og videredistribuere det.

Prominente eksempler inkluderer GNU Public License (GPL) og Creative Commons’ “ShareAlike” (CC-BY-SA).

Kort fortalt går det ud på, at et værk (for eksempel et computerprogram) frit kan kopieres, ændres og distribueres – men de nye værker som fremkommer herved skal forblive under samme licens som originalen:

Hvis man er i besiddelse af et copyleft-program, har man fået retten til at bruge, ændre og kopiere programmet på visse betingelser (nemlig at man videregiver de samme rettigheder uindskrænket til alle modtagere) af ophavsrethaveren (dvs. den eller de personer som har lavet programmet). Det er frivilligt om man vil acceptere disse betingelser, og hvis man ikke vil eller kan overholde dem, må man godt at bruge programmet (eller indholdet), men man må ikke distribuere det. På det punkt adskiller copyleft-licenser sig fra andre licenstyper. Distribution er en handling hvormed du accepterer betingelserne i licensen. Dette kan måske synes mærkeligt ved første øjekast running bottle holder, men det er fordi alle betingelserne omhandler hvorledes du distribuerer materialet. Hvis du ikke vil acceptere betingelserne, så har du ikke tilladelse til at distribuere. Det betyder dog ikke at du må tage kildekoden under licensen og kopiere den!

I tilfældet et computerprogram under en copyleft licens, må du bruge programmet personligt og lave ændringer uden at binde dig til licensen. På dette tidspunkt er du udelukkende bundet af dit lands nationale copyright-lovgivning, og materielet under licensen (kildekoden) er ophavsretligbeskyttet, så du må ikke tage fra kildekoden (dvs. kopiere fra materielet under licensen.) Men ligeså snart du giver programmet til en anden, eller viser programmet offentlig frem, binder du dig til licensen, som pålægger dig at give alle de friheder du selv har fået videre under den samme licens (og en af de friheder er at du som modtager af et afledt værk (i modsætning til ikke-copyleft fri software) har ret til kildekoden.)

Denne typer licenser har også vundet indpas uden for software. Copyleftens karakter der giver dig frihed til frit at dele materiale under licensen, men ikke fornægte andre copyleftens friheder, har gjort at store kulturelle fælleder best fabric shaver, uden om de traditionelle kommercielle interesser, er sprunget op overalt på internet.

Historisk kan man finde copyleft helt tilbage til et lille BASIC-program i slutningen af 1970’erne skrevet af Dr. Wang. I programmet står: All Wrongs reserved og CopyLeft – som modsvar til det traditionelle: All Rights reserved og Copyright. Det første legale copyleft tilskrives Richard Stallman i forbindelse med hans GPL: GNU General Public License. Omkring 1985 fik han en ny sætning indarbejdet: Copyleft—all rights reversed, som stammer fra en kreativ fælle Don Hopkins.

Ikke blot inden for it-verdenen er fænomenet kendt – hvad angår åbent indhold (open content), skabes der noget inden for universiteterne og kunstens verden i form af Creative Commons. Her er der frit slag for billeder og musik mv. – professor Lawrence Lessig, der bl.a. har skrevet bogen: Free Culture, står et godt eksempel for problematikken.

Copyleft startede som noget, der kunne ligne en spøg og skæmt-seance, herunder det omvendte copyright-symbol (se figur). Internet og globalisering samt måske især en øget digitalisering i samfundet har startet en rivende udvikling inden for området, hvor grænser synes meget elastiske.

En del kunstnere har udnyttet Copyleft til distribution af materialer; en af de første var Brad Sucks

Microsoft’s Steve Ballmer har kaldt copyleft-konceptet og licenserne for virale idet han sammenligner dem med computervirus som spreder sig fra program til program. Fortalere af copyleft finder den sammenligning upassende.

Intern kritik indenfor fri software bevægelsen har været rettet mod GPL, der ikke tillader at et programmodul udgivet under GPL linkes med et program, der ikke er GPL-kompatibel. Problemet blev løst med LGPL, der er beregnet til disse situationer. Nogle programmer er udgivet under LGPL for at lette integrationen med andre systemer. Lettelsen drejer sig naturligvis om juridiske og ikke tekniske problemer.

Se også afsnittet Kritik af GFDL i artiklen GNU Free Documentation License.

Historia Albanii

W swojej historii Albania była podbijana przez wiele państw. W starożytności Albania stanowiła część imperium rzymskiego. W późnym średniowieczu Albanię zajęli Turcy osmańscy. W XX w Albania stała się państwem niepodległym. Po II wojnie światowej na krótko dołączyła do bloku wschodniego. Po transformacji ustrojowej stała się republiką parlamentarną.

Najstarsze ślady obecności człowieka datowane na okres środowego paleolitu zostały odkryte nieopodal wsi Ksara w Albanii Południowej. Znalezione tam narzędzia wskazują na 30 000 – 10 000 lat p.n.e. Około 6000-2600 lat p.n.e w okresie neolitu nastąpiło ocieplenie klimatyczne oraz stabilizacja, co spowodowało osiedlenie się ludności anatolijskiej, która przyniosła ze sobą początki rolnictwa oraz wyrób ceramiki. Około 5000-4000 lat p.n.e. zaczęła dominować kultura Carkan, która pozostawiła na tych terenach naczynia zdobione geometrycznymi kształtami i figurami. Późny neolit zaowocował rozwojem kultury Malim-Kamnik. Kultura ta wprowadziła na ziemiach Albanii epokę miedzi trwającą od 2600 – 2100 p.n.e.

W starożytności terytorium obecnej Albanii zamieszkane przez Ilirów znajdowało się pod panowaniem rzymskim (od II w. p.n.e.) i bizantyjskim (od IV w. n.e.); na przełomie VI i VII w. napływ Słowian; w następnych wiekach przewagę uzyskało chrześcijaństwo w obrządku greckim.

Od IX w. o ziemie albańskie rywalizowały ze słabnącym cesarstwem bizant. Bułgaria, Wenecja, Andegaweni sycylijscy i Serbia. Na przełomie XII i XIII w. istniało pierwsze księstwo albańskie, Arberia, ze stolicą w Kruji. W latach 30. XV w. Turcy podbili niemal całą Albanię. W 1443 wybuchło antytureckie powstanie pod wodzą Skanderbega, któremu udało się utworzyć niezależne państwo; około 1479 Albanię ponownie zajęli Turcy (bez górskich enklaw na północy i południu); podzielona na 6 sandżaków Albania stała się częścią wilajatu Rumelii. Feudałowie albańscy w większości przyjęli islam, zachowując majątki i przywileje. Status religii dominującej osiągnął islam.

Na przełomie XVIII i XIX w. południową Albanię, część Grecji i Macedonii skupił pod swym panowaniem Ali Pasza z Tepeleny. W XIX w. rozwinął się ruch wyzwoleńczy, dochodziło do walk zbrojnych. W 1878 utworzono w Prizrenie Ligę Albańską, która dążyła do autonomii kraju.

