Danbaba Suntai

Danbaba Danfulani Suntai (30 June 1961 – 28 June 2017) was a Nigerian pharmacist and politician

United States Away JONES 13 Jerseys

United States Away JONES 13 Jerseys



. He was elected as Executive Governor of Taraba State

Real Madrid Club de Fútbol Home BALE 11 Jerseys

Real Madrid Club de Fútbol Home BALE 11 Jerseys



, Nigeria running for the People’s Democratic Party (PDP) in April 2007, and was sworn in on 29 May 2007. He ran successfully for reelection on 26 April 2011.

Danbaba Danfulani Suntai was born on 30 June 1961 at Suntai Town in Bali Local Government Area of Taraba State. He attended Federal Government College, Kano (1975–1980) and the School of Basic Studies at Ahmadu Bello University, Zaria (1980–1981). He was admitted to Ahmadu Bello University where he read Pharmacy and graduated in 1984. He did his internship at Yola Specialist Hospital and his National Youth Service at the State Hospital one liter glass water bottle, Ijaiye, Abeokuta, Ogun State (1985–1986). He then worked at the General Hospital, Ganye in old Gongola State until 1991.

Danbaba Suntai was elected Chairman of Bali Local Government (1989–1993). Joining the Taraba State civil service, he was Director-General of the Taraba State Ministry of Agriculture and National Resources (1994–1996). In the 1999 elections, he was State chairman of the All People’s Party (APP), when the PDP narrowly defeated the All Nigeria People’s Party (ANPP). In 2000, he became Chairman of Taraba State Investment and Properties Ltd. He was appointed Commissioner of the Ministry of Education (2000–2003), and worked at the Ministry of Health (2003–2005) before becoming Secretary to the Taraba State Government (2005–2007).

In the run-up to the 2007 elections, Danladi Baido won the PDP gubernatorial primaries but was later disqualified. Two months before the election the PDP national secretariat replaced Baido by Danbaba Suntai, who had not stood in the primaries. Baido and lent his support to Suntai, and in April 2007 Suntai won election as Governor of Taraba State. After the elections, relations between Suntai and Baido soured. The unsuccessful Action Congress candidate challenged the switch of PDP candidates and in February 2008 Baido joined this suit. In February 2009 Danladi Baido petitioned the Inspector General of Police, Mike Okiro over alleged SMS messages from Danbaba Suntai threatening to harm him and his family if he continued to appeal the election. In June 2009 Baido claimed that an attempt had been made to assassinate him, linking the incident to the alleged threats.

During his tenure as governor Danbaba Suntai made efforts to fight corruption, crime and lack of discipline, while delegating authority and providing funds to the Local Government Areas. In January 2009 a group of Concerned Indigenes of Taraba State sent a petition to the Economic and Financial Crimes Commission (EFCC) and the Independent Corrupt Practices and Other Related Offences Commission (ICPC), with a copy to President Umaru Yar’Adua, concerning alleged fraudulent financial practices in Suntai’s administration. Claims included unnecessary imports of foreign cars, use of foreign rather than local workers, and inflated road building contracts.

In October 2009 Suntai said he strongly supported religious and moral teaching aimed at reducing juvenile delinquency, crime and other vices. He said his administration was strongly behind both the Christian and Islamic faiths since both religions teach peace, love and unity. He initiated reforms to make local government administration more transparent. Among other effects, the monthly pension bill dropped from N33 million to N22 million, while pensioners began getting more regular payments. In November 2009 Danbaba Suntai commissioned a N540 million computerized stone-crushing and asphalt plant to provide road building materials. The plant was constructed by the state government but to be operated on a fully commercial basis.

Suntai ran successfully for reelection on 26 April 2011.

Suntai died at his home on 28 June 2017.

Tropical Storm Lidia (1981)

Tropical Storm Lidia was a deadly, destructive tropical cyclone that occurred during the 1981 Pacific hurricane season. It resulted in more casualties and caused greater damage than Hurricane Norma, which took place later that season. On October 6, a tropical depression formed and strengthened into a tropical storm six hours later. Lidia brushed the Gulf of California coast of Baja California Sur and made landfall just south of Los Mochis in Sinaloa on October 8. Tropical Storm Lidia rapidly weakened and dissipated the same day. Lidia killed at least 73 people and caused at least $80 million (1981 USD) which is equivalent to $193 million (2010 USD) in damage. It inflicted heavy rain and flooding throughout parts of northwestern Mexico, especially Sinaloa.

A tropical depression formed on October 6 while located 210 mi (340 km) south of Cabo San Lucas. Ahead of a southwesterly flow over Mexico and a front, the depression intensified into Tropical Storm Lidia at 0000 UTC October 7. Lidia moved generally north, and reached its maximum windspeed of 50 mph (85 km/h). Despite encountering warm sea surface temperatures, which are generally favorable for intensification, Lidia slowly weakened as it moved towards southern Baja California. The tropical cyclone passed over the southern tip of the Baja California Peninsula on 1700 UTC October 7; at the time of the landfall Lidia was located about 67 mi (108 km) northwest of Cabo San Lucas. Two hours later, Lidia entered the Gulf of California, and turned to the northeast. Lidia made landfall on the shores of Sinaloa about 23 mi (37 km) south of Los Mochis on October 8, with winds of 45 mph (75 km/h). At 0600 UTC, the Eastern Pacific Hurricane Center ended advisories as the tropical cyclone dissipated inland about 17 mi (27 km) northeast of that same place. The remnants of Lidia continued their northeast track, moving over Mexico, and ultimately emerging into the Southern United States, spurring a new frontal wave.

Tropical Storm Lidia caused flash flooding, with highest point point maxima was 20.59 inches (523 mm) at El Varejona and Badiraguato in Sinaloa. Heavy rainfall sent water down a dry river bed in Pericos, killing 40 people, mostly children. In the village Bachiulato, (or perhaps Pericos) six soldiers died while attempting to save peasants from the flooding. In the northern part of Sinaloa, 42 were confirmed killed and 76 were missing. Around Los Mochis, four people were killed. About 800 houses were also destroyed in that town. In Culiacán, eleven people were killed. Losses to cattle, crops, and fishing vessels were more than $80 million (1981 USD), equivalent to $193 million (2010 USD).

Electricity was cut off to two settlements lemon press machine, Guamúchil and Guasave. Telephone service was also cut off to Culiacán. Heavy rain caused flooding that cut off seven towns in Sinaloa from the outside world. It also contaminated the water supply in Culiacán, leaving many without clean drinking water. Almost a hundred villages were flooded, as were two dams. The Rio Fuerte burst its banks and flooded sixty settlements. It also forced evacuations, which were enforced by the Mexican Army. Mexican Federal Highway 15 was closed due to the storm, as was the Pacific Railroad. The highway was reopened shortly after the storm passed. The total death toll from Tropical Storm Lidia was determined to exceed 73. This was enough to make it the deadliest tropical cyclone of its season, which mostly occurred in rural areas. A few days later, Hurricane Norma struck similar areas as Lidia, also causing devastation.

The remnants of Lidia brought moisture to extreme southeastern Arizona.

During the aftermath of the storm, food and clothing was brought to towns isolated by the storm. In Culiacán, churches, schools, and a baseball stadium served as temporary shelters for displaced persons. Rescue workers also searched for bodies of victims of both Lidia and the subsequent Hurricane Norma eco friendly reusable water bottles, which hit the same area a few days later. Due to the damage wrought by both Lidia and Norma, the Governor of Sinaloa, Antonio Toledo Corro, declared his state a disaster area. He also asked the Mexican Federal Government for aid.

Gann angles

The Gann angles are named after W. D. Gann, a 20th-century market theorist. Gann described the use of the angles in the stock market in The Basis of My Forecasting Method, a 33-page course written in 1935. The legitimacy of Gann’s techniques has been seriously questioned. Calculating a Gann angle is equivalent to finding the derivative of a particular line on a chart in a simple way.

A Gann angle is a straight line on a price chart, giving a fixed relation between time and price. For Gann the most important angle was the line which represented one unit of price for one unit of time, called the 1×1 or the 45° angle. The value of a commodity or stock following this angle will for example increase by one point per day. Other important angles were the 2×1 (moving up two points per day), the 3×1, the 4×1, the 8×1, and the 16×1. In addition to these value increases, the corresponding angles for value decrease are just as important. When several of these angles are drawn in a group, they are often called a Gann fan, which is usually drawn from a price bottom or a price top.

As with other forms of technical analysis of stock price movements, the Gann angle model contradicts the weakest form of the efficient-market hypothesis which states that past price movements cannot be used to forecast future price movements.

Gann watched for important tops and bottoms to form on a daily sports water jug, weekly, or monthly chart and drew his angles from these changes in trend. When the trend is up and the price stays in the space above an ascending angle without breaking below it double glass water bottle, the market is strong; when the trend is down and the price remains below a descending angle without breaking above it, the market is weak clubhouse meat tenderizer. The market shows its relative strength or weakness according to the angle it is above or below. For example, if the price is above the 2×1 the market has shown itself to be much more bullish than if it is above the 1×1. In his angles course, Gann argues that when an uptrending price reverses and breaks under an ascending angle, the tendency of the price is to go to the next nearest angle below it; likewise, when a downtrending price reverses and breaks up through a descending angle, the tendency of the price is to go to the next nearest angle above it.

It is not always practical to give the 1×1 a value of 1 point of price for each day, as Gann observed in his course. If, for example, the Dow Jones Industrial Average is trading around 10,000 points, it can be more helpful to apply a scale in which a certain number of points (like 100 or 1,000) is used as the price unit.

Critics note that Gann did not set down rules for such cases and that the positioning of the angles on a chart is therefore entirely arbitrary and not scientific. This may not necessarily invalidate the methods Gann used himself, as it is not known whether he intentionally left some parts undisclosed.

Tippeligaen 2015

Tippeligaen 2015 var den 71. sesongen av den norske eliteserien i fotball. Den var den 26. sesongen som gikk under sponsornavnet Tippeligaen, og den sjuende sesongen på rad med 16 deltakende lag. Ligaen bestod av de 13 beste lagene fra Tippeligaen 2014, de to beste lagene fra 1. divisjon 2014 samt vinneren av kvalifisering til Tippeligaen 2015. Sesongen startet 6. april og ble avsluttet 8. november. Regjerende mester var Molde, og de nyopprykkede lagene var Sandefjord, Tromsø og Mjøndalen.

Rosenborg vant sitt 23. seriemesterskap, mens Strømsgodset og Stabæk tok henholdsvis sølv- og bronsemedaljer. De to nederste lagene, Sandefjord og Mjøndalen, rykket ned til OBOS-ligaen 2016, mens nummer 14, Start, beholdt plassen etter å ha vunnet 4–2 sammenlagt over Jerv fra OBOS-ligaen 2015 i to kvalifiseringskamper.

Allerede den 4. oktober i 26. serierunde kunne Molde juble for sitt tredje seriegull på fire sesonger etter å ha snudd kampen borte mot Viking. Odd var det laget som utfordret Molde lengst. Og hadde et godt grep om 2.-plassen med fire poeng ned til Rosenborg på 3.-plass forut de to siste rundene. I 29. serierunde møttes de to lagene til sølvkamp på Skagerak Arena. Rosenborg vant kampen 1-0 etter mål av Jørgen Skjelvik, og lå kun ett poeng bak Odd før siste serierunde. I siste serierunde fikk Rosenborg besøk av Strømsgodset som alt hadde sikret 4.-plass. Mens Odd dro til Molde for å sikre sølvet mot et Molde-lag som hadde feiret seriegull i over en måned. På Lerkendal tok Strømsgodset ledelsen etter 13 minutter ved Péter Kovács. Som med det ble den mestscorende utlendingen i Tippeligaens historie. Men etter en utligning av Mikael Dorsin var det status quo i sølvkampen til pause. I Molde scoret først Etzaz Hussain 1-0 etter 70 minutter. Og kun fem minutter senere la Daniel Chima Chukwu på til 2-0. Odd kunne likevel ta sølvmedaljene med hjem til Skien dersom Rosenborg ikke vant hjemme mot Strømsgodset. Men etter to mål av Mike Jensen og ett mål av Riku Riski, kunne Rosenborg feire sølv for andre år på rad.

Også i nedrykkstriden var det spenning til siste slutt. I nest siste serierunde møttes Brann og Sogndal til nedrykksduell på Brann stadion. Med tap ville Brann rykke ned fra Tippeligaen for første gang siden 1986. Men ledet an av tidligere Sogndal-spiller Azar Karadaş kunne derimot Bergenserne puste lettet ut for denne gang etter en 2-1 seier. Sandnes Ulf som hadde ligget under nedrykksstreken siden 12. juni ledet med 2 mål borte mot Start i det kampen gikk inn i overtid. Men to mål i overtiden av Start sendte Sandnes Ulf og tidligere Start-trener Tom Nordlie ned til 1. divisjon etter tre sesonger i Tippeligaen. I siste serierunde var det fremdeles spenning i nedrykkstriden. To poeng skilte Brann på kvalifisering og Sogndal på direkte nedrykk. Brann dro til Haugesund for å sikre kvalifisering. Mens Sogndal fikk besøk av Stabæk hjemme på Fosshaugane Campus. Brann tok en tidlig 2-0 ledelse i Haugesund. Og såg ut til å ha sikret kvalifiseringen. Men Haugesund reduserte før pause. Og etter 79 minutter utlignet Haugesund og bragte ny spenning i kampen. Bergenserne fikk derimot hjelp av Stabæk som vant 2-0 i Sogndal. Og på overtid sikret Andreas Vindheim en 3-2 seier for Brann. I kvalifiseringen møtte de Mjøndalen. Etter 4-1 sammenlagt kunne Mjøndalen feire Tippeligaspill for første gang siden 1992. Mens Brann rykket ned og må ta til takke med 1.divisjonsfotball for første gang siden 1986.