Po wybuchu I wojny bałkańskiej w październiku 1912 ziemie obecnej Albanii zajęły wojska koalicji antytureckiej. Wobec groźby rozbioru, kongres przedstawicieli ludności we Vlorze 28 listopada 1912 proklamował niepodległość Albanii. W grudniu 1912 konferencja ambasadorów w Londynie zadecydowała o utworzeniu autonomicznego księstwa Albanii pod władzą zwierzchnią Turcji i protektoratem mocarstw europejskich. Stolicą miała być Szkodra (Skutari), która jednak została zaanektowana w kwietniu 1913 przez Czarnogórę, co doprowadziło do interwencji Austro-Węgier i opanowania przez nie Skutari (14 maja 1913), które następnie przekazano Royal Navy.

W lipcu 1913 konferencja ambasadorów przyznała Albanii niepodległość pod nadzorem mocarstw wholesale designer socks, ale nie wytyczyła granic kraju. Poza Albanią znalazło się przyznane Serbii Kosowo. Mocarstwa przyznały Albanii obszar, określany przez Greków mianem Północnego Epiru, zamieszkany przez liczną społeczność grecką, z kolei południowy Epir, zamieszkały także przez Albańczyków, znalazł się w granicach Grecji. W marcu 1914 władcą Albanii został niemiecki książę Wilhelm zu Wied, ale we wrześniu 1914 musiał zrezygnować z tronu.

W czasie I wojny światowej kraj okupowały wojska Włoch, Grecji, Francji, Serbii, Czarnogóry i Austro-Węgier. Powojenne plany podziału Albanii między Włochy, Królestwo SHS i Grecję, nie powiodły się. Konferencja ambasadorów w Londynie 1920 zatwierdziła niepodległość Albanii. Jej państwowość kształtowała się w atmosferze zatargów plemiennych i religijnych, walki o władzę między wielkimi właścicielami ziemskimi i chłopskich żądań reformy agrarnej. W czerwcu 1924 powstał rząd liberalny. Jego premier Fan Stilian Noli zapowiedział przeprowadzenie reform demokratycznych. W grudniu 1924 Noli został obalony przez Ahmeda beg Zogu, który wprowadził w kraju dyktatorskie rządy (od 1925 jako prezydent, od 1928 jako król Albańczyków Zog I). Od 1926 Zogu związał Albanię wojskowo, politycznie i gospodarczo z Włochami.

W związku z próbą uniezależnienia się i zwróceniem się o pomoc do Wielkiej Brytanii, Włochy zajęły Albanię 7 kwietnia 1939 i obaliły króla Zogu I. Początkowo działał rząd kolaboracyjny z premierem Mustafą Merliką. Po kapitulacji Włoch 10 września 1943 Albanię okupowały wojska niemieckie. W czasie II wojny światowej działał tam silny ruch oporu, zwłaszcza komunistyczny.

16 października 1942 roku powołano Front Wyzwolenia Narodowego skupiającego siły antyfaszystowskie niezależnie od ideologii lub klasy. Skrzydło militarne FWN stała się UNC-Armia Wyzwolenia Narodowego stał się najsilniejszą siłą polityczną i wojskową kraju już w połowie 1944 roku kontrolując 75% terytorium Albanii. Dowódcą armii został przedwojenny oficer Spiro Moisiu, a niekwestionowanym przywódcą ruchu oporu Enver Hodża. Armia Wyzwolenia Narodowego dysponowała własnymi batalionami i brygadami, otrzymywała wsparcie od brytyjskiego wywiadu Secret Intelligence Service.

W sierpniu 1943 roku partia komunistyczna zawiązała porozumienie z nacjonalistyczną organizacją Balli Kombëtar (Front Narodowy), w jego wyniku partia zgodziła się na m.in. zjednoczenie się z każdą grupą, która kiedyś współpracowała z faszystami, jednak zakończyła te kontakty i wyraziła gotowość do walki z okupantem, jedynym warunkiem było to, iż grupy te nie są odpowiedzialne za żadne zbrodnie. Po tym, gdy na skutek nacisków ze strony Jugosłowian komuniści zgodzili się odrzucić projekt Wielkiej Albanii, Balli Kombëtar obróciła się przeciwko dotychczasowym sprzymierzeńcom. Balli Kombëtar znalazła się w trudnej sytuacji ze względu na brak poparcia społecznego. Po tym gdy Balli Kombëtar uznała komunistów za główne zagrożenie, rozpoczęła kolaborację z hitlerowcami. Tym samym organizacja śmiertelnie załamała swój wizerunek wśród tych, którzy walczyli z okupantem. Dzięki podjęciu się kolaboracji przez konkurencyjną organizację, komuniści znaleźli się w centrum uwagi i ostatecznie stali się centralnym punktem walki o wyzwolenie. Rywalizujące z komunistami ugrupowania Balli Kombetar i Legaliteti zostały przez nich pod koniec wojny rozbite.

Na skutek działań zbrojnych zginęło 28 000 osób, 12 600 zostało rannych a 10 000 więźniów politycznych zostało straconych we Włoszech i Niemczech, 35 000 osób trafiło do obozów pracy przymusowej, a wszystkie instalacje elektroenergetyczne, porty i kopalnie zostały zniszczone. Oprócz tego gospodarka narodowa została rozbita, a rolnictwo i hodowla zostały splądrowane.

W listopadzie 1944 Niemcy, a wkrótce potem także greccy partyzanci stacjonujący w kraju, opuścili Albanię. Nowy rząd odwoływał się do marksizmu-leninizmu. Rola ZSRR w wyzwoleniu kraju była znikoma, dzięki temu Albania stała się jedynym państwem, którego niezależność po II wojnie światowej nie była zagrożona przez żadne z mocarstw. Uprzednio koalicyjny rząd zdominowany przez partię komunistyczną przeorganizował się w sierpniu 1945 roku we Front Wyzwolenia Narodowego. Wybory w Albanii odbyły się 2 grudnia i jak poinformował rząd 93% obywateli głosowało na przedstawicieli FWN. W okresie rządów 1945-50, przyjął zasady mające skonsolidować rządy leninistów. W sierpniu 1945 roku rząd przeprowadził konfiskatę gospodarstw rolnych i połączenie ich w spółdzielnie produkcyjne (kooperatywy), co miało pozwolić Albanii osiągnięcie samowystarczalności żywnościowej. Ziemie właścicieli ziemskich i panów feudalnych (bej), do których należało 52% wszystkich gruntów rozdystrybuowano między chłopów, po wejściu ustawy procent ziemi należących do ziemian wynosił 16%. Wielką wagę przykładał do elektryfikacji i industrializacji. Analfabetyzm, który w 1939 roku na obszarach wiejskich wynosił 90-95% spadł w 1950 roku do 30%, a w 1985 roku był już równy krajom Zachodu.

W 1946 roku doszło do incydentu w cieśninie Korfu wywołanego uszkodzeniem brytyjskich okrętów na postawionych przez Albanię minach.

Po wojnie część kierownictwa partyjnego (m.in. Koçi Dzodze) opowiadała się za unią z Jugosławią; przeciwnikom zjednoczenia obu państw (m.in. Hodża) udało się w 1948 odrzucić projekt unii; zacieśniła się współpraca polityczna i gospodarcza z ZSRR. Gdy w 1948 doszło do kryzysu jugosłowiańskiego, Albania opowiedziała się za Związkiem Radzieckim. Było to rezultatem wcześniejszego sporu z Jugosławią wywołanego w 1947 roku po żądaniach Jugosławii, która twierdziła, że Albania nie może zawierać umów z innymi krajami, bez jugosłowiańskiego zatwierdzenia.

W 1949 Albania została członkiem RWPG, 1955 ONZ i Układu Warszawskiego. W 1949 roku brytyjskie i amerykańskie organizacje wywiadowcze współdziałały z królem Zogiem. Służby tych państw zatrudniły albańskich uchodźców i emigrantów z Egiptu, Włoch i Grecji gdzie po przeszkoleniu ich na Malcie, Cyprze i Niemczech Zachodnich, służby przerzuciły ich do Albanii. W 1950 i 1952 roku przeszkoleni agenci próbowali tworzyć jednostki partyzanckie, zostali jednak zabici lub schwytani przez albańskie siły bezpieczeństwa. Pomocny w rozbiciu siatek szpiegowskich okazał się brytyjski, a zarazem radziecki agent, Kim Philby pełniący funkcję oficera łącznikowego pomiędzy wywiadem brytyjskim a CIA. Philby przedstawił zachodni plan infiltracji Moskwie, co umożliwiło likwidację ok. 300 szpiegów.

Po rozłące z Jugosławią, Albania sprzymierzyła się z ZSRR. Od 1948 do 1960 roku uzyskała na rozbudowę techniczną i infrastruktury 200 milionów dolarów pomocy radzieckiej. Albania w dniu 22 lutego 1949 r. została przyjęta do Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej. Albania wywierała nacisk na Jugosławię oraz pełniła rolę proradzieckiej siły na Morzu Adriatyckim. Na wyspie Sazan w pobliżu Vlory zbudowana została baza okrętów podwodnych, mająca stwarzać zagrożenia dla VI Floty Stanów Zjednoczonych. Relacje między Albanią a Związkiem Radzieckim pozostawały bliskie aż do śmierci Stalina 5 marca 1953 roku.

W okresie Nikity Chruszczowa i jego referatu o destalinizacji, pomoc do Albanii została ograniczona, a rząd radziecki zachęcał Hodżę do przyjęcia bardziej rewizjonistycznego kursu. W ramach tej polityki Albania miałaby zwiększyć produkcję rolną i eksport takich produktów do krajów Układu Warszawskiego, rząd Albanii natomiast wolał rozwijać przemysł, a polityka, którą chciała narzucić mu ZSRR mogłaby zmniejszyć albański potencjał przemysłowy.

Gdy w 1956 roku na XX Zjeździe KP Związku Radzieckiego Chruszczow potępił kult jednostki, który został zbudowany wokół Józefa Stalina, a także oskarżył zmarłego dyktatora o wiele poważnych błędów, Hodża czuł wobec niego coraz większą niechęć. Hodża z gniewem przyjął teorię pokojowego współistnienia. Hodża zajął ostre stanowisko wobec radzieckich poglądów, które uważał za rewizjonizm. Na skutek destalinizacji w bloku wschodnim, jedność Albańskiej Partii Pracy zaczęła spadać, w kwietniu 1956 roku zorganizował w Tiranie specjalne spotkanie z 450 delegatami partii. Delegaci skrytykowali panujące w partii warunki i brak demokracji socjalistycznej. Delegaci wezwali do dyskusji na temat kultu jednostki i XX Kongresu KPZR. Hodża wezwał do uchwały, która podtrzymałaby dotychczasowe kierownictwo partii. Rezolucję przyjęto, a wszystkich delegatów, którzy opowiedzieli się za destalinizacją i dalszym członkostwem w bloku wschodnim wydalono z partii lub uwięziono. Hodża zadeklarował, że rozłam w partii był kolejną próbą obalenia systemu albańskiego zorganizowaną przez Jugosławię. Incydent doprowadził do dalszej konsolidacji władzy Hodży, co tym samym wykluczyło realizację programu reform forsowanych przez Chruszczowa. W tym samym roku Hodża odwiedził Chiny, gdzie spotkał się z Mao Zedongiem. Stosunki z Chinami znacznie się polepszyły, o czym świadczy chińska pomoc dla Albanii, która w 1955 roku (przed wizytą) wynosiła 4,2%, a w 1957 wzrosła do 21,6%.

Po 1960 nastąpiło gwałtowne pogorszenie stosunków z ZSRR i innymi państwami Układu Warszawskiego poza Rumunią. W 1967 władze zakazały wszelkich praktyk religijnych aluminum water bottles. W 1962 Albania przestała uczestniczyć w pracach RWPG, a w 1968 wystąpiła z Układu Warszawskiego i nawiązała szeroką współpracę polityczną i gospodarczą z Chińską Republiką Ludową. Rząd special football socks, obawiając się interwencji ze strony Jugosławii lub bloku wschodniego, wybudował kilkaset tysięcy schronów. Jako jedyne z państw europejskich Albania nie podpisała Aktu końcowego KBWE w Helsinkach (1975). W 1976 przyjęła konstytucję oraz nazwę Ludowa Socjalistyczna Republika Albanii. Niektóre klauzule konstytucji 1976 r. skutecznie ograniczały swobody polityczne, które interpretowane były jako sprzeczne z ustalonym porządkiem. Służby specjalne Sigurimi stosowały represyjne metody. Po 1968 roku zabraniano obywatelom wyjeżdżać za granicę, a wyjazdy mogły być wedle prawa potraktowane jako zdrada.

W 1978 doszło do zerwania współpracy z Chinami. Po śmierci Hodży w 1985 roku władzę objął Ramiz Alia, uznawany za członka liberalnej frakcji wewnątrz Partii Pracy. Partia pod przewodnictwem Alii stopniowo rozpoczęła liberalizację systemu. W 1987 roku w kraju rozpoczął się kryzys gospodarczy, pogarszał się albański bilans handlowy. W tym samym okresie władze albańskie ostatecznie uznały, że polityka zwalczania religii zakończyła się niepowodzeniem, w rezultacie odnowiono niektóre zabytki architektury sakralnej (głównie meczety). W 1987 poprawiły się stosunki Albanii z RFN oraz z Grecją, w 1988 – z Włochami. W 1989 albańska prasa relacjonowała przemiany w Europie Środkowo-Wschodniej. W 1989 przez Albanię przeszła fala manifestacji antyrządowych, a na przełomie czerwca i lipca 1990 doszło do zamieszek w Tiranie i masowego napływu przeciwników systemu do ambasad.