Aspmyra stadion
Kapasitet: 7 294

Haugesund stadion
Kapasitet: 8 993

Åråsen stadion
Kapasitet: 12 234

Isachsen stadion
Kapasitet: 4 350

Aker Stadion
Kapasitet: 11 249

Skagerak Arena
Kapasitet: 13 500

Lerkendal stadion
Kapasitet: 21 166

Komplett Arena
Kapasitet: 5 982

Sarpsborg 08
Sarpsborg stadion
Kapasitet: 4 700

Nadderud stadion
Kapasitet: 4 750

Sør Arena
Kapasitet: 14 563

Marienlyst stadion
Kapasitet: 8 935

Alfheim stadion
Kapasitet: 6 859

Viking stadion
Kapasitet: 16 300

Ullevaal Stadion
Kapasitet: 27 182

Color Line Stadion
Kapasitet: 10 778

Norges Fotballforbund satte før seongen opp 15 dommerne som skulle dømme i Tippeligaen 2015. I tillegg ble 3 dommere fra 1. divisjon kalt opp til å dømme tippeligaen i løpet av sesongen.

Kilde: VG

Utdypende artikkel: Statistikk for Tippeligaen 2015

Oppdatert til og med kamper spilt 2015-05-26
Kilde: VG

Laget er nyopprykket og spilte i 1. divisjon forrige sesong.

Terminlisten ble offentliggjort 17. desember 2014. TV-oppsettet av de første 9 rundene ble offentliggjort 2. februar. TV-oppsettet av runde 10-12 ble annonsert dagen etter 2. serierunde, mandag 13. april. Mens TV-oppsettet av runde 13-16 ble offentliggjort 13. mai. Det ble samtidig offentliggjort at kampen mellom Molde og Bodø/Glimt i 18. serierunde hadde blitt fremskyndet til 18. juli etter avtale mellom klubbene. 15. juni ble TV-oppsettet av runde 17-19 offentliggjort. Med forbehold om at kampen mellom Strømsgodset og Molde kan bli flyttet grunnet avhengig av lagenes deltakelse i UEFA-turneringer.

Mandag 6. april

Tirsdag 7. april

Fredag 10. april

Lørdag 11. april

Søndag 12. april

Fredag 17. april

Lørdag 18. april

Søndag 19. april

Fredag 24. april

Lørdag 25. april

Søndag 26. april

Onsdag 29. april

Torsdag 30. april

Lørdag 2. mai

Søndag 3. mai

Mandag 4. mai

Lørdag 9. mai

Søndag 10. mai

Tirsdag 12. mai

Onsdag 13. mai

Lørdag 16. mai

Fredag 22. mai

Søndag 24. mai

Mandag 25. mai

Fredag 29. mai

Lørdag 30. mai

Søndag 31. mai

Fredag 5. juni

Lørdag 6. juni

Søndag 7. juni

Fredag 19. juni

Lørdag 20. juni

Søndag 21. juni

Lørdag 27. juni

Søndag 28. juni

Fredag 3. juli

Lørdag 4. juli

Søndag 5. juli

Fredag 10. juli

Lørdag 11. juli

Søndag 12. juli

Fredag 24. juli

Lørdag 25. juli

Søndag 26. juli

Mandag 27. juli

Onsdag 23. september

Lørdag 18. juli

Fredag 31. juli

Lørdag 1. august

Søndag 2. august

Fredag 7. august

Lørdag 8. august

Søndag 9. august

Fredag 14. august

Lørdag 15. august

Søndag 16. august

Fredag 21. august

Lørdag 22. august

Søndag 23. august

Fredag 28. august

Lørdag 29. august

Søndag 30. august

Fredag 11. september

Lørdag 12. september

Søndag 13. september

Fredag 18. september

Lørdag 19. september

Søndag 20. september

Fredag 25. september

Lørdag 26. september

Søndag 27. september

Fredag 2. oktober

Lørdag 3. oktober

Søndag 4. oktober

Fredag 16. oktober

Lørdag 17. oktober

Søndag 18. oktober

Fredag 23. oktober

Lørdag 24. oktober

Søndag 25. oktober

Søndag 1. november

Søndag 8. november

Oppdatert til og med kamper spilt 21. oktober.
^ Hjemmelag er listet i den venstre kolonnen.
Farger: Blå = hjemmeseier; Gul = uavgjort; Rød = borteseier.

Norsk Toppfotball utbetaler et gitt pengebeløp til hver klubb basert på hvor de ender på tabellen:

Bodø/Glimt · Haugesund · Lillestrøm · Mjøndalen · Molde · Odd · Rosenborg · Sandefjord · Sarpsborg 08 · Stabæk · Start · Strømsgodset · Tromsø · Viking · Vålerenga · Aalesund

········· 10 · 11 · 12 · 13 · 14 · 15 · 16 · 17 · 18 · 19 · 20 · 21 · 22 · 23 · 24 · 25 · 26 · 27 · 28 · 29 · 30 · Kvalifisering

Rundestatistikk · Målscorere (Selvmål) · Straffer · Hat-tricks · Målgivende pasninger · Gule kort · Røde kort · Kort etter klubb · Tilskuertall

Bodø/Glimt · Haugesund · Lillestrøm · Mjøndalen · Molde · Odd · Rosenborg · Sandefjord · Sarpsborg 08 · Stabæk · Start · Strømsgodset · Tromsø · Viking · Vålerenga · Aalesund

1937–38 · 1938–39 · 1939–40 · 1947–48

1948–49 · 1949–50 · 1950–51 · 1951–52 · 1952–53 · 1953–54 · 1954–55 · 1955–56 · 1956–57 · 1957–58 · 1958–59 · 1959–60 · 1960–61 · 1961–62

1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989

1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016


Eliteserien (Kvalifisering · Toppscorere) · OBOS-ligaen · 2. div. · 3. div. · 4. div. · 5. div. · 6. div. · 7. div. · 8. div. · 9. div.

Toppserien · 1. div. · 2. div. · 3. div.&nbsp cheap stainless steel water bottles;· 4. div. · 5. div.

Norgesmesterskapet (menn · G19 · G16) · Mesterfinalen

Norgesmesterskapet (kvinner · J19 · J16)

A-landslaget · U23 · U21 · G19 · G18 · G17 · G16 · G15

A-landslaget · U23 · J20 · J19 · J17 · J16 · J15

Eliteserien · 1. div · 2. div. · 3. div. · 4. div. · 5. div. · 6. div. · 7. div. · 8. div. · 9. div. · NM · G19-NM · G16-NM

Toppserien · 1. div. · 2. div. · 3. div. · 4. div. · 5. div. · NM · J19-NM · J16-NM)

1938 · 1939 · 1940 · 1945 · 1946 · 1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978&nbsp belt bag for running;· 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018

Cynewulf van Wessex

Cynewulf was koning van Wessex van 757 tot 786.

Cynewulf kwam aan de macht toen hij een opstand leidde tegen zijn voorganger Sigebert. Sigebert doodde vervolgens een van zijn eigen ealdormannen, en werd op zijn beurt door diens varkenshoeder om het leven gebracht. Cynewulf zelf werd later gedood door Cyneheard football uniform numbers, de broer van Sigebert. Het voorval is bekend geworden door de loyaliteit van zijn mannen football clothes online, die liever in het harnas stierven dan over te lopen of zich over te geven, ook nadat Cynewulf zelf al gedood was.

Cynewulf erkende het opperkoningschap van koning Æthelbald van Mercia. Ten opzichte van diens opvolger Offa stelde hij zich echter onafhankelijk op. Na de dood van Æthelbald deed Cynewulf een aantal veroveringen in het betwiste gebied van de boven-Theems, maar later, vooral na de verloren slag bij Berisington (Oxon) in 779, moest hij gebied aan Mercia prijsgeven double glass bottle. Na zijn dood werd Cynewulf opgevolgd door Beorhtric juventus football shirt.

Cerdic · Cynric · Ceawlin · Ceol · Ceolwulf · Cynegils · Cwichelm · Cenwalh · Penda van Mercia/Cenberht (?) · Cenwalh · Seaxburg · Æscwine · Centwine · Cædwalla · Ine · Æthelheard · Cuthred · Sigeberht · Cynewulf · Beorhtric · Egbert · Æthelwulf · Æthelbald · Æthelberht · Æthelred · Alfred de Grote · Eduard de Oudere · Æthelstan

Ted Poe

Lloyd Poe dit Ted Poe hobart meat cuber, né le à Temple (Texas), est un homme politique américain, représentant républicain du Texas à la Chambre des représentants des États-Unis depuis 2005.

Ted Poe fait des études de droit à l’Abilene Christian University puis à l’université de Houston, où il obtient son juris doctor en 1973. De 1970 à 1976, il est réserviste dans la United States Air Force glass bottle top. Il devient procureur de district du comté de Harris en 1973. Il est juge du comté de 1981 à 2003 et devient connu pour ses « condamnations de la honte », obligeant par exemple des meurtriers à accrocher les portraits de leurs victimes sur les murs de leur cellule ou des voleurs à porter un panneau « j’ai volé dans ce magasin » devant les boutiques lésées.

En 2004, il se présente à la Chambre des représentants des États-Unis dans le 2e district du Texas. Avant les élections, la circonscription (anciennement la 9e) est redessinée en faveur des républicains. Poe est élu face au représentant démocrate sortant Nick Lampson, réunissant 55,5 % des voix contre 42,9 % pour Lampson. Il est réélu en 2006 avec 65,6 % des suffrages face au démocrate Gary Binderim. En 2008 et 2010, il rassemble près de 89 % des voix face à des candidats libertariens. Il est réélu en 2012 et 2014 avec respectivement 64,8 % et 67,9 % des suffrages.

Il annonce en juillet 2016 qu’il est atteint d’une leucémie. Il est cependant candidat à sa réélection en novembre 2016 et remporte le scrutin avec près de 30 points d’avance. En mars 2017, il quitte le Freedom Caucus, qui bloque alors l’abrogation de l’Obamacare. Quelques mois plus tard, il annonce qu’il ne sera pas candidat à un nouveau mandat en 2018.

Cohort model

The cohort model in psycholinguistics and neurolinguistics is a model of lexical retrieval first proposed by William Marslen-Wilson in the late 1980s. It attempts to describe how visual or auditory input (i.e., hearing or reading a word) is mapped onto a word in a hearer’s lexicon. According to the model, when a person hears speech segments real-time water bottles cheap, each speech segment “activates” every word in the lexicon that begins with that segment glass bottle covers, and as more segments are added, more words are ruled out, until only one word is left that still matches the input.

The cohort model relies on a number of concepts in the theory of lexical retrieval. The lexicon is the store of words in a person’s mind.; it contains a person’s vocabulary and is similar to a mental dictionary. A lexical entry is all the information about a word and the lexical storage is the way the items are stored for peak retrieval. Lexical access is the way that an individual accesses the information in the mental lexicon. A word’s cohort is composed of all the lexical items that share an initial sequence of phonemes., and is the set of words activated by the initial phonemes of the word.

The cohort model is based on the concept that auditory or visual input to the brain stimulates neurons as it enters the brain, rather than at the end of a word. This fact was demonstrated in the 1980s through experiments with speech shadowing, in which subjects listened to recordings and were instructed to repeat aloud exactly what they heard, as quickly as possible; Marslen-Wilson found that the subjects often started to repeat a word before it had actually finished playing, which suggested that the word in the hearer’s lexicon was activated before the entire word had been heard. Findings such as these led Marslen-Wilson to propose the cohort model in 1987.

The cohort model consists of three stages: access, selection, and integration. Under this model, auditory lexical retrieval begins with the first one or two speech segments, or phonemes, reach the hearer’s ear, at which time the mental lexicon activates every possible word that begins with that speech segment. This occurs during the “access stage” and all of the possible words are known as the cohort. The words that are activated by the speech signal but are not the intended word are often called “competitors.” Identification of the target word is more difficult with more competitors. As more speech segments enter the ear and stimulate more neurons, causing the competitors that no longer match the input to be “kicked out” or to decrease in activation. The processes by which words are activated and competitors rejected in the cohort model are frequently called “activation and selection” or “recognition and competition.” These processes continue until an instant hydration running backpack, called the recognition point, at which only one word remains activated and all competitors have been kicked out. The recognition point process is initiated within the first 200 to 250 milliseconds of the onset of the given word. This is also known as the uniqueness point and it is the point where the most processing occurs. Moreover, there is a difference in the way a word is processed before it reaches its recognition point and afterwards. One can look at the process prior to reaching the recognition point as bottom-up, where the phonemes are used to access the lexicon. The post recognition point process is top-down, because the information concerning the chosen word is tested against the word that is presented. The selection stage occurs when only one word is left from the set. Finally, in the integration stage, the semantic and syntactic properties of activated words are incorporated into the high-level utterance representation.