W wyborach parlamentarnych w marcu 1991 wygrała APP. Jednocześnie nowy rząd komunistów rozpoczął szereg zmian wolnorynkowych i liberalizujących system – majątek należący do państwowych gospodarstw rolnych został rozdzielony między chłopów. 29 kwietnia 1991 parlament albański zmienił nazwę kraju na Republika Albańska, pierwszym prezydentem ogłosił Alię, jak również zmienił konstytucję Albanii, wprowadzając podział władzy i poszerzając zakres swobód obywatelskich. 30 września 1991 przegłosowano ustawę, na mocy której z więzień zwolnieni zostali więźniowie polityczni, z wyjątkiem tych, którzy dopuścili się aktów terroru z ofiarami śmiertelnymi. 16 maja 1991 wybuchł strajk generalny, wykorzystując jego zakończenie (7 czerwca) władze APP przeprowadziły X zjazd partii 10-13 czerwca, na którym zwolennicy reform zmienili nazwę partii na Socjalistyczną Partię Albanii (SPA); jej przewodniczącym został F. Nano. W czerwcu 1991 Albania została uczestnikiem KBWE panasonic mens shaver. W listopadzie 1991 największe z ugrupowań opozycyjnych Demokratyczna Partia Albanii (DPA) zobowiązała premiera Y. Bufiego do wyznaczenia terminu wolnych wyborów parlamentarnych i odsunięcia od udziału we władzach komunistów. Wkrótce DPA wystąpiła z oświadczeniem oskarżającym władze o terroryzowanie przeciwników politycznych i wezwała do przeprowadzenia dochodzeń w sprawach nadużyć popełnionych przez elity władzy i rodzinę Hodży. Ulegając naciskom opinii publicznej w grudniu 1991 aresztowano na podstawie oskarżeń o korupcję wdowę po przywódcy N. Hodżę oraz powołano koalicyjny rząd Vilsona Ahmetiego w celu przygotowania wyborów.

22 marca 1992 przeprowadzono demokratyczne wybory do parlamentu, zakończone zdecydowanym zwycięstwem opozycji demokratycznej. Nowy parlament 8 kwietnia wybrał na prezydenta Sali Berishę, przewodniczącego APD. Pod jego przywództwem podjęto rozległą akcję dekomunizacyjną, m.in. usuwając symbole dawnego ustroju, unieważniając odznaczenia, a nawet tytuły naukowe, nadane przez władze komunistyczne. Zmobilizowało to zwolenników dawnego porządku do kontrakcji.

W 1994 roku doszło do ataku na Peshkopii dokonanego przez greckich separatystów skupionych we Froncie Wyzwolenia Północnego Epiru. Przywódcą grupy zamachowców miał być Anastasios Giorgos, były oficer armii greckiej.

Wybory parlamentarne z maja 1996 zmarginalizowały postkomunistyczną Socjalistyczną Partii Albanii, gdyż zwycięstwo odniosła Partia Demokratyczna, która w parlamencie uzyskała 122 mandaty na 140 miejsc. Opozycja jak i międzynarodowi obserwatorzy ogłosili jednak liczne nieprawidłowości podczas wyborów.

Opozycja bojkotowała obrady parlamentu, a w 1997 roku upadły fundusze inwestycyjne oparte na systemie piramidy, co doprowadziło do społecznych protestów. W wyniku anarchii w kraju wzniecanej przez nieudolność nowych władz w rozwiązywaniu konfliktów społecznych, a służby porządkowe i wojsko wykazujące się małą skutecznością, doszło do przejęcia kontroli nad znaczną częścią kraju przez tzw. komitety ocalenia, które domagały się dymisji rządu, który zrezygnował z militarnego rozwiązania przez przybywających do Albanii obserwatorów OBWE. Atmosfera ta towarzyszyła zamieszkom w kraju w wyniku, których śmierć poniosło blisko 2 tysiące osób. Na przełomie czerwca i lipca 1997, rządząca Partia Demokratyczna zdecydowała się rozpisać wybory by unormować sytuację w kraju. W tej sytuacji rządy objęła Socjalistyczna Partia Albanii. W lipcu 1997 parlament wybrał na prezydenta Rexhepa Mejdaniego, polityka o orientacji centrowej, który z konieczności oparł się na armii. Wśród najważniejszych zmian w państwie było uchwalenie nowej konstytucji 21 października 1998. Konstytucja wprowadzona przez socjalistów ograniczyła zakres władzy prezydenta i wzmocniła rolę premiera.

Albania na przełomie XX i XXI wieku była jednym z najmniej atrakcyjnych krajów Europy dla inwestorów ze względu na fatalną infrastrukturę, a także braku regulacji dot. własności. Jednak z zapaści ekonomicznej Albanię wyratowali tzw. gastarbeiterzy, czyli osoby pracujące za granicą, które pieniądze zostawiali w kraju np. za pośrednictwem rodzin. Po zakończeniu impasu, Albania otrzymała międzynarodową pomoc w odbudowaniu infrastruktury, czy szkoleniu struktur bezpieczeństwa państwa. Znaczenie Albanii na arenie międzynarodowej wzrosło, gdy kraj ten służył jako jedna z najważniejszych baz operacyjnych NATO podczas operacji w Kosowie w 1999.

Rząd Fatosa Nano, który rządził ponownie w latach 2002-2005 nie pokonał jednak korupcji, czy zorganizowanej przestępczości, a północno-wschodnie rubieże kraju było pogrążone w nędzy. Także odbudowa struktur mafijnych, które w powojennych realiach Albanii wydawały się wszechobecne, wpłynęły na zakończenie rządów socjalistów w 2005, bowiem w tym roku wybory parlamentarne wygrała Partia Demokratyczna. Premierem kraju został Sali Berisha, który zapowiedział walkę z korupcją i przestępczością. Berisha podpisał w lutym 2006 wynegocjowany w 2003 roku układ o stowarzyszeniu z Unią Europejską. W konsekwencji rozpoczęły się prace, mające na celu dostosowanie prawa albańskiego do unijnych wymogów. W listopadzie 2006 przyjęto rezolucję, która potępiła reżim komunistyczny i rządzącego do 1985 roku Envera Hodżę. Opozycja, której przewodziła Socjalistyczna Partia Albanii, zanotowała kolejną porażkę w wyborach w lipcu 2009 i nie zablokowała kandydatury Bamira Topi na prezydenta kraju, którego zaprzysiężono 24 lipca 2007. 1 kwietnia 2009 Albania razem z Chorwacją przystąpiły do struktur NATO.

11 czerwca 2012 parlament albański wybrał Bujara Nishaniego na urząd Prezydenta Republiki Albanii. 24 lipca 2012 złożył przysięgę i formalnie zaczął wypełniać obowiązki głowy państwa. 23 czerwca 2013 odbyły się wybory parlamentarne, które przyniosły zmianę na albańskiej scenie politycznej, gdyż rządząca Partia Demokratyczna została pokonana przez Partię Socjalistyczną z Edim Ramą na czele.

Zilverpand

Het Zilverpand is een winkelcentrum in Brugge. Het is gelegen tussen de winkelstraten Noordzandstraat en Zuidzandstraat, met bijkomende in- en uitgangen langs Zilverstraat en Dweersstraat runners water bottle belt.

Het Zilverpand is een geheel van panden en binnenplaatsen, waarin voorheen het Sint-Lodewijkscollege gehuisvest was water glass. Na de verhuizing van het college naar Sint-Andries en de sloping van de gebouwen, met uitzondering van enkele gevels, werden in de jaren 1974-1979 op de begane grond winkels ontwikkeld. De overige etages werden sociale appartementen, gebouwd door de Intercommunale maatschappij voor sociale huisvesting ‘Interbrugse’.