For example, in the auditory recognition of the word “candle,” the following steps take place. When the hearer hears the first two phonemes /k/ and /æ/ ((1) and (2) in the image), he or she would activate the word “candle,” along with competitors such as “candy,” “can,” “cattle,” and numerous others. Once the phoneme /n/ is added ((3) in the image), “cattle” would be kicked out; with /d/, “can” would be kicked out; and this process would continue until the recognition point, the final /l/ of “candle,” were reached ((5) in the image). The recognition point need not always be the final phoneme of the word; the recognition point of “slander,” for example

Colombia 2016 Home FALCAO 9 Jerseys

Colombia 2016 Home FALCAO 9 Jerseys



, occurs at the /d/ (since no other English words begin “sland-“); all competitors for “spaghetti” are ruled out as early as /spəɡ/; Jerome Packard has demonstrated that the recognition point of the Chinese word huŏchē (“train”) occurs before huŏch-; and a landmark study by Pienie Zwitserlood demonstrated that the recognition point of the Dutch word kapitein (captain) was at the vowel before the final /n/.

Since its original proposal, the model has been adjusted to allow for the role that context plays in helping the hearer rule out competitors, and the fact that activation is “tolerant” to minor acoustic mismatches that arise because of coarticulation (a property by which language sounds are slightly changed by the sounds preceding and following them).

Much evidence in favor of the cohort model has come from priming studies, in which a “priming word” is presented to a subject and then closely followed by a “target word” and the subject asked to identify if the target word is a real word or not; the theory behind the priming paradigm is that if a word is activated in the subject’s mental lexicon, the subject will be able to respond more quickly to the target word. If the subject does respond more quickly, the target word is said to be “primed” by the priming word. Several priming studies have found that when a stimulus that does not reach recognition point is presented, numerous words targets were all primed, whereas if a stimulus past recognition point is presented, only one word is primed. For example, in Pienie Zwitserlood’s study of Dutch compared the words kapitein (“captain”) and kapitaal (“capital” or “money”); in the study, the stem kapit- primed both boot (“boat,” semantically related to kapitein) and geld (“money,” semantically related to kapitaal), suggesting that both lexical entries were activated; the full word kapitein, on the other hand, primed only boot and not geld. Furthermore, experiments have shown that in tasks where subjects must differentiate between words and non-words, reaction times were faster for longer words with phonemic points of discrimination earlier in the word. For example, discriminating between Crocodile and Dial, the point of recognition to discriminate between the two words comes at the /d/ in crocodile which is much earlier than the /l/ sound in Dial.

Later experiments refined the model. For example, some studies showed that “shadowers” (subjects who listen to auditory stimuli and repeat it as quickly as possible) could not shadow as quickly when words were jumbled up so they didn’t mean anything; those results suggested that sentence structure and speech context also contribute to the process of activation and selection.

Research in bilinguals has found that word recognition is influenced by the number of neighbors in both languages.


Aviator Airport Alliance Europe AB (Aviator) er en svensk virksomhed, der står for håndtering af passagerer og baggage i 24 lufthavne i Norden og i Storbritannien. Aviator omsatte i 2013 på EUR 196 og beskæftiger mere end 3.000 medarbejdere.

Aviator blev stiftet i december 2010, da Aviator købte det svenske selskab Nordic Aero, og de to norske selskaber Røros Flyservice og Norport Ground Handling. I april 2011 udvidede de yderligere med købet af de danske selskaber Novia og Sturup Handling. Aviator er ejet af investeringsfonden Accent Equity 2008 majoritetsaktionæren sammen med Nordic Aero Holding, Aviator Airport Alliance AS, Aviator Airport Alliance Danmark A/S og Corporate Management.

Fra 1998 til 2014 foregik de danske aktiviteter under navnet Novia Danmark A/S. Selskabets primære opgave er at håndtere og ekspedere passagerer, bagage og fragt. Dets største og eneste konkurrent i Københavns Lufthavn er SAS-datterselskabet SAS Ground Handling. Samlet omsætter virksomheden for ca. 400 mio. kr. årligt og beskæftiger 400 ansatte i Sverige og 350 i Danmark. Hovedsædet er beliggende i Københavns Lufthavn.

Tidligere forestod Novia også handlingen i Stockholm-Arlanda og Göteborg-Landvetter flygplats, men disse aktiviteter blev i 2008 frasolgt til Menzies Aviation the best way to tenderize a steak.

Novia blev grundlagt i 1998 af Maersk Air og Luftfartsverket. I 2002 overtog Aviapartner halvdelen af aktierne i selskabet. Lars Thuesen ejede størsteparten af firmaet som privat invistor indtil 16. Marts 2011, virksomheden blev solgt til investeringsfonden Accent Equity 2008

United States Home BECKERMAN 15 Jerseys

United States Home BECKERMAN 15 Jerseys



, hvor Aviator Airport overtager driften af Novia, som ejer virksomheden i dag. De ejer blandandet svenske Nordic Aero, som gik konkurs i Københavns lufthavn i 2008, samt Rørros flyservice, Norport Groundhandling og CFS (Copenhagen Flight Service som åbner i København til Juni 2011).

Den 20. maj 2014 blev Novia sammensat med sine andre stationer i Norge, Sverige running packs for runners, Finland og England, og fik navnet Aviator.

Edward Śmigły-Rydz

Edward Śmigły-Rydz, także: Edward Rydz, Edward Rydz-Śmigły, ps. „Śmigły”, „Tarłowski”, „Adam Zawisza” (ur. 11 marca 1886 w Brzeżanach, zm. 2 grudnia 1941 w Warszawie) – polski wojskowy, polityk, marszałek Polski, generalny inspektor Sił Zbrojnych, Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych w wojnie obronnej 1939 r., formalnie przez 17 dni „następca prezydenta RP na wypadek opróżnienia się urzędu przed zawarciem pokoju”.

Rozpoczął karierę jako dowódca III batalionu Legionów Polskich. Gdy Józef Piłsudski i Kazimierz Sosnkowski zostali uwięzieni w Magdeburgu, objął kierownictwo Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). W czasie wojny polsko-bolszewickiej, w stopniu generała porucznika dowodził m.in. 3 i 2 Armią. W 1935 r., po śmierci Piłsudskiego, został mianowany przez prezydenta Ignacego Mościckiego generalnym inspektorem Sił Zbrojnych, a w następnym roku w kontrowersyjnych okolicznościach mianowany marszałkiem Polski.

1 września 1939 r., w pierwszym dniu kampanii wrześniowej, Ignacy Mościcki mianował go Wodzem Naczelnym. Dzień po agresji ZSRR na Polskę przekroczył wraz ze Sztabem Naczelnego Wodza granicę Rumunii, gdzie został internowany. W październiku 1941 r. wrócił potajemnie do okupowanej Polski, gdzie przebywał w konspiracji do śmierci w grudniu 1941 r.

Urodził się w Brzeżanach, niewielkiej miejscowości położonej wówczas w Galicji Wschodniej. Jego ojcem był Tomasz Rydz – urodzony w okolicach Wieliczki syn kowala, plutonowy cesarsko-królewskiego 7 Pułku Ułanów, a później wachmistrz policji. Jego matką była natomiast Maria z domu Babiak – córka miejscowego listonosza, a później policjanta. Rodzice pobrali się w 1888 r., czyli dopiero 2 lata po urodzinach syna, a powodem tego opóźnienia były prawdopodobnie problemy finansowe przezwyciężone po awansie ojca na plutonowego.

Jak podaje Ryszard Mirowicz, na przestrzeni lat pojawiało się wiele domysłów dotyczących statusu rodziny Rydzów – mieli być oni przedstawicielami zubożałej szlachty lub też pochodzić mieli z chłopstwa. Sam najbardziej zainteresowany nigdy nie zabrał głosu w tej sprawie. Tomasz Rydz zmarł, gdy Edward miał 2 lata, a matka umarła (pochowana na cmentarzu miejskim w Brzeżanach), gdy chłopiec liczył sobie 10 lat. Zaopiekował się nim dziadek, Jan Babiak (który był człowiekiem ubogim, pracującym jako robotnik w rzeźni i dozorca). Nieco później dzieckiem zaopiekowali się Uranowiczowie, rodzina inteligencka. Dzięki ich wsparciu, Edward mógł pójść do szkoły.

Uczęszczał do gimnazjum św. Anny w Brzeżanach, gdzie w 1905 r. zdał maturę z wyróżnieniem. Jego najbliższymi kolegami szkolnymi byli Edmund Uranowicz i Alfred Biłyk. W tym czasie zainteresował się myślą społeczną i polityczną. W jego ręce trafiły m.in. pisma Wincentego Lutosławskiego i Bolesława Limanowskiego. Dał się również poznać jako utalentowany rysownik, szkicujący przede wszystkim pejzaże, ale także np. karykatury. Pod koniec nauki w gimnazjum wstąpił do socjalistycznej organizacji młodzieżowej „Promień”. Później znalazł się w „Odrodzeniu”. Była to organizacja niepodległościowa, przeprowadzająca nawet ćwiczenia wojskowe. Brał w nich udział także młody Edward Rydz.

Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury, rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Jego opiekunem artystycznym był początkowo Leon Wyczółkowski, a później Teodor Axentowicz. Rydz rozwijał swój talent, korzystając z finansowego wsparcia burmistrza Brzeżan, Stanisława Schätzla (na fasadzie tamtejszego kościoła ormiańskiego namalował fresk z wyobrażeniem Matki Boskiej). W 1907 r. uczestniczył w akcji propagandowej mającej zachęcić chłopów do głosowania na ludowców w wyborach do państwowych organów przedstawicielskich. W 1908 r. wstąpił do Związku Walki Czynnej (ZWC). W tym czasie zdecydował o poświęceniu kariery artystycznej na rzecz działalności politycznej. Z tego powodu przerwał studia na ASP i przeniósł się na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego. W ZWC zetknął się z ideologią piłsudczykowską i takimi postaciami jak Walery Sławek, Aleksander Prystor czy Kazimierz Sosnkowski. W latach 1910–1911 odbył obowiązkową jednoroczną służbę wojskową w c. i k. 4 Dolnoaustriackim Pułku Piechoty Wielkiego Mistrza Zakonu Krzyżackiego w Wiedniu. Po zakończeniu służby został mianowany aspirantem oficerskim (niem. Fähnrich). Rydz przykładał się do służby w austriackim wojsku, ponieważ uważał, że wiedza zdobyta w tym okresie może zostać wykorzystana podczas przyszłej walki o niepodległość Polski.

Podczas działalności w ZWC posługiwał się pseudonimem „Śmigły”. W 1912 r. ukończył niższy, a następnie wyższy kurs oficerski Związku Strzeleckiego „Strzelec”. Był pierwszym komendantem Oddziału Związku Strzeleckiego w Brzeżanach, a później komendantem kursu strzeleckiego w Krakowie (lata 1912–1913). W 1913 wrócił do przerwanych studiów na ASP (pod kierunkiem prof. Józefa Pankiewicza), które kończył rok później. W 1913 r. został mianowany komendantem Okręgu Związku Strzeleckiego we Lwowie. Był także redaktorem odpowiedzialnym miesięcznika Strzelec (swe artykuły podpisywał pseudonimem „Śmigły”). W tym czasie Rydz był już osobą wysoko cenioną przez Józefa Piłsudskiego.

W lipcu 1914 r. Edward Rydz ps. „Śmigły” został zmobilizowany do cesarskiej i królewskiej Armii i przydzielony do c. i k. 55 Pułku Piechoty w Brzeżanach. Wkrótce potem został jednak wyreklamowany przez Piłsudskiego i 13 sierpnia objął dowództwo III batalionu Legionów Polskich. Oddziały będące pod jego komendą brały udział w zajęciu Kielc. Piłsudski liczył wówczas na wywołanie antyrosyjskiego powstania, co się jednak nie udało. Rydz brał udział w tworzeniu pierwszej służby wywiadowczej – Komendy Wywiadów Bliskich. Po opuszczeniu Kielc, oddział dowodzony przez niego zajął Nowy Korczyn. Później stoczył kilka mniejszych bitew. 9 października 1914 r. Rydz ps. „Śmigły” został majorem. III batalion wyróżnił się podczas bitwy pod Anielinem i Łowczówkiem (październik i grudzień 1914). 18 grudnia 1914 został dowódcą 1 Pułku Piechoty Legionów. Gdy konflikt zmienił się w wojnę pozycyjną, I Brygada okopała się niedaleko Pińczowa. Tam żołnierze dla zabicia czasu m.in. grali w piłkę nożną. Sportem tym zainteresował się również Rydz. Zdeklarowanym kibicem piłkarskim był do końca życia.