In 2003-2004 werd het winkelcomplex grondig gerenoveerd. Het oorspronkelijke concept met passages en gangen werd herzien: van de gangen werd extra winkelruimte gemaakt en de binnenpleinen werden heraangelegd als winkel-wandelzones manual juicer. De winkels (her)openden begin 2004 hun deuren. De leegstand waarmee het winkelcentrum voor de renovatie te kampen had, raakte opgelost en ook een aantal winkels die A-merken in hun assortiment voeren, kwam er zich vestigen.

Kenmerkend voor het complex zijn de karakteristieke monumentale panden. Uitbundige gevelreclame wordt geweerd waterproof cellphone bag. Naast winkels zijn er ook horecagelegenheden met terrasjes.

Onder het Zilverpand ligt een parkeergarage voor kortparkeerders met ruim 400 plaatsen.

Tripolis

Schaʿbiyya

Tripolis (arabisch طرابلس, DMG Ṭarābulus, tamazight ⵟⵔⴰⴱⵍⵙ Ṭrables, gr. Τρίπολη, drei Städte, lat. Oea, ital. Tripoli) ist die Hauptstadt Libyens und hat etwa 1.780.000 Einwohner (Stand Oktober 2007).

Tripolis ist der politische, wirtschaftliche und kulturelle Mittelpunkt sowie Verkehrsknotenpunkt des Landes. Zur Unterscheidung von der im Arabischen gleichlautenden libanesischen Stadt Tripoli wird Tripolis im Arabischen oft auch Tarābulus al-gharbiyya / طرابلس الغربية / ‚Westliches Tarabulus‘ genannt.

Die Stadt liegt im Nordwesten des Landes am Mittelmeer, durchschnittlich 84 Meter über dem Meeresspiegel. Das Stadtgebiet von rund 250 Quadratkilometern erstreckt sich etwa 40 km längs der Küste bei einer Bebauungstiefe von drei bis zehn Kilometer.

Tripolis befindet sich in der subtropischen Klimazone. Die durchschnittliche Jahrestemperatur beträgt 20,5 Grad Celsius, die jährliche Niederschlagsmenge 334 Millimeter im Mittel.

Der wärmste Monat ist der August mit durchschnittlich 27,7 Grad Celsius, der kälteste der Januar mit 13,4 Grad Celsius.

Der meiste Niederschlag fällt im Monat Dezember mit 67 sports direct football shirts,5 Millimetern im Mittel. Zwischen Juni und August fällt fast kein Niederschlag.

Die Stadt Tripolis wurde im 7. Jahrhundert v. Chr. von den Phöniziern unter dem Namen Oea gegründet. Unter den sizilischen Griechen wurde die Region der drei Städte Oea, Sabratha und Leptis Magna Tripole (gr. Τρίπολη, dt. ‚drei Städte‘) genannt. Später ging der Name der Region auf die größte dieser drei Städte über. Tripolis bildete im Altertum ein mittelbares Gebiet Karthagos, die so genannte Regio Syrtica.

Nach dem zweiten Punischen Krieg wurde es von den Römern Numidien überlassen und nach dessen Unterwerfung der römischen Provinz Africa zugeschlagen. Unter Septimius Severus wurde im 3. Jahrhundert n. Chr. die Provincia Tripolitana mit Oea als Hauptstadt gebildet, auf die sodann der Name Tripolis überging. Die wirtschaftliche Blütezeit endete mit dem Niedergang des Römischen Reichs.

Nach Einfällen nomadischer Völker und der Vandalen sank die Bevölkerung von etwa 30.000 auf 7.000 Personen. Nach der Invasion der Araber im 7. Jahrhundert teilte Tripolis die Geschicke der Berberei. Es gehörte längere Zeit zu Tunis und wurde Ende des 15. Jahrhunderts unabhängig. 1510 wurde Tripolis von Spaniern unter Graf Pietro von Navarra erobert und ein spanischer Statthalter eingesetzt. Kaiser Karl V. überließ sie 1530 den Johannitern als Lehen, aber schon 1551 wurde sie von Türken unter Turgut Reis (Dragut) erobert, der daraufhin vom Sultan zum Bey von Tripolis ernannt wurde.

1711 machte sich der türkische Pascha Ahmad Qaramanli (der Große) fast unabhängig von der Pforte, indem er nur noch Tribut zahlte, und begründete die Dynastie der Qaramanli (1711–1835). Der 1728 unternommene Kriegszug der Franzosen gegen Tripolis endete mit der fast gänzlichen Zerstörung der Stadt. 1801 kam es wegen des Seeräuberunwesens zum Amerikanisch-Tripolitanischen Krieg. Erst die französische Eroberung Algiers (1830) machte der auch von Tripolis ausgehenden Seeräuberei ein Ende.

1835 sah sich die Pforte durch die in Tripolis herrschende innere Zerrüttung zum Einschreiten veranlasst und machte der Herrschaft der Familie Karamanli ein Ende, worauf Tripolis als Eyâlet (1866 Vilâyet) dem Osmanischen Reich einverleibt wurde.

Im Italienisch-Türkischen Krieg wurde Tripolis 1911 von Italien besetzt und 1912 völkerrechtlich an Italien abgetreten. Unter dem italienischen Kolonialregime kam es zu massiven Versuchen der Italianisierung durch forcierte Zuwanderung; zeitweilig zählte die Stadt etwa ein Drittel italienischer Bevölkerung.

Im Zweiten Weltkrieg besetzten britische Truppen am 23. Januar 1943 die Stadt. Im Jahre 1945 kam es zum antisemitisch motivierten Pogrom von Tripolis gegen die jüdische Minderheit der Stadt, wobei etwa 140 Juden starben. Ein weiterer blutiger Pogrom fand 1948 statt. Nach der Unabhängigkeit Libyens (1951) unter König Idris und der Bildung eines Einheitsstaates wurde Tripolis 1963 Hauptstadt des Landes. Die wirtschaftlich dominierende Rolle der italienischen Minderheit blieb von diesen politischen Veränderungen zunächst weitgehend unberührt. Erst nach der Machtübernahme durch das libysche Revolutionsregime im Sommer 1969 begann 1970 ein Exodus der italienischen Bevölkerung. Symbolhafte bauliche Veränderungen, wie zum Beispiel der Umbau der Kathedrale von Tripolis zu einer Moschee, spiegelten diese politischen Veränderungen wider.

1986 war die Stadt Ziel US-amerikanischer Luftangriffe, die von der US-Regierung als Vergeltung für die vermeintliche Unterstützung terroristischer Aktivitäten durch Libyen befohlen wurden (Operation El Dorado Canyon).

Während des libyschen Bürgerkriegs war die Stadt bis zu ihrer Eroberung durch libysche Rebellen im August 2011 fest im Griff der Gaddafi-Regierung weatherproof phone box, die dort auch ihren Hauptsitz hatte. Demonstrationen wie im östlichen Landesteil wurden schnell aufgelöst. Im Laufe des internationalen Militäreinsatzes war Tripolis daher mehrfach Bombenangriffen der NATO ausgesetzt.