Po rozpoczęciu ofensywy przez wojska austro-węgierskie i niemieckie w maju 1915, oddział dowodzony przez „Śmigłego” brał udział w walkach pod Konarami. Zdaniem Piłsudskiego radził sobie doskonale, realizując powierzone mu zadania:

Major Rydz ps. „Śmigły”, wziąwszy na siebie zadanie, najczęściej nie odpowiadające ani jego stopniowi, ani zdolnościom nie tylko sam wytrwał na stanowisku, niezwykle przykrym pod względem moralnym, lecz złożył w bojach o lasek kozieniecki nowe dowody niezwykłego męstwa i spokoju przy największym niebezpieczeństwie. Majorowi przede wszystkim przypisuję, że III batalion nie ugiął się przy spełnianiu zadania, przewyższającego znacznie siły moralne przeciętnego żołnierza…

1 maja 1915 roku został mianowany podpułkownikiem. Jesienią tego roku wojska niemieckie i austro-węgierskie, ścigając wycofujących się na północ Rosjan, rozpoczęły tzw. kampanię wołyńską. Z powodu konfliktu, jaki wywiązał się pomiędzy Piłsudskim a dowództwem Legionów, Rydz „Śmigły” objął dowództwo nad częścią I Brygady, stacjonującą pomiędzy Trojanówką a Kostiuchnówką. Po ponownym objęciu dowództwa przez Piłsudskiego, I Brygada trafiła do Legionowa, gdzie spędziła zimę 1915/1916. Po rozpoczęciu tzw. ofensywy Brusiłowa w lipcu 1916, I i III Brygada zostały zmuszone do odwrotu pod Kostiuchnówką. Polacy byli stopniowo wycofywani i przesuwani na kolejne miejsca stacjonowania. Ostatecznie trafili do Baranowicz. W tym czasie zaostrzył się konflikt pomiędzy Piłsudskim a Komendą Legionów. Austriacy nie zgadzali się na spolszczenie dowództwa Polskiego Korpusu Posiłkowego (na który przemianowano Legiony). Wobec tego Piłsudski złożył dymisję. Podobnie postąpił Rydz, prosząc o zwolnienie ze służby w Korpusie i przeniesienie do armii austriackiej. Po ogłoszeniu aktu 5 listopada wydawało się, że żołnierze wrócą do służby, jednak 12 lipca 1917 r. pułk Rydza odmówił złożenia przysięgi wierności władzom niemieckim (było to częścią tzw. kryzysu przysięgowego). Sam dowódca został zwolniony, bez prawa noszenia munduru. Następnie wyjechał do Krakowa. W tym czasie władze planowały przymusowe wcielenie go do armii austriackiej, ale ciężko zachorował, a po wyzdrowieniu symulował chorobę, aby nie trafić do wojska.

Gdy Piłsudski i Sosnkowski zostali uwięzieni w Magdeburgu, Edward Rydz, ps. „Śmigły”, objął kierownictwo Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Przeniósł on siedzibę sztabu organizacji do Krakowa i rozszerzył jej działalność również na Galicję. Dokonał także reorganizacji struktur POW. Dążył do jak najmocniejszego zakonspirowania jej komórek, które – zgodnie z planami – miały w przyszłości prowadzić walkę zbrojną z zaborcami. Musiał przy tym polegać na własnym rozeznaniu politycznym i wojskowym, ponieważ Piłsudski przed aresztowaniem nie zdążył udzielić jakichkolwiek wskazówek co do pożądanego kierunku rozwoju POW. Rydz „Śmigły” doprowadził do nawiązania kontaktów z Polakami służącymi w armii rosyjskiej, a także z II Brygadą Józefa Hallera, która przedarła się za Dniestr, odmawiając posłuszeństwa Austro-Węgrom. W tym czasie przegrana państw centralnych była już oczywista. Z tego względu wraz z Michałem Sokolnickim, Andrzejem Strugiem, Józefem Beckiem i Bolesławem Wieniawą-Długoszowskim, Rydz udał się na Ukrainę i Białoruś. Tam próbował rozpocząć tworzenie nowego wojska polskiego w porozumieniu z gen. Hallerem. Armii nie udało się powołać, ale zasygnalizowano Entencie, że poza Komitetem Narodowym Polskim (zdominowanym przez endecję), istnieje również silny obóz piłsudczykowski. Po powrocie ze wschodu Rydz udał się do Warszawy. Tam zaproponowano mu – w zastępstwie przebywającego wciąż w Magdeburgu Piłsudskiego – objęcie stanowiska ministra wojny w zależnym od Rady Regencyjnej rządzie Józefa Świeżyńskiego. Rozmowy w tej sprawie zakończyły się jednak fiaskiem – Edward Rydz nie doszedł do porozumienia z endekami. Na 1 listopada 1918 r. zarządził mobilizację POW, jednocześnie proponując powołanie niezależnego od Rady Regencyjnej, republikańsko-demokratycznego rządu z siedzibą w Lublinie. 3 listopada Rydz trafił do tego miasta. Tam o planowanym przejęciu władzy dowiedział się pełnomocnik Rady Regencyjnej, Juliusz Zdanowski. Zaproponował on porozumienie, na mocy którego Rydz został dowódcą wojsk polskich na terenach byłej okupacji austriackiej. Nie zarzucił jednak wcześniejszych planów. 5 listopada przybyły z Warszawy szef Sztabu Generalnego gen. Tadeusz Rozwadowski zdecydował, że Rydz obejmie dowództwo nad utworzoną z członków POW brygadą kresową, którą planowano wysłać do walk z Ukraińcami niedaleko Hrubieszowa. Jednak w nocy z 6 na 7 listopada powstał Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej, na czele którego stanął Ignacy Daszyński. Rydz dostał w nim tekę ministra wojny, w zastępstwie Józefa Piłsudskiego. Zarządził rozwiązanie POW na terenie byłej okupacji austriackiej i podporządkowanie jej członków ministerstwu. 10 listopada do Warszawy wrócił z internowania Józef Piłsudski. Rydz wysłał do niego swego doradcę, Bogusława Miedzińskiego. Ku jego zdziwieniu, Piłsudski nieprzychylnie wypowiedział się o powstaniu rządu ludowego, a nawet powątpiewał w lojalność Rydza. Ten ostatni przyjechał następnego dnia do Warszawy. Komendant potraktował go bardzo formalnie, mianując dowódcą Okręgu Generalnego w Lublinie i rozkazując powrót do tego miasta. Przedtem jednak Piłsudski zażądał od Daszyńskiego rozwiązania rządu, w czym poparł go Rydz. Rząd ludowy rozwiązał się.

Rząd lubelski mianował płk Rydza na stopień generała porucznika, zaś Naczelny Dowódca WP Józef Piłsudski, powołując go w dniu 16 listopada na stanowisko dowódcy Okręgu Generalnego Nr II w Lublinie nie uznał tego awansu. Na stopień generała podporucznika Rydz został mianowany dopiero dekretem z 21 listopada 1918 r. W dniu 22 grudnia 1918 roku Piłsudski powołał go na stanowisko dowódcy Okręgu Generalnego Nr I w Warszawie.

W 1918 roku podczas wizyty w Kijowie (w celu włączenia miejscowych organizacji do POW) spotkał się z przyszłą żoną, wówczas rozwódką, Martą Thomas (primo voto Zaleską ur. w 1895 r. w Żytomierzu) – kurierką miejscowej Organizacji Werbunkowo-Agitacyjnej. Po jej przyjeździe do Warszawy, Edward Rydz w 1920 r. wystąpił o jej odznaczenie Krzyżem Walecznych za zasługi dla ojczyzny, w następnym zaś roku pobrali się. W 1920 r., po wejściu w życie ustawy umożliwiającej uzupełnienie nazwiska o pseudonim przybrany podczas służby wojskowej, Edward Rydz, który od roku 1912 używał też pseudonimu „Śmigły”, zmienił nazwisko na „Rydz-Śmigły”, aby następnie około 1936 r. zmienić szyk słów na „Śmigły-Rydz”.

Na przełomie stycznia i lutego 1919 r. Rydz ps. „Śmigły” objął dowództwo nad Grupą Operacyjną „Kowel”. Miała ona bronić odcinka Hrubieszów – Włodzimierz Wołyński – Stochód – Maniewicze przed wojskami Ukrainy Naddnieprzańskiej. Dowódca przyjął taktykę działań manewrowych, w wyniku których udało mu się zająć Włodzimierz i Kowel. Na Wołyniu Rydz działał do kwietnia 1919 r. Później został przesunięty przez Piłsudskiego na Wileńszczyznę, gdzie trwały walki armii polskiej z siłami litewskimi i radzieckimi. Tam objął dowództwo nad 3 batalionem 1 Pułku Piechoty Legionów i dwiema bateriami artylerii. Do Wilna dotarły one w nocy z 20 na 21 kwietnia. Tam został mianowany głównodowodzącym walk o miasto. Wojskom polskim udało się opanować je, jak również Nowogródek i Baranowicze. 27 kwietnia Rydz został jednak podporządkowany generałowi Stanisławowi Szeptyckiemu, który kierował działaniami na całym froncie litewsko-białoruskim. 30 kwietnia wojska radzieckie próbowały przełamać polską obronę Wilna, ale tej udało się wytrzymać i przejść do natarcia. 1 maja udało się zająć Pikieliszki, a następnego dnia Mejszagołę i Korwie. W następnych dniach wojska pod dowództwem Rydza-Śmigłego kontynuowały ofensywę, opanowując kolejne miejscowości. W połowie sierpnia 1919 r. grupa ta dokonała uderzenia w kierunku Połocka, odrzucając żołnierzy radzieckich za Dźwinę. Później nastąpiło kilka miesięcy walki pozycyjnej. 30 grudnia zawarto porozumienie z Łotyszami, z którymi ustalono podjęcie wspólnych działań zaczepnych wobec Armii Czerwonej. Dowódcą operacji, która otrzymała kryptonim „Zima”, został generał Rydz.

1 stycznia 1920 r. Józef Piłsudski, jako Naczelny Wódz, mianował go członkiem Kapituły tymczasowej orderu „Virtuti Militari” i nadał mu Krzyż Srebrny tego orderu.

3 stycznia 1920 r. sprzymierzone siły polsko-łotewskie uderzyły na Dyneburg z kilku stron jednocześnie. Operacja zakończyła się sukcesem. 21 lutego miała miejsce defilada wojsk polskich w Dyneburgu. Pod koniec marca wycofały się one do Baranowicz. Za sprawne przeprowadzenie operacji „Zima”, Rydz ps. „Śmigły” został odznaczony orderem Virtuti Militari.

Podczas ofensywy wiosennej 1920 r. przeciw wojskom bolszewickim, początkowo Rydz otrzymał zadanie zajęcia Żytomierza. Później dowodził 3 Armią, która 7 maja 1920 r

Brazil Away WILLIAN 19 Jerseys

Brazil Away WILLIAN 19 Jerseys



. zdobyła Kijów, nie napotykając silniejszego oporu Armii Czerwonej. W mieście 8 maja dowódca odebrał defiladę oddziałów polskich i sprzymierzonych żołnierzy atamana Semena Petlury. Wkrótce potem jednak wojska radzieckie zdołały zorganizować się na tyle, aby podjąć kontrofensywę. Dodatkowo zostały wzmocnione przez armię Siemiona Budionnego. 8 czerwca Rydz-Śmigły otrzymał rozkaz wycofania się z Kijowa. Odmówił jego wykonania, domagając się potwierdzenia polecenia przez samego Piłsudskiego. Gdy tak się stało, 10 czerwca zarządził odwrót. Podczas wykonywania tego manewru, został dowódcą Frontu Południowo-Wschodniego. Podczas odwrotu nękany przez Sowietów doprowadził 3 armię na Wołyń. W tym czasie Piłsudski rozkazał mu zaatakować oddziały Budionnego, które po pięciodniowych walkach udało się zmusić do odwrotu. Wpłynęło to na ustabilizowanie się linii frontu.

6 sierpnia 1920, po decyzji Piłsudskiego o rozpoczęciu natarciu znad Wieprza, Rydz-Śmigły został dowódcą nowo utworzonego Frontu Środkowego. Manewr rozpoczął się 16 sierpnia. W jego wyniku oddziały Rydza-Śmigłego wykonujące zadania pościgowe zajęły m.in. Brześć, Wysokie Litewskie, Zambrów, Białystok i Grajewo. Piłsudski wyznaczył mu następnie zadanie zajęcia Sejn i Lidy. Wykorzystując efekt zaskoczenia, wojska polskie wkroczyły do Sejn 22 września, a do 26 września również do Grodna. W ten sposób odegrały decydującą rolę w bitwie niemeńskiej. 28 września zajęto Lidę, jednocześnie udając się w pościg za rozbitą radziecką 3 Armią. W tym samym czasie polska 2 Armia pod dowództwem Rydza-Śmigłego zabezpieczała akcję gen. Lucjana Żeligowskiego, który na polecenie Piłsudskiego zajął Wilno. 10 października żołnierze polscy wkroczyli do Święcian. 12 października podpisano preliminaria pokojowe pomiędzy ZSRR i Polską a 18 października wstrzymano działania wojskowe.

Po podpisaniu pokoju ryskiego, rozpoczęto demobilizację armii polskiej. 15 września 1922 r. Dowództwo 2 Armii przemianowano na Inspektorat Armii nr I, a inspektorem (jednym z pięciu) został gen. Edward Rydz-Śmigły. Powierzona funkcja, jak również ogromny zakres obowiązków i szerokie uprawnienia świadczyły o zaufaniu, jakim darzył go Piłsudski. Naczelnik Państwa pisał o Rydzu-Śmigłym w urzędowej charakterystyce z grudnia 1922 r.:

Pod względem charakteru dowodzenia: Silny charakter żołnierza, mocna wola i spokojny, równy opanowany charakter. Pod tymi względami nie zawiódł mnie ani w jednym wypadku. Wszystkie zadania, które mu stawiałem jako dywizjonerowi czy dowódcy armii, wypełniał zawsze energicznie, śmiało, zyskując w pracy zaufanie swoich podwładnych, a rzucałem go zawsze podczas wojny na najtrudniejsze zadania. Pod względem mocy charakteru i woli stoi najwyżej pośród generałów polskich. Z podwładnymi jest równy, spokojny, pewny siebie i sprawiedliwy. Natomiast co do otoczenia własnego i sztabu – kapryśny i wygodny, szukający ludzi, z którymi by nie potrzebował walczyć lub mieć jakiekolwiek spory. W pracy operacyjnej ma zdrową, spokojną logikę i uporczywą energię do spełniania zadania. Śmiałe koncepcje go nie przerażają, niepowodzenia nie łamią. Szybko zyskuje duży wpływ moralny na podwładnych. Piękny typ żołnierza, panującego nad sobą i mającego silną dyscyplinę wewnętrzną. Pracuje zawsze dla rzeczy nie dla ludzi. Pod względem objętości dowodzenia: Polecam każdemu dla dowodzenia armią. Jeden z moich kandydatów na Naczelnego Wodza. Bałbym się dla niego dwóch rzeczy: 1) że nie dałby sobie rady w obecnym czasie z rozkapryszonymi i przerośniętymi ambicjami generałami i 2) nie jestem pewien jego zdolności operacyjnych w zakresie prac Naczelnego Wodza i umiejętności mierzenia sił nie czysto wojskowych, lecz całego państwa swego i nieprzyjaciela.

Była to najlepsza opinia na temat generałów, wystawiona przez Józefa Piłsudskiego na użytek Ścisłej Rady Wojennej. Tuż za Rydzem-Śmigłym znaleźli się gen. Kazimierz Sosnkowski i gen. Władysław Sikorski. Pomimo to, nie stał się on bezpośrednim politycznym współpracownikiem marszałka, choć np. stanął po stronie Piłsudskiego w sporze z 1923 z Sikorskim na temat organizacji najwyższych władz wojskowych. W czasie pełnienia funkcji inspektora, Rydz-Śmigły uzupełniał swą wiedzę z wojskowości. W przeciągu kilku lat stał się autorytetem w tej dziedzinie, co było swoistym ewenementem, ponieważ był osobą bez formalnego wykształcenia wojskowego.

Od jesieni 1921 r. Rydz-Śmigły działał w konspiracyjnej organizacji Honor i Ojczyzna, założonej z inicjatywy Sikorskiego. Miała ona skupiać wszystkich najlepszych oficerów, powołano ją za zgodą Piłsudskiego i Sosnkowskiego (ministra spraw wojskowych) non spill water bottle. Rydz-Śmigły stanął na czele wileńskiej „strażnicy” (koła). Organizacja została rozwiązana latem 1923 r., ale później Rydz-Śmigły miał należeć do innej konspiracyjnej organizacji wojskowej (utworzonej na podobieństwo masonerii) – loży „Szarotka”. Rydz miał być masonem, członkiem jednej z lóż wolnomularskich Wielkiej Loży Narodowej Polski. Choć nie zostało to udowodnione, w 1926 r. Piłsudski rozkazał oficerom WP wystąpić ze struktur wolnomularskich i podobnych tajnych związków.

W listopadzie 1924 r. Rydz nieformalnie stanął na czele tzw. strajku generałów. Grupa dowódców Wojska Polskiego podała się wówczas do dymisji, by zademonstrować swoje niezadowolenie z braku reakcji Ministerstwa Spraw Wojskowych na nieprzychylne w stosunku do byłych legionistów wypowiedzi generała Franciszka Latinika. W rezultacie sam Latinik na własną prośbę został przeniesiony w stan spoczynku, zaś wniosek urażonych oficerów odrzucono.

Rydz-Śmigły nie brał bezpośredniego udziału w przewrocie majowym. W jego trakcie podporządkował sobie cywilne władze Wilna, a także przejął dowództwo nad korpusami w Grodnie i Brześciu. Wysłał do stolicy także dwa pułki, które wsparły siły Piłsudskiego. Po przewrocie został mianowany przez marszałka inspektorem armii z siedzibą w Warszawie. Stanowisko to objął w listopadzie 1926 r. Przez kilka następnych lat czas upływał mu na pracy wojskowej, niemal nie uczestniczył w życiu politycznym, w przeciwieństwie do wielu innych najwyższych oficerów the best bottles. Czasem jednak otrzymywał od marszałka do wykonania zadania o charakterze politycznym – 25 grudnia 1927 r. wraz z Walerym Sławkiem wziął udział w zjeździe ziemian z województwa poznańskiego i pomorskiego, które odbyło się w jednym z majątków położonych koło Inowrocławia. W tym czasie sanacja chciała pozyskać dla swego obozu środowiska konserwatywne. M.in. ta wizyta miała symbolizować otwarcie rządu na te kręgi. Innym razem, w 1929 r., wraz z grupą generałów, odwiedził Piłsudskiego w Druskienikach, aby przekazać mu niezadowolenie grupy najwyższych rangą wojskowych, jakie wywołała polityka tzw. grupy pułkowników.

11 maja 1935 r., w przeddzień śmierci Piłsudskiego, marszałek wezwał do siebie Rydza-Śmigłego na rozmowę. Jej szczegóły nie są znane, ale sądzi się, że przekazał mu swoją ostatnią wolę co do przyszłej organizacji wojska. Jeszcze tej samej nocy, gdy umarł Józef Piłsudski, na posiedzeniu Rady Gabinetowej, które odbyło się z 12 na 13 maja, prezydent Ignacy Mościcki zadecydował, że generalnym inspektorem Sił Zbrojnych zostanie Edward Rydz-Śmigły. Jego kontrkandydatem do objęcia tego stanowiska był Sosnkowski. Decyzję prezydenta poparł ówczesny premier Walery Sławek. Zarówno prezydent, jak i szef rządu dokonali tego wyboru, licząc na to, że nowy generalny inspektor zajmie się działalnością wojskową, nie interesując się polityką. Był więc Rydz-Śmigły o wiele atrakcyjniejszym kandydatem na to stanowisko niż gen. Sosnkowski, który miał pewne ambicje polityczne.

12 maja 1935 r. Edward Rydz-Śmigły został mianowany przez prezydenta Ignacego Mościckiego generalnym inspektorem Sił Zbrojnych. Jednocześnie resort spraw wojskowych objął generał Tadeusz Kasprzycki.

Po śmierci Piłsudskiego, w obozie sanacyjnym zaczął narastać konflikt pomiędzy premierem Sławkiem a mającym coraz poważniejsze aspiracje polityczne prezydentem Mościckim. Rydz-Śmigły darzył niechęcią szefa rządu, który postrzegał go jedynie jako osobę realizującą zadania wojskowe. Z tego powodu generalny inspektor potajemnie spotkał się z prezydentem kilkakrotnie we wrześniu 1935 r., uzgadniając z nim wspólne działania wymierzone przeciwko premierowi. 12 października Sławek podał się do dymisji, a jego miejsce zajął Marian Zyndram-Kościałkowski. Rydz-Śmigły nie cenił również tego premiera – inspirowany przez swego doradcę, publicystę Wojciecha Stpiczyńskiego, okazał lekceważenie Kościałkowskiemu, nie przyjmując oficjalnej wizyty szefa gabinetu. W grudniu 1935 r. zawarł z Mościckim kolejne porozumienie skierowane przeciwko szefowi gabinetu, ustalając jego obalenie po zakończeniu sesji budżetowej.

W tym okresie miał miejsce znaczny wzrost znaczenia gen. Edwarda Rydza-Śmigłego w kraju. Przez prasę rządową kreowany był na osobę kontynuującą poczynania Józefa Piłsudskiego. Wokół niego zaczął tworzyć się swoisty kult. Sam generał początkowo nie miał ambicji czysto politycznych. Jednak po śmierci Piłsudskiego sytuacja się zmieniła. Część źródeł przypisuje ten fakt przemożnemu wpływowi żony Rydza-Śmigłego, Marty Zaleskiej. W tym czasie w jego otoczeniu niezwykle wpływowy był Wojciech Stpiczyński; do obozu Rydza-Śmigłego przeszło również kilku byłych członków tzw. grupy pułkowników, m.in. Bogusław Miedziński. Wielu z nich widziało w osobie generała czynnik jednoczący, którego brakowało po śmierci Piłsudskiego. Bardzo często podkreślano, że Śmigły-Rydz (w tym czasie zmienił kolejność nazwisk) został generalnym inspektorem Sił Zbrojnych zgodnie z ostatnią wolą marszałka. Symbolem tego były m.in. rozwieszane na ulicach plakaty, na których portret generała widniał na tle postaci Piłsudskiego. Ponadto imieniny Śmigłego-Rydza (18 marca) zaczęto obchodzić podobnie jak święto państwowe. W prasie pojawiły się artykuły na jego cześć, w urzędach i na pocztach rozwieszano jego portrety, plakaty z hasłami podkreślającymi wierność obywateli Generalnemu Inspektorowi. Niezwykle popularna (i uczona w niektórych szkołach) była także piosenka ze słowami autorstwa Adama Kowalskiego:

Naprzód, żołnierze stara wiara, młode zuchy.
Za Śmigłym-Rydzem pomni jego w boju chwał,
On nas wywiedzie cało z każdej zawieruchy,
Sam Komendant, sam Komendant nam go dał,
Sam Komendant, sam Komendant,
Nam go na Wodza dał!
Marszałek Śmigły-Rydz, nasz drogi, dzielny Wódz,
Gdy każe, pójdziem z nim najeźdźców tłuc.
Nikt nam nie ruszy nic, nikt nam nie zrobi nic,
Bo z nami Śmigły, Śmigły, Śmigły-Rydz!
W brzasku wolności w krwi i ogniu nam przewodził.
Zwycięskim szlakiem do Kijowa wiódł nas bram.
Jak szeregowiec z piechurami w piachu brodził,
Dobry przykład dobry, przykład dawał nam,
Dobry przykład, dobry przykład, zawsze dawał nam.

27 grudnia 1935 roku uczestniczył w obchodach rocznicy wybuchu powstania wielkopolskiego. Miało to swoją wymowę symboliczną – Józef Piłsudski nie przywiązywał dużej wagi do walki Polaków w Wielkopolsce. 3 maja 1936 roku brał natomiast udział w obchodach rocznicowych powstań śląskich. Podczas obu uroczystości wygłosił przemówienia, w których podkreślił rolę wojska w życiu społecznym narodu. Z 7 sierpnia 1935 r. pochodzi często cytowane przez prasę rządową wystąpienie Śmigłego-Rydza, wygłoszone podczas XIII Zjazdu Związku Legionistów Polskich w Krakowie:

Jeśli ktoś w kraju liczy na jakieś chwile słabości, to jeszcze raz nieudolnie się przeliczył. A jeśli ktoś z zewnątrz na taką okazję kalkuluje, to niech wie, że my po cudze rąk nie wyciągamy, ale swego nie damy. Nie tylko nie damy całej sukni, ale nawet guzika nie damy od niej. I niech wie, że to jest decyzja całego narodu.

W maju 1936 r. ustąpił rząd Kościałkowskiego. Śmigły-Rydz spotkał się z Mościckim w celu ustalenia, kto będzie kolejnym premierem. Nie zgodził się na kandydaturę gen. Sosnkowskiego, Eugeniusza Kwiatkowskiego, jak również Stpiczyńskiego. Postanowiono, że szefem rządu będzie bliski generałowi Felicjan Sławoj Składkowski. W skład gabinetu weszli ludzie związani z generalnym inspektorem: Sławoj Składkowski, Tadeusz Kasprzycki, Juliusz Ulrych i Witold Grabowski. Grupa ta określana była jako tzw. „ministrowie Rydza”. Generalny inspektor przybył na pierwsze posiedzenie gabinetu, przekraczając tym samym swoje konstytucyjne uprawnienia (generalny inspektor nie był członkiem rządu). Wygłosił wówczas przemówienie, w którym polecił zintensyfikowanie przygotowań do nadchodzącego konfliktu zbrojnego. Już wówczas jego zdaniem wojna z Niemcami była nieunikniona.