Tripolis wurde nach dem Ende des Bürgerkrieges von Milizen beherrscht. Genannt wurden meist:

Nach Ausbruch des neuen Bürgerkrieges in Libyen wurde die Stadt im September von den Milizen der Gegenregierung eingenommen. Seitdem fungiert sie als Sitz der Gegenregierung und des von ihr wieder eingesetzten alten Parlamentes waterproof case smartphone. Im Sommer und Herbst 2014 wurde die Stadt Ziel von Luftangriffen durch die Streitkräfte General Haftars, Ägyptens und den Streitkräften der Vereinigten Arabischen Emirate. Im Zuge des Friedensprozesses unter Leitung der UN wurden die Luftangriffe auf Tripolis vonseiten der international anerkannten Regierung zunächst ausgesetzt.

Die folgende Übersicht zeigt die Einwohnerzahlen nach dem jeweiligen Gebietsstand. Die rasante Einwohnerentwicklung seit 1970 ist z. T. auf Eingemeindungen zurückzuführen.

Zu den zahlreichen Museen der Stadt gehören:

Bedeutende Bauwerke in Tripolis sind:

Im Jahr 2012 wurde in Tripolis für die zahlreichen namenlosen, auf ihrer Flucht nach Europa ertrunkenen Menschen, deren Leichen vor der libyschen Küste angespült wurden, der Friedhof Bir al-Osta Milad angelegt.

Baumaterial, Nahrungsmittel, Textilien, Kleidung und Tabakprodukte werden in der Stadt hergestellt. Im Nutzfahrzeugsektor ist die Trucks and Bus Company mit einem Zweitwerk in Tripolis ansässig. Durch die Position als Marktführer im Inland ist das Unternehmen zudem einer der wichtigen Arbeitgeber in der Region.

Die größte Stadt in Libyen verfügt gleichzeitig über dessen wichtigsten Hafen und ist Zentrum des Handels und der Produktion des Landes. Der internationale Flughafen Tripolis liegt 34 km südlich des Zentrums. Seine Kapazität (2007: 1,5 Millionen Passagiere) soll demnächst durch 2 neue Terminals auf 20 Millionen Passagiere erweitert werden.

In Tripolis befinden sich die Universität Tripolis (ehemals Al-Fatih-Universität), Hochschule für Kunst und Kunsthandwerk, Hochschule für Elektronik, Hochschule für Technologie und die Hochschule für Telekommunikation.

In der Stadt sind auch die Nationalarchive mit einer großen Sammlung von Dokumenten zur Geschichte von Tripolitanien und die Regierungsbibliothek untergebracht.

1976 fand in Tripolis die Schachgegenolympiade 1976 statt.

Magic/Bird

Magic/Bird is a play by Eric Simonson about basketball stars Magic Johnson of the Los Angeles Lakers and Larry Bird of the Boston Celtics, their rise from college basketball to the NBA and super stardom cool water bottles, and eventually the Olympic Dream Team, their team and personal rivalries and ultimately their long-running friendship. The play premiered on Broadway in 2012 what does a meat tenderizer do.

Preview performances of Magic/Bird (stylized sometimes as Magic-Bird and Magic Bird) began on Broadway at the Longacre Theatre on March 21, 2012 with an official opening on April 11, 2012. Kevin Daniels starred as Magic Johnson and Tug Coker as Larry Bird. The production has the support of the National Basketball Association and the participation of Bird and Johnson. The cast features, in multiple roles, Deirdre O’Connell (Georgia Bird/Shelly/Patricia Moore), Peter Scolari (Red Auerbach/Jerry Buss/Pat Riley), Rob Ray Manning, Jr. (Michael Cooper/Henry Alvarado/Frank) and Francois Battiste (Jon Lennox/Ron Baxter/Willy).

The play closed on May 12 sells goalie gloves, 2012 after 38 performances and 23 previews.

According to the producers: “At the heart of one of the fiercest rivalries in sports, two of the greatest athletes of all-time battled for multiple championships and the future of their sport…Johnson and Bird, went head to head, electrified the nation, reinvigorated the NBA, and turned their rivalry into the greatest and most famous friendships in professional sports. With classic NBA footage prominently designed throughout, Magic/Bird transports the audience into the heart of their matchup.”

Programmerbar logisk styring

Programmerbar logisk styring (PLS) (på engelsk Programmable logic controller (PLC)) er en datamaskin som brukes i industrien for å automatisere oppgaver som produksjon og kontroll av for eksempel nivåer i siloer/tanker. PLSen har tatt over oppgavene som hundrevis eller tusenvis av releer gjorde i industrien før og kan programmeres til å gjøre det samme. Det finnes i dag et stort utvalg av PLSer, fra de små enkle med integrerte innganger, utganger og med innebygd relé, til kraftige modulbaserte modeller. De benyttes i alt fra enkel lys og varmestyring i hus og hytte, til store avanserte automasjons- og prosessanlegg, oljeinstallasjoner og skip.

Hovedforskjellen fra andre datamaskiner er inn- og utgangene til PLSen. Disse blir koblet til pådragsorganer og sensorer. Inngangen til PLSen er enten digital eller analog. De digitale inngangene kan lese to tilstander, 0 og 1 (av glass water bottle uk, på) og blir eksempelvis koblet sammen med strømbrytere, endebrytere, tilbakemeldinger fra releer, gassalarmer, brannalarmer og andre tilstandverdier som er digitale. De analoge inngangene kan bli koblet sammen med transmittere som temperatur-transmittere, nivå-transmittere, trykk-transmittere og andre tilstandverdier som er analoge. Det finnes mange forskjellige analoge signaler

Brazil Away WILLIAN 19 Jerseys

Brazil Away WILLIAN 19 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, 4-20mA og 0-10V er mye brukt. Utgangene kan bli koblet sammen med elektrisk motor, ventiler, hydrauliske eller pneumatiske sylindere, osv water bottle stainless steel. Disse kan bli styrt digitalt med kontaktor, og analogt med for eksempel en frekvensomformer.

En PLS opererer syklisk og for hver periode blir først alle innganger best running belt for women, utganger og eventuelle lagrede tilstander (tidstelling, inkrementerte verdier osv.) innlest i minnet. På grunnlag av disse innleste dataene blir det beregnet nye verdier for utgangene og til slutt vil utgangene bli satt til disse verdiene. Deretter starter en ny syklus. Dette krever noe beregningstid og det betyr at verdier som endrer seg raskere enn PLSens syklustid i ekstremfall ikke fører til endringer på utgangen. Det er derfor viktig at syklustiden er lavest mulig og dette må tas hensyn til ved valg av PLS-modell.

I et moderne automasjonsanlegg står kommunikasjon svært sentralt. Dette kan være kommunikasjon mellom to eller flere PLSer, mellom PLS og eksterne I/O (Inngang/Utgang), mellom PLS og HMI. Det finnes flere etablerte standarder innen industriell kommunikasjon, mye brukt er Profibus og Industrielt Ethernet. Basisversjoner av PLS-konseptet er basert på enkel ledningsføring med kabler for inn- og utgående signaler.