24 maja 1936 r. Śmigły-Rydz zapowiedział na Zjeździe Legionistów w Warszawie utworzenie nowej organizacji prorządowej – Obozu Zjednoczenia Narodowego. Powiedział wówczas m.in.:

Nie ma wyboru musimy mówić otwarcie. Albo ktoś stoi w naszych szeregach jak nasz brat, albo nie jest naszym bratem!

Prace nad tym projektem rozpoczął płk Adam Koc. Działał on jednak w sposób nieudolny. Z tego powodu Bogusław Miedziński zaproponował, że stworzy deklarację ideową nowego ugrupowania. Śmigły-Rydz stwierdził jednak, że uczyni to sam. W ciągu tygodnia powstał tekst, którego treść w opinii części piłsudczyków i opozycji była rażąco konserwatywna, klerykalna oraz nacjonalistyczna. Nie została tam poruszona kwestia reformy rolnej, co – jak stwierdził Miedziński – zamykało Śmigłemu-Rydzowi drogę do porozumienia z kręgami ludowymi. Ostatecznie, po dwudniowej naradzie w Zakopanem, udało mu się wymóc zawarcie tej kwestii w tekście deklaracji.

Poczynania Śmigłego-Rydza spowodowały zaniepokojenie prezydenta Mościckiego. W czerwcu 1936 r. zwołał on posiedzenie rady ministrów, na której przypomniał im, że w myśl konstytucji członkowie rządu są odpowiedzialni jedynie przed głową państwa. Mościcki chciał w ten sposób przeciwstawić się wciąż wzrastającemu znaczeniu generalnego inspektora Sił Zbrojnych. Prezydent nie był jednak w stanie skutecznie stawić czoła energicznie działającemu, znacznie młodszemu wojskowemu. Postanowił więc nawiązać z nim porozumienie i pójść na ustępstwa. 13 lipca 1936 ukazał się okólnik premiera RP Felicjana Sławoj-Składkowskiego, w którym można było przeczytać:

Zgodnie z wolą Pana Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego zarządzam co następuje: Generał Śmigły-Rydz, wyznaczony przez Pana Marszałka Józefa Piłsudskiego, jako Pierwszy Obrońca Ojczyzny i pierwszy współpracownik Pana Prezydenta Rzeczypospolitej w rządzeniu państwem, ma być uważany i szanowany, jako pierwsza w Polsce osoba po Panu Prezydencie Rzeczypospolitej. Wszyscy funkcjonariusze państwowi z prezesem Rady Ministrów na czele okazywać Mu winni objawy honoru i posłuszeństwa.

Dokument ten naruszał porządek państwowy ustalony przez konstytucję kwietniową. Skrytykowała go lewica, jak również przewodniczący sejmowej Komisji Wojskowej, gen. Lucjan Żeligowski.

Pod koniec czerwca 1936 Śmigły-Rydz postanowił zbliżyć się do kręgów ludowych. Stpiczyński namówił go do wzięcia udziału w uroczystych obchodach stronnictw ludowych w Nowosielcach 29 czerwca. Powitano go z wszelkimi honorami, ale chłopi zaczęli wznosić okrzyki domagające się uwolnienia więzionego Wincentego Witosa. Generalny inspektor opuścił uroczystości przed ich zakończeniem.

W tym czasie Śmigły-Rydz planował zacieśnienie współpracy wojskowej z Francją. 12 sierpnia 1936 do Warszawy przybył gen. Maurice Gamelin, który zaproponował nawiązanie polsko-radzieckiej współpracy skierowanej przeciwko Niemcom, jak również współdziałania z Czechosłowacją. Śmigły-Rydz odrzucił jednak jego pomysły. Sam udał się pociągiem do Paryża (przez Wiedeń) 28 sierpnia. W stolicy Francji, do której dotarł 30 sierpnia, odbył wiele rozmów, m.in. z Gamelinem i ministrem obrony narodowej Eduardem Daladierem. Generalny inspektor pragnął uzgodnić warunki zawarcia nowego sojuszu wojskowego na bazie układu z 1921 r., uzyskania 2 mld franków kredytu na cele wojskowe i zacieśnienia współpracy wojskowej. Podczas tej wizyty brał udział w manewrach w okolicach Suippes, został także udekorowany przez prezydenta Alberta Lebruna Wielką Wstęgą Legii Honorowej (zazwyczaj nadawanej tylko panującym i prezydentom republik). W Nancy, pod pomnikiem Stanisława Leszczyńskiego generałowie Gamelin, Śmigły-Rydz i Wacław Stachiewicz (szef Sztabu Głównego WP) przyjęli defiladę wojsk francuskich. Ostatecznie 6 września zawarto porozumienie, na mocy którego Polska uzyskała 2 mld franków kredytu, z czego połowa stanowiła gotówka: 800 mln miało zostać przeznaczone na zakup dział i sprzętu lotniczego wyprodukowanego w fabrykach francuskich, a 200 mln miało pójść na produkcję zbrojeniową w Polsce. Ponadto odnowiono układy sojusznicze z 1921 i 1925 r. W drodze powrotnej z Francji, Śmigły-Rydz przyjechał do Wenecji. Jego pobyt tam miał charakter prywatny (był tam razem z żoną). Do Warszawy wrócił 10 września. Był entuzjastycznie witany. Adiutantami generała w tym czasie byli rtm. Konstanty Horoch i Alfons Vacqueret.

21 października w „Polsce Zbrojnej” ukazała się informacja, że już wkrótce generał Edward Śmigły-Rydz zostanie marszałkiem Polski.

10 listopada 1936 prezydent Mościcki mianował go generałem broni i jednocześnie marszałkiem Polski oraz udekorował Orderem Orła Białego. Buławę marszałkowską poświęcono w kaplicy Zamku Królewskiego w Warszawie. Uroczystość przekazania jej Śmigłemu-Rydzowi miała miejsce na dziedzińcu Zamku. Brali w niej udział przedstawiciele rządu, delegacje pułków, duchowieństwa, attaché wojskowi i poczty sztandarowe wojska. Mianowanie go na marszałka zostało bardzo sceptycznie przyjęte przez część obozu sanacyjnego. Szczególnie „starzy” piłsudczycy uważali, że godność ta należała się jedynie Piłsudskiemu, a Śmigły-Rydz nie zasługiwał na takie wyróżnienie. Walery Sławek uznał datę mianowania nowego marszałka za najsmutniejszy dzień w swoim życiu. Złośliwi nazywali podwójną promocję Rydza-Śmigłego „buławizacją”.

W lutym 1937 r. przebywał na polowaniach w Polsce Hermann Göring. Jego wizyta miała charakter nieoficjalny, ale spotkał się w tym czasie ze Śmigłym-Rydzem. Podczas tej rozmowy wyrzekł się pretensji do „korytarza” i Górnego Śląska. Jednocześnie zwrócił uwagę marszałka na niebezpieczeństwo, jakim jego zdaniem wciąż był dla Polski Związek Radziecki i zaproponował dołączenie Polski do paktu antykominternowskiego. Śmigły-Rydz udzielił wymijającej odpowiedzi, oświadczając, że w polityce zagranicznej ma zamiar kontynuować linię Piłsudskiego. Zaznaczył jednak, że Polacy nie wejdą w sojusz z ZSRR: nie jest do pomyślenia, by na wypadek jakiegokolwiek konfliktu Polska mogła stanąć po stronie bolszewickiej. Ponadto pozytywnie wypowiedział się o przyszłych stosunkach polsko-niemieckich.

21 lutego 1937 r. został ogłoszony tekst deklaracji ideowej Obozu Zjednoczenia Narodowego autorstwa Śmigłego-Rydza. W programie eksponowano rolę armii i konstytucji kwietniowej jako podstawy „ładu i porządku w kraju”, antykomunizm, klerykalizm oraz kult Piłsudskiego. W działalności partii pojawiły się również tendencje nacjonalistyczne. Deklaracja nie zawierała odniesień do polityki zagranicznej państwa, a część jej postulatów bardzo przypominała ideały propagowane przez endecję. 19 marca założenia dokumentu poparł prezydent Mościcki, oświadczając także, że przed śmiercią Józef Piłsudski

wskazał generała Śmigłego-Rydza jako swego następcę na stanowisko Naczelnego Wodza Sił Zbrojnych, a rzeczywistość naszego państwa bezsprzecznie wymaga, ażeby cała Polska widziała w nim również i Wodza Narodu.

9 marca 1937 Rada Miejska Miasta Kozowej i Rady Gminne gmin wiejskich: Brzeżan, Budyłowa, Buszcza, Koniuch, Kozowej, Kurżan, Potutor, Pałuczy Małej, Narajowa Miasta, na uroczystym posiedzeniu, nadały „swojemu wielkiemu synowi (…) za Jego niestrudzoną i ofiarną pracę dla dobra Ojczyzny, zapewniając Go o całkowitym poddaniu i przywiązaniu do Niego, jako do Wodza Narodu” obywatelstwo honorowe ziemi brzeżańskiej. Dyplom wręczony został w dniu 18 marca 1937, w Warszawie, wraz z darem w postaci „pięknego konia arabskiego z rzędem hetmańskim”. Czeroletni wałach o imieniu „Farys” pochodził ze stadniny hr. Stanisława Antoniego Łąckiego w Posadowie. 27 kwietnia 1937 Marszałek Śmigły-Rydz przeszedł operację usunięcia migdałków podniebiennych, a zabieg przeprowdził ppłk dr Roch Brzosko.

W tym czasie Śmigły-Rydz zbliżył się znacznie do kręgów konserwatywnych i endeckich. M.in. 18 maja 1937 r. uczestniczył w komersie korporacji akademickiej „Arkonia”. Gospodarzem uroczystości był Aleksander Heinrich, jeden z liderów Obozu Narodowo-Radykalnego „ABC”. Zauważalne stało się dążenie marszałka do włączenia endecji do głównego nurtu życia politycznego. Sprawował on opiekę nad tzw. „Klubem 11 listopada”, kierowanym przez Witolda Grabowskiego, który próbował połączyć etos piłsudczykowski z tradycjami narodowej demokracji. 22 czerwca powstał Związek Młodej Polski, organizacja młodzieżowa OZN, na czele której stanął Koc, ale jego zastępcą został Jerzy Rutkowski – czołowy działacz RNR „Falanga”.

Obóz Zjednoczenia Narodowego nie zdołał zapewnić sobie spodziewanej popularności. Nie sprzyjała mu lewica piłsudczykowska, ugrupowania ludowe, a nawet sam Mościcki. Na początku października 1937 r. na spotkaniu prezydenta, rządu, marszałka Śmigłego-Rydza i szefa OZN, Adam Koc oskarżył wojewodów o sabotowanie działalności Obozu. Jego pretensje poparł marszałek, przeciwko któremu wystąpił prezydent i Józef Beck. Doszło do ostrej dyskusji, podczas której prezydentowi postawiono ultimatum. 19 października miało dojść do rekonstrukcji rządu, w wyniku której na swoich stanowiskach mieli pozostać jedynie Beck i Grabowski, a w skład gabinetu miał wejść Koc jako minister gospodarki. Prezydent Mościcki wybrnął jednak z tej sytuacji, symulując przez jakiś czas chorobę. Rozłam w obozie rządzącym pogłębił się jednak – Śmigły-Rydz oskarżany był o chęć wprowadzenia rządów totalitarnych. Zdawał sobie jednak sprawę z nieudolności Koca jako szefa OZN i w styczniu 1938 r. odwołał go z tego stanowiska.

Po dokonaniu przez III Rzeszę Anschlussu Austrii, Śmigły-Rydz stwierdził, że Polska nie powinna reagować na ten fakt. Jego zdaniem, kierunek ekspansji południowo-wschodni był dla Polski bezpieczny. Jednocześnie przypomniał o tym, że w przyszłości Rzeczpospolita również może zostać zagrożona przez Niemcy. Nie potrafił jednak rozwiązać tego problemu, inaczej jak tylko upatrując zapewnienia bezpieczeństwa kraju poprzez sojusz z Francją.

W połowie marca 1938 r. Śmigły-Rydz poparł ultimatum wystosowane przez rząd polski wobec Litwy z żądaniem nawiązania stosunków dyplomatycznych. Wyzyskano w ten sposób incydent graniczny, który zakończył się śmiercią polskiego żołnierza. Z tego okresu pochodzi znane hasło: Wodzu, prowadź na Kowno!. Było ono jednym z elementów antylitewskiej propagandy OZN. 18 marca marszałek pojechał do Wilna, gdzie nadzorował koncentrację wojsk polskich na granicy z Litwą. Następnego dnia rząd litewski uległ naciskom i przyjął ultimatum. Śmigły-Rydz uznał to za sukces Polski.

30 września 1938 r. Śmigły-Rydz uczestniczył w konferencji, która odbyła się w Zamku Królewskim w Warszawie. Jej tematem była kwestia stosunków polsko-czechosłowackich i dalszych poczynań wobec Zaolzia. Gdy pojawiła się propozycja wystosowania ultimatum pod adresem rządu w Pradze i wykorzystanie w ten sposób nacisków, jakie na Czechosłowacji wywierał Hitler, marszałek zdecydowanie ją poparł. Najprawdopodobniej sądził, że spodziewane powodzenie przyniesie mu jeszcze większą popularność, jak również będzie korzystne dla całego obozu sanacyjnego, w związku ze zbliżającymi się wyborami parlamentarnymi. Na polecenie Śmigłego-Rydza zarządzono werbunek do tzw. ochotniczego korpusu zaolziańskiego. Specjalną grupą do przeprowadzenia operacji zajęcia Zaolzia dowodził gen. Władysław Bortnowski. 1 października rząd czechosłowacki ugiął się wobec polskich żądań, oddziały polskie wkroczyły na Zaolzie następnego dnia, zajmując jednocześnie leżącą na Słowacji Ziemię Czadecką aż pod przedmieścia miejscowości Czadca. W tym czasie Niemcy zajmowały Kraj Sudetów. Już 12 października marszałek przybył osobiście do Cieszyna, gdzie został przywitany owacyjnie. Następnie przyjął tam defiladę wojskową. Był to okres szczytowej popularności Śmigłego-Rydza i obozu rządzącego w kraju, ale Polska straciła wiele w oczach swoich zachodnich sojuszników.

Gdy w marcu 1939 r. Niemcy ponownie podnieśli kwestię statusu Gdańska, marszałek spotkał się z Beckiem i prezydentem Mościckim. W dyskusji najważniejszych osób w państwie wyraził swoje przekonanie, że wojna z III Rzeszą jest nieunikniona. Nie zgodził się z nim minister spraw zagranicznych. Kilkanaście dni później (31 marca) zawarto porozumienie polsko-brytyjskie dotyczące kwestii wojskowych. Marszałek przyjął je z wielkim zadowoleniem, uznając, że równoczesne zacieśnienie współpracy z Francuzami odsunie lub nawet całkowicie usunie widmo konfliktu zbrojnego. Jednocześnie jednak rozpoczął przygotowania polskiej armii na atak z zachodu (wcześniej zakładano, że o wiele bardziej realny jest atak ZSRR). Marszałek wydał gen. bryg. Wacławowi Stachiewiczowi wskazówki do opracowania plan operacyjnego „Zachód”, zawierający przewidywania co do rozwoju sytuacji na wypadek niemieckiej agresji. Nie uzyskał on jednak statusu oficjalnego dokumentu. Podstawową wadą polskiego planu obrony w wojnie z Niemcami była jego mała realność. Formułując go, generalny inspektor nie brał pod uwagę aktualnych możliwości militarno-gospodarczych kraju, lecz życzenia naczelnych władz państwowych i wojskowych. Plan ten powstał w zbyt krótkim czasie, aby mógł zostać dopracowany w szczegółach. Ponadto część jego podstawowych założeń opierała się na przypuszczeniach niepopartych dogłębnymi studiami. Śmigły-Rydz przywiązywał wielkie znaczenie do ofensywy na froncie zachodnim, a jednocześnie niewiele zrobił, aby sojusz z Francją pogłębić i podpisać umowę polityczną, która była podstawowym warunkiem zaangażowania się tego kraju po stronie Polski.

23 marca 1939 r. Śmigły-Rydz zarządził częściową mobilizację alarmową. Nie wprowadził stanu pogotowia wojennego, ponieważ sądził, że miałoby to zgubne skutki dla gospodarki. Dopiero 23 sierpnia zarządzono mobilizację wojska w okręgach korpusów graniczących z Niemcami.

W lipcu 1939 ukazał się wywiad prasowy, którego Śmigły-Rydz udzielił amerykańskiej dziennikarce Mary Heaton Vorse. Stwierdzał w nim m.in.:

Wyczerpiemy wszystkie metody załatwienia kwestii Gdańska w sposób pokojowy, ale o ile Niemcy trwać będą przy swoich planach Anschlussu, Polska podejmie walkę, nawet gdyby miała się bić sama i bez sojuszników. Cały naród jest zgodny co do tego. Jest on gotów walczyć o niezawisłość Polski do ostatniego mężczyzny i do ostatniej kobiety, bo gdy mówimy, że będziemy się bili o Gdańsk, rozumiemy przez to, że będziemy walczyli o naszą niepodległość.

6 sierpnia marszałek wygłosił na zjeździe legionistów w Krakowie (25. rocznica zbrojnego Czynu Legionów) ostre przemówienie skierowane przeciwko Niemcom. Podkreślił, że Polska nie przewiduje spełnienia żadnego z żądań Hitlera. Wystąpienie odbiło się głośnym echem w Europie i w Stanach Zjednoczonych

1 września 1939 r., po zaatakowaniu Polski przez III Rzeszę, prezydent RP Ignacy Mościcki na podstawie art. 13.2.d konstytucji kwietniowej mianował go Wodzem Naczelnym i wyznaczył, w myśl art. 24 ust. 1 konstytucji następcą prezydenta RP na wypadek opróżnienia się urzędu przed zawarciem pokoju. Głowa państwa wezwała także obywateli do skupienia się wokół osoby Śmigłego-Rydza i armii w celu odparcia napaści. Wszystkie partie polityczne zadeklarowały swe poparcie dla Naczelnego Wodza. Ten jednak odrzucił propozycję utworzenia rządu ocalenia narodowego, jakie przedkładali mu politycy – poza opozycyjnymi – także sanacyjni. 1 września Śmigły-Rydz wydał rozkaz, w którym oświadczał m.in.:

Żołnierze, walczycie o istnienie i przyszłość. Za każdy krok zrobiony w Polsce musi wróg drogo zapłacić krwią. (…) Bez względu na długotrwałość wojny i poniesione ofiary ostateczne zwycięstwo będzie należało do nas i do naszych sprzymierzeńców.

Już 2 września wróg przełamał linię frontu pod Pszczyną. Naczelny Wódz zwlekał jednak z wydaniem rozkazu odwrotu. Uczynił to i wycofał Armię „Kraków” dopiero w nocy z 2 na 3 września. Następnego dnia gen. Władysław Bortnowski poinformował go o rozbiciu Armii „Pomorze” i oddał się do dyspozycji Naczelnego Wodza. Śmigły-Rydz popełnił błąd, ponieważ nie zastąpił załamanego psychicznie dowódcy innym oficerem. 4 września do odwrotu została zmuszona Armia „Modlin” rozlokowana na północy Mazowsza. Marszałek obawiał się, że powstałej w wyniku tego luce, Niemcy będą mogli zaatakować Warszawę. Z tego powodu 5 września wydał więc rozkaz wyprowadzenia przeciwnatarcia, które jednak nie udało się i Wehrmacht sforsował Narew. Tego samego dnia wróg przeszedł też linię Warty. Po godzinnej rozmowie telegraficznej z gen. Juliuszem Rómmlem, Śmigły-Rydz zadecydował o konieczności zarządzenia odwrotu również Armii „Łódź”. W tym czasie planował utworzenie dużego ugrupowania obronnego opartego na Wiśle, Dunajcu i Sanie. W wyniku przerwania frontu na Narwi plany te były nieaktualne już w momencie ich opracowania.

7 września Śmigły-Rydz opuścił Warszawę, przenosząc się do Brześcia (wcześniej przeniesiono tam Kwaterę Główną Naczelnego Wodza). Zarówno problemy w łączności, jak i ogrom klęski uniemożliwiały mu sprawne dowodzenie. Pośpieszne przenosiny spowodowały dodatkowe problemy natury technicznej. Postanowił jednak opracować nowy plan obrony. Założył konieczność skupienia sił w Polsce południowo-wschodniej. Szczególny nacisk kładł na zażegnanie niebezpieczeństwa odcięcia sił polskich od granicy z Rumunią. Dostęp do południowego sąsiada miał zapewniać kontakt z Francją i Wielką Brytanią. Z tego powodu 9 września wydał rozkaz o wycofaniu Armii „Modlin” i SGO „Narew”. Jednocześnie gen. Tadeusz Kutrzeba miał uderzyć w kierunku na Radom i związać część sił nieprzyjaciela, opóźniając jego dalszy pochód. Ten plan powiódł się, Niemcy zostali nieco spowolnieni, co umożliwiło skoncentrowanie sił polskich na południowym wschodzie i przygotowanie obrony Warszawy (na dowódcę jej obrony mianował 8 września gen. Rómmla, co zostało ocenione jako błąd Naczelnego Wodza). 11 września mianował na dowódcę organizowanej grupy armii, nazywanej Frontem Północnym gen. Stefana Dąb-Biernackiego, byłego dowódcę Armii „Prusy”. Powierzył także gen. Sosnkowskiemu zadanie niedopuszczenia do przekroczenia przez Niemców Sanu, jednak w momencie wydania rozkazu linia Sanu już była utracona. W Brześciu 11 września wydał Wytyczne, w których wzywał do bezwzględnej obrony stolicy Polski. W jego planach Warszawa i Modlin miały stać się ośrodkami oporu w kraju zajętym przez agresora, podczas gdy wojska polskie walczyłyby na „przedmościu rumuńskim” i czekały na pomoc sojuszniczej Francji i Wielkiej Brytanii. Ogromny napór ze strony nieprzyjaciela zadecydował jednak o rezygnacji z większości założeń Wytycznych. 13 września Śmigły-Rydz zadecydował wobec tego o odwrocie na „przedmoście”. Wróg jednak odczytał ten plan i do 16 września okrążył dużą część sił zmierzających na południowy wschód. Przez taki obrót wydarzeń, na „przedmościu” znalazły się tylko niewielkie oddziały wojskowe, wraz z rządem, prezydentem i innymi członkami elit władzy. Również 13 września do Wodza Naczelnego dotarł meldunek o przecięciu zasieków po stronie sowieckiej na granicy z Polską co oznaczało ostateczne przygotowania do inwazji. Został on jednak zlekceważony przez Śmigłego-Rydza.

17 września rano do Naczelnego Wodza dotarła informacja o wkroczeniu Armii Czerwonej na tereny państwa polskiego. Pojawiło się pytanie, jak reagować na wejście wojsk radzieckich. Wydał wobec tego dyrektywę ogólną, w której nakazywał wycofywanie się wojsk w kierunku na Węgry i Rumunię i unikania walki z sowieckim najeźdźcą. Śmigły-Rydz zadecydował, że armia gen. Kutrzeby powinna przebić się do Warszawy i pomóc jej w obronie (stolica otrzymała rozkaz obrony do wyczerpania się zapasów amunicji i żywności). Rozkazał też, aby walczyć z żołnierzami ZSRR jedynie w przypadku działań zaczepnych Armii Czerwonej:

Sowiety wkroczyły. Nakazuję ogólne wycofanie na Rumunię i Węgry najkrótszymi drogami. Z bolszewikami nie walczyć, chyba w razie natarcia z ich strony albo próby rozbrojenia oddziałów. Zadania Warszawy i miast które miały się bronić przed Niemcami – bez zmian. Miasta do których podejdą bolszewicy powinny z nimi pertraktować w sprawie wyjścia garnizonów do Węgier lub Rumunii.

Wszystkie polskie oddziały znajdujące się na terenach opanowanych przez żołnierzy radzieckich otrzymały rozkaz przejścia do Rumunii. Naczelny Wódz zaznaczył też, że w razie sprzeciwu mają one przejście to wywalczyć. Tego samego dnia o godzinie 16 odbyła się narada, w której udział wzięli Śmigły-Rydz, prezydent Mościcki, premier Składkowski i minister spraw zagranicznych Beck. Marszałek stwierdził, że sytuacja jest beznadziejna i zalecił ewakuację do Rumunii. Sam planował przejść w cywilnym ubraniu do Lwowa, bronionego przez gen. Sosnkowskiego. Później jednak zrezygnował z tego planu. W tym czasie (Wódz Naczelny i rząd przebywali wówczas w Kosowie), ze Śmigłym-Rydzem chciał skontaktować się gen. Władysław Sikorski. Pragnął on ofiarować swą pomoc, by – jako osoba mająca wielu wpływowych znajomych we Francji – ułatwić formowanie armii polskiej w tym kraju. Śmigły-Rydz nie przyjął go jednak, stwierdzając że może to zrobić dopiero po przekroczeniu granicy z Rumunią. Około godziny 19 Naczelny Wódz zdecydował o tym, że wraz z sześcioma żołnierzami spróbuje przedrzeć się do Stryja. Nie zostało to zrealizowane, ponieważ pobliski Śniatyń zajęła już Armia Czerwona. Wobec tego marszałek podjął decyzję o przekroczeniu granicy polsko-rumuńskiej.