Fordeler med PLS kontra relevante alternativ:

Ved konvensjonell industriell signalgiving er en PLS nærmest immun for forstyrrelser. Den gir mulighet for oversiktlig programmering, og i konstellasjonen maskinstyring er den unik som en effektiv maskindel. I maskiner som masseproduseres er problemstillingene vanligvis forskjellige sett i forhold til bygging av industrimaskiner, og andre styringsmuligheter er da mer relevante.

På grunn av det stigende kravet til fleksibilitet i den amerikanske bilindustrien i 1960årene, oppstod det et behov for nytt styresystem til produksjonsmaskinene, som kunne erstatte relé- og timer-styring.

Prosessen med å oppdatere styresystemet til det årlige modellskiftet var både tidkrevende, dyr og krevde erfarne elektrikere.

General Motors Hydramatic (den delen av General Motors som sto for automatgir) utarbeidet i 1968 noen spesifikasjoner de ønsket skulle oppfylles:

Det vinnende forslaget kom fra Bedford Associates fra Bedford i Massachusetts. Resultatet var den første PLS og ble kalt 084, fordi det var det åttifjerde prosjektet til Bedford Associates. Bedford Associates startet et nytt firma (Modicon) som produserte disse PLSene.

Anexo:Letras latinas

Lista de letras latinas.

ɐ ɑ ɒ ʙ Ↄↄ Ðð ȸ ʣ ʥ ʤ Ǝǝ Əə Ɛɛ ɘ ɚ ɜ ɝ ɞ ʚ ɤ ʩ Ⅎⅎ ɡ ɢ ʛ Ɣɣ Ƣƣ ʜ Ƕƕ ɦ Ⱶⱶ ɧ ɪ Ɩɩ ʞ ʪ ʫ ʟ ɮ ƛ ʎ ɴ Ŋŋ ɶ Ɔɔ ɷ Ȣȣ ɸ ȹ Ʀʀ ɹ ɺ ɻ ɿ ʁ ẞß Ʃʃ ƪ ʅ ʆ ſ ʨ ƾ ʦ ʧ ʇ ɥ ʮ ʯ Ɯɯ ɰ Ʊʊ ᵿ Ʌʌ ʍ ƍ Ʒʒ Ǯǯ Ƹƹ ƺ ʓ Ȝȝ Þþ Ƿƿ ƻ Ƨƨ Ƽƽ Ƅƅ Ɂɂ ʔ ʕ ʡ ʢ ʖ ǀ ǁ ǂ ǃ ʗ ʘ ʬ ʭ Ææ Ǽǽ Ǣǣ Œœ

Áá Àà Ăă Ắắ Ằằ Ẵẵ Ẳẳ Ââ Ấấ Ầầ Ẫẫ Ẩẩ Ǎǎ Åå Ǻǻ Ää Ǟǟ Ãã Ȧȧ Ǡǡ Ąą Āā Ảả Ȁȁ Ȃȃ Ạạ Ặặ Ậậ Ḁḁ Ⱥⱥ Ḃḃ Ḅḅ Ḇḇ Ƀƀ Ɓɓ Ƃƃ Ćć Ĉĉ Čč Ċċ Çç Ḉḉ Ȼȼ Ƈƈ ɕ Ďď Ḋḋ Ḑḑ Ḍḍ Ḓḓ Ḏḏ Đđ Ɖɖ Ɗɗ Ƌƌ ȡ Éé Èè Ĕĕ Êê Ếế Ềề Ễễ Ểể Ěě Ëë Ẽẽ Ėė Ȩȩ Ḝḝ Ęę Ēē Ḗḗ Ḕḕ Ẻẻ Ȅȅ Ȇȇ Ẹẹ Ệệ Ḙḙ Ḛḛ Ɇɇ Ḟḟ Ƒƒ Ǵǵ Ğğ Ĝĝ Ǧǧ Ġġ Ģģ Ḡḡ Ǥǥ Ɠɠ Ĥĥ Ȟȟ Ḧḧ Ḣḣ Ḩḩ Ḥḥ Ḫḫ H̱ẖ Ħħ Ⱨⱨ Íí Ìì Ĭĭ Îî Ǐǐ Ïï Ḯḯ Ĩĩ İi Įį Īī Ỉỉ Ȉȉ Ȋȋ Ịị Ḭḭ Ɨɨ Ĵĵ ǰ ȷ Ɉɉ ʝ ɟ ʄ Ḱḱ Ǩǩ Ķķ Ḳḳ Ḵḵ Ƙƙ Ⱪⱪ Ĺĺ Ľľ Ļļ Ḷḷ Ḹḹ Ḽḽ Ḻḻ Łł Ŀŀ Ƚƚ Ⱡⱡ Ɫɫ ɬ ɭ ȴ Ḿḿ Ṁṁ Ṃṃ ɱ Ńń Ǹǹ Ňň Ññ Ṅṅ Ņņ Ṇṇ Ṋṋ Ṉṉ Ɲɲ Ƞƞ ɳ ȵ N̈n̈ Óó Òò Ŏŏ Ôô Ốố Ồồ Ỗỗ Ổổ Ǒǒ Öö Ȫȫ Őő Õõ Ṍṍ Ṏṏ Ȭȭ Ȯȯ Ȱȱ Øø Ǿǿ Ǫǫ Ǭǭ Ōō Ṓṓ Ṑṑ Ỏỏ Ȍȍ Ȏȏ Ơơ Ớớ Ờờ Ỡỡ Ởở Ợợ Ọọ Ộộ Ɵɵ Ṕṕ Ṗṗ Ᵽᵽ Ƥƥ P̃p̃ ʠ Ɋɋ Ŕŕ Řř Ṙṙ Ŗŗ Ȑȑ Ȓȓ Ṛṛ Ṝṝ Ṟṟ Ɍɍ ɼ Ɽɽ ɾ Śś Ṥṥ Ŝŝ Šš Ṧṧ Ṡṡẛ Şş Ṣṣ Ṩṩ Șș ʂ ȿ S̩s̩ Ťť T̈ẗ Ṫṫ Ţţ Ṭṭ Țț Ṱṱ Ṯṯ Ŧŧ Ⱦⱦ ƫ Ƭƭ Ʈʈ ȶ Úú Ùù Ŭŭ Ûû Ǔǔ Ůů Üü Ǘǘ Ǜǜ Ǚǚ Ǖǖ Űű Ũũ Ṹṹ Ųų Ūū Ṻṻ Ủủ Ȕȕ Ȗȗ Ưư Ứứ Ừừ Ữữ Ửử Ựự Ụụ Ṳṳ Ṷṷ Ṵṵ Ʉʉ Ṽṽ Ṿṿ Ʋʋ Ẃẃ Ẁẁ Ŵŵ W̊ẘ Ẅẅ Ẇẇ Ẉẉ Ẍẍ Ẋẋ Ýý Ỳỳ Ŷŷ Y̊ẙ Ÿÿ Ỹỹ Ẏẏ Ȳȳ Ỷỷ Ỵỵ ʏ Ɏɏ Ƴƴ Źź Ẑẑ Žž Żż Ẓẓ Ẕẕ Ƶƶ Ȥȥ ʐ ʑ ɀ Ⱬⱬ