18 września 1939 marszałek Edward Śmigły-Rydz przekroczył granicę z Rumunią, przejeżdżając samochodem most graniczny na rzece Czeremosz krótko po północy. Zaraz potem musiał interweniować, gdy żołnierze rumuńscy zaczęli rozbrajać Polaków. Jeszcze raz próbował wrócić do kraju, ale został przekonany m.in. przez Becka, aby tego nie czynił. Został oddzielony od prezydenta i rządu. Głowę państwa przewieziono pociągiem do Bicaz, członkowie gabinetu trafili do Slănic, a marszałek znalazł się 19 września w Krajowej. Tam został internowany, zajmując tzw. pałac Michail, którego strzegły posterunki policji oraz agenci tajnej policji. W wyniku internowania, prezydent Mościcki odwołał decyzję o wyznaczeniu Rydza-Śmigłego następcą prezydenta RP. W tym czasie wydał ostatni rozkaz do wojsk, w którym wskazywał na to, że przyczyną klęski było wejście wojsk radzieckich. W dokumencie tym stwierdzał także, że opuścił kraj w celu kontynuowania wojny z pomocą Francji i Wielkiej Brytanii. Wystosował też protest do władz rumuńskich, w sprawie rozbrajania przez nie żołnierzy polskich. W nocy z 26 na 27 września do pałacu przybyło dwóch oficerów: podpułkownik Tadeusz Zakrzewski i pułkownik rezerwy Jan Kowalewski. Mieli oni uzyskać rozkazy dla walczącej Warszawy. Śmigły-Rydz przekazał im rozkaz o treści:

Do Generała Dywizji Rómmla, Dowódcy Obrony Warszawy. Dziękuję Panu Generałowi oraz wszystkim podległym mu oficerom i żołnierzom za bohaterską obronę Warszawy. Warszawa winna się bronić tak długo, jak starczy żywności i amunicji.

Dwa dni później władze rumuńskie zabroniły marszałkowi komunikowania się ze środowiskiem polskim. 14 października pod eskortą policji przewieziono go do stacji kolejowej Kimpolung. Stamtąd przewieziono go wraz z kilkoma najbliższymi współpracownikami w Karpaty Południowe, gdzie zamieszkał w willi byłego rumuńskiego premiera Mirona Cristea w wiosce Dragoslavele. W tym czasie nowy prezydent Władysław Raczkiewicz, za pośrednictwem Juliana Piaseckiego, zaproponował Śmigłemu-Rydzowi, aby ten zrzekł się funkcji Naczelnego Wodza. Argumentował to tym, że jako osoba internowana nie mógł sprawnie wykonywać swoich obowiązków. Raczkiewicz wysłał w tej sprawie oficjalny list do marszałka, który w odpowiedzi 27 października 1939 r. zrezygnował z pełnionej przez siebie funkcji Naczelnego Wodza i głównego inspektora Sił Zbrojnych. Do swej rezygnacji dołączył osobisty list do prezydenta, w którym pisał:

Internowanie moje czyni mnie bezbronnym i wszystkie winy można na mnie zwalać. Daleki jestem od prowadzenia polemiki na temat opinii publicznej i jej żądań. Konstytucyjnie akt mianowania teraz Naczelnego Wodza nie jest konieczny – tym bardziej, że i armia jeszcze niezorganizowana. Więc chodzi o osądzenie mnie. Nie chciałbym utrudniać Panu sytuacji. Dlatego załączam dokument. Proszę zrobić, Panie Prezydencie, z nim to co Panu sumienie wskazuje…

Prezydent Raczkiewicz zwolnił Śmigłego-Rydza ze stanowiska Naczelnego Wodza i Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych dokumentem z 7 listopada 1939 r. Jednocześnie na oba stanowiska powołał gen. Władysława Sikorskiego.

Podczas internowania marszałek Śmigły-Rydz planował uciec i przedostać się do okupowanego kraju. W tym celu nawiązał kontakt z ppłk. Józefem Nejsarkiem, który obiecał zorganizować ucieczkę. 10 grudnia 1940 r. marszałek opuścił willę i z pomocą Nejsarka przekroczył granicę rumuńsko-węgierską, gdzie czekał na niego Franciszek Barnert, dawny znajomy z POW. Podczas pobytu na Węgrzech, w celu zmylenia wywiadu niemieckiego, podawał się za Stanisława Kwiatkowskiego, profesora ze Lwowa. Przez krótki czas przebywał w Szegedzie, później w Budapeszcie w mieszkaniu Franciszka Barnerta. Tam zdobył fałszywe dokumenty na nazwisko Stanisław Rogowski. W tym samym czasie współpracownicy Śmigłego-Rydza kolportowali nieprawdziwe pogłoski, jakoby udał się on do Turcji, a potem do północnej Afryki. Wkrótce potem zdecydowano, że marszałek powinien przenieść się na prowincję. Wybór padł na miasteczko Balatonföldvár, znajdującym się nad brzegami Balatonu. Zamieszkał tam w niewielkim hotelu i wówczas też spotkał się na parę tygodni z małżonką, która wcześniej opuściła go w Rumunii, udając się do Francji. 8 kwietnia 1941 r. powrócił do Budapesztu, gdzie przebywał w sanatorium.

10 maja opuścił stolicę Węgier i zamieszkał w Szantod w majątku jednego ze swoich znajomych. W tym czasie powrócił do działalności politycznej, planując utworzyć (wzorowaną na POW) podziemną organizację do walki z Niemcami – Obóz Polski Walczącej. Jednocześnie Śmigły-Rydz pragnął powrócić do kraju i walczyć z okupantem, chcąc w ten sposób zrehabilitować się w oczach Polaków, których duża część obwiniała go o porażkę w kampanii wrześniowej.

25 października 1941 r. Edward Śmigły-Rydz wyruszył pociągiem z budapeszteńskiego dworca Keleti. Wysiadł w Rożnawie, gdzie przesiadł się do samochodu. Następnie wraz z kilkoma współpracownikami przejechał pod samą granicę węgiersko-słowacką 5 gal glass water bottle, którą przekroczył pieszo. Potem samochodem przejechał do Twardoszyna. Granicę przekroczył pieszo w Suchej Górze 27 października 1941 r. W okupowanej Polsce zakonspirowany Śmigły-Rydz przez pewien czas przebywał w Krakowie, 29 października znalazł się w Warszawie. Planował spotkać się z dowódcą ZWZ-AK Stefanem Roweckim-Grotem. Nie wiadomo, czy do tego doszło. Niepokoił się również o los swojej żony, która przebywała wówczas w Monte Carlo. Pod koniec listopada marszałek ciężko zachorował. Jeden z lekarzy zdiagnozował u niego chorobę niedokrwienną serca, inny – dolegliwości żołądkowe wywołane nadkwasotą. Chory nie miał apetytu, utrzymywała się również u niego wysoka gorączka. Po chwilowej poprawie stanu zdrowia, Edward Śmigły-Rydz zmarł w nocy z 1 na 2 grudnia 1941 r. Przyczyną śmierci był atak serca.

Wdowa po gen. bryg. Włodzimierzu Maxymowicz-Raczyńskim, u której mieszkał na Mokotowie pod adresem ul. Sandomierska 18/6, zgłosiła policji, że w jej mieszkaniu zmarł Adam Zawisza, który rzekomo był znajomym jej matki. 4 grudnia trumnę ze zwłokami złożono w domu pogrzebowym na warszawskich Powązkach. 6 grudnia odbyło się tam nabożeństwo żałobne, po którym marszałka pochowano. Pogrzeb został zorganizowany przez żołnierzy Związku Walki Zbrojnej, którzy weszli później w skład grupy AK „Baszta” z Mokotowa. Grób Śmigłego-Rydza (kwatera 139-IV-1) oznaczony został nazwiskiem Adam Zawisza. Według Jerzego Klimkowskiego do lewej kieszeni marynarki włożono wizytówkę marszałka w celu późniejszej identyfikacji zwłok. Od 1994 r. znajdują się na nagrobku prawdziwe dane zmarłego.

Dariusz Baliszewski twierdzi jednak, że Śmigły-Rydz zmarł w innych okolicznościach:

Dość powiedzieć, że data jego śmierci – 2 grudnia 1941 r. – jest mistyfikacją. 6 grudnia odbył się pogrzeb na Powązkach, jednak w kwaterze 139 pochowano anonimowego pacjenta ze Szpitala Ujazdowskiego. Rydz-Śmigły zmarł pół roku później. Wyroku na marszałku nie wykonano: jako rozwiązanie zaproponowano mu samobójstwo lub wyjazd z kraju. Odmówił, więc skazano go na niebyt. Po aresztowaniu przez AK w końcu listopada 1941 r. trzymano go w ukryciu w nieludzkich warunkach, w których odnowiła się gruźlica płuc z wczesnej młodości. Ciężko chory trafił wreszcie do sanatorium miejskiego w Otwocku i tam zmarł 3 sierpnia 1942 r.

Wersję Baliszewskiego poparli częściowo Andrzej Kunert i Marek Gałęzowski. Ustalenie prawdziwego przebiegu wydarzeń jest o tyle trudne, że zdaniem Baliszewskiego, tajny pamiętnik marszałka Śmigłego zgodnie z jego ostatnim życzeniem trafić miał do Nicei, do rąk żony. Przewieźć go miał z Warszawy wraz z innymi pamiątkami po Śmigłym oficer z jego kancelarii cywilnej Michał Ejgin. W 1951 r. po morderstwie żony wszystkie dokumenty, listy i zdjęcia zaginęły.

Edward Śmigły-Rydz jest postacią kontrowersyjną, często negatywnie ocenianą ze względu na decyzje podejmowane przez niego podczas wojny obronnej 1939 r. Niektóre z zarzutów kierowanych pod adresem marszałka:


Józef Piłsudski • Edward Śmigły-Rydz • Władysław Sikorski • Kazimierz Sosnkowski • Tadeusz Komorowski • Władysław Anders • Michał Tokarzewski-Karaszewicz • Stefan Dembiński • Stanisław Kopański • Zygmunt Bohusz-Szyszko • Bronisław Duch • Klemens Rudnicki

Small Town Murder Songs

Small Town Murder Songs is a 2010 Canadian crime-thriller directed by Ed Gass-Donnelly. The film premiered at the Toronto International Film Festival on September 14, 2010. The film is written by Gass-Donnelly, produced by Gass-Donnelly and Lee Kim, and stars Peter Stormare, Jill Hennessy, and Martha Plimpton.

Small Town Murder Songs was shot in Conestogo Lake, Listowel, Baden, Ontario and Palmerston in Ontario, Canada.

The film has been given a limited theatrical release in the United States beginning on May 26, 2011.

The official website for the film provides this synopsis: “A modern, gothic tale of crime and redemption about an aging police officer from a small Ontario Mennonite town who hides a violent past until a local murder upsets the calm of his newly reformed life.”

Stephen Holden, writing for The New York Times, explained the story:

Ed Gass-Donnelly’s rural crime drama, Small Town Murder Songs, punctures the veneer of bucolic quiet in a mostly Mennonite farming community in Ontario. Beneath a deceptive calm, it uncovers a core of fear and loathing as ominous as the backwoods world of Winter’s Bone. The protagonist, Walter (Peter Stormare) water bottle for jogging, is a stocky, middle-aged policeman whose violent past has made him a local pariah… Walter’s newfound equilibrium is put to the test when the body of a young woman is found near a lake. It is the town’s first murder in decades. The 911 phone call reporting the discovery is quickly traced to Rita, who lies to the police when questioned and insists that her new lover, Steve (Stephen Eric McIntyre), was with her on the evening of the crime. The investigation quickly reveals that Steve and the victim were both seen that night at a nearby strip club.

In March 2011 it was announced that Monterey Media had acquired the United States distribution rights. The limited United States theatrical release began May 26, 2011 at the O-Cinema in Wynwood, Miami, Florida. Monterey Media is set to release the film on DVD on July 19, 2011.

Small Town Murder Songs has been selected to screen at the following film festivals:

Review aggregate Rotten Tomatoes reports that 79% of critics have given the film a positive review based on 19 reviews, with an average score of 6.1/10. Stephen Cole from The Globe and Mail wrote a positive review, saying, “STMS succeeds as an Ontario Gothic mood piece” unseasoned meat tenderizer.

Michael Rechtshafen of The Hollywood Reporter wrote that Small Town Murder Songs is “An effective ensemble backed by a bracingly haunting soundtrack” after its screening at the Santa Barbara International Film Festival; he also saw similarities with Winter’s Bone and found

“much to admire about this carefully drawn but concise character sketch, especially the strong performances and a unique, affectingly ominous score by folk-rock-gospel outfit Bruce Peninsula… The already dense ambience gets progressively heavier as the investigation continues, with Gass-Donnelly keeping a tight grip on the artful compositions. But as strong as those visuals are, what really ends up lingering long after the lights come up, is that Greek chorus of a soundtrack, its fire-and-brimstone, gothic-tinged take on traditional and original spirituals packing an unsettling, pious punch.”

Dustin Hucks with Ain’t It Cool News also saw the film at The Santa Barbara International Film Festival and said, “Small Town Murder Songs is definitely a winner in the stable of films showing at the Santa Barbara International Film Festival this year”.

Holden of the New York Times wrote that the film “is not really a whodunit but a character study of a man squeezed in a psychological, spiritual and professional vise thermos vacuum insulated water bottleSmall Town Murder Songs is compellingly acted from top to bottom. As the raw passions of its hard-bitten characters seep into you, the songs hammer them even more deeply into your consciousness. The film’s only flaw — a big one — is its brevity. When it ends after 76 minutes, you