a’ aa ae ãe ah ai ãi ái am âm an än ân ån ão ao aq au äu aw ay ‘b bb bd bh bp bz cc cg ch čh ci ck cn cs ct cu cz ‘d dc dd dg dh dj dl dq dr dt dx dy dz e’ ea éa ee eh ei éi em ém êm en én ên ɛn eo eq eu ew ey ff fh gb gc ge gg gh gi gj gk gl gm gn gq gr gu gw ǥw gx gy hh hj hl hm hn hs hu hw hx i’ ie ig ih ii ij il im ím in ín în io ío iq iu ix jh jj kg kh kj kk kl kn kp kr ku kw ḵw ky lh lj ll l·l ly mb mf mg mh ml mn mp mv n’ nb nc nd ng ńg ñg nh nj nk nn np nq nr ns nt nw nx ny nz o’ oa oe õe oh oi ói on om ôm ön ôn ɔn oo oq ou ow oy øy œu pf ph pl pn pp ps pt qg qh qu qw rd rh rl rn rr rs rt rz sc sh ſh si sj sk sl sr ss sv sy sz tc tg th ti tj tl tr ts tt tx ty tz u’ uc ue ug uh ui úi um úm un ún ün uo uq ur uu uw vh vv wh wr wu xg xh xi xu xw x̱w xy ‘y yh yi yk ym yn yr yu yy zh zs zv zz

aai abh adh aei aim ain aío amh aoi aon aou aoû aqh aye bhf c’h chh chj chs ddh dlh dsh dtc dzh dzv dzs eai eái eau ein eoi eqh geü ghj ghw gli gni guë güe gqh hhw hml hny idh igh ign ilh ill iqh iúi jyu khu khw lli nch ndl ndz ng’ ngb ngc ngg ngh ngk ngq ngw ngx nkc nkh nkp nkq nkx nph npl nqh nrh ntc nth ntl nts ntx nyh nyk nzv obh odh oen ogh oin oío omh ooi oqh plh qx’ rnd rrh sch sci sh’ skj ssi sth stj tcg tch ths tlh tsg tsh tsj tsv tth txh tyh uío uqh urr xhw

abha adha agha aidh aigh amha chth dsch eabh eadh eamh eeuw eidh eigh ieuw illi gqx’ ndlh nplh ntsh ntxh nyng obha odha ogha oidh oigh omha ough phth thsh tsch

abhai adhai aghai amhai eabha eadha eamha eidhi eighi obhai odhai oghai oidhi oighi omhai tzsch

eabhai eadhai eamhai eidhea eighea oidhea oighea

Mindball

Mindball (oder Mindball Game, Mindballspiel) ist ein Spiel, bei dem 2 bis 6 Spieler gegeneinander antreten, um mittels Konzentration, Entspannung und gedanklicher Fokussierung einen Ball zum Gegner rollen zu lassen. Es wird hierfür die Gehirnaktivität der Kontrahenten mittels in einem Stirnband sitzender Biosensoren registriert und auf einen per Magnet gesteuerten Ball übertragen. Der Ball rollt auf einem Tisch gesteuert durch einen unter dem Tisch angebrachten magnetischen Schlitten zwischen den Opponenten hin und her. Erreicht der Ball das gegnerische „Tor“, hat man gewonnen. Das Mindball Spiel wird von der schwedischen Firma Interactive Productline hergestellt und vertrieben.

Das Mindball Spiel ist aus dem Brainball hervorgegangen, eine Entwicklung des Interactive Institutes aus Schweden. Dieses Institut wurde 1998 gegründet und betreibt sowohl akademische Forschung im Bereich Technik und Design als auch Forschung an der Schnittstelle zwischen Kunst, Design und Technologie.

Das Mindball Spiel fällt unter die Kategorie Neurofeedback, einer speziellen Form des Biofeedbacks. Es werden die Alpha und Theta-Wellen des Gehirns gemessen und per Computer in Echtzeit analysiert und auf die Bewegung des Balles projiziert. An einem Bildschirm werden die Spannungsschwankungen in Form eines EEG dargestellt.

Ziel des Spiels ist es, den Ball ins gegnerische Tor rollen zu lassen. Es ist nicht erlaubt, den Ball mit den Händen zu berühren. Es kommt einzig und allein auf die Gehirnaktivität an. Je gleichförmiger und langwelliger die Alpha- und Thetawellen eines Spielers sind, desto besser sind seine Gewinnchancen football shirts buy. Ist der Ball bei einem Spieler angekommen, hat dieser verloren buy socks online cheap. Man kann die Zielsetzung natürlich auch umkehren, indem man versucht, so aufgeregt und unkonzentriert wie möglich zu sein, um den Ball ins eigene Tor zu befördern industrial fabric shaver.

Neurofeedback gewinnt immer mehr Bedeutung in Bezug auf verschiedene Krankheiten und Störungen, wie z.B. ADHS oder Schlafstörungen. Besonders für Kinder ist der spielerische Ansatz gut geeignet, und verschiedene Studien haben bereits Beweise geliefert, dass regelmäßige Neurofeedback-Trainings Medikamente reduzieren oder sogar ersetzen können. Neurofeedback findet auch in der Wirtschaft immer mehr Anklang und wird dort für Consultings, Coachings, Anti-Stress Seminare und Führungskräfte-Trainings eingesetzt.

Verband Wilhelmshavener Ballspielvereine

Der Verband Wilhelmshavener Ballspielvereine (VWBV) war ein Fußballverband water bottle straw, zu dem sich die Vereine der Stadt Wilhelmshaven im Jahr 1905 zusammengeschlossen hatten und der bald darauf im Norddeutschen Fußball-Verband aufging big glass water bottle.

Der VWBV wurde am 25. September 1905 im Heppenser Bürgergarten durch die folgenden Vereine gegründet: FC Wilhelmshaven, FC Preußen, FC Viktoria sowie Frisia Wilhelmshaven (das war der älteste, 1903 gegründete Verein) und Comet (später VfL) Rüstringen. Die drei erstgenannten Vereine schlossen sich 1906 zum FC Deutschland zusammen.

Erster Vorsitzender des Verbandes war Alfred Vierke, der aus Berlin stammte und den einige Monate später Eilert Heine ablöste. Spieltechnisch unterstanden die Vereine des VWBV dem Verband Bremer Fußball-Vereine, bis 1907 der Wilhelmshavener Verband als selbständige Organisation aufgelöst reusable drink bottles, in den regionalen Verband aufgenommen und dem NFV-Bezirk IX (Oldenburg love football shirt, später Nordwest) zugeordnet wurde. Erster Bezirksvorsitzender wurde Heine. Im selben Jahr kam der Marine-Sportclub (MSC) als Neugründung hinzu, der sich nach dem Ersten Weltkrieg in VfB Wilhelmshaven umbenannte.

In der Tradition des VWBV sieht sich der heutige Kreis Wilhelmshaven des Niedersächsischen Fußball-Verbandes. Er hat (Stand 2008) zwölf Mitgliedsvereine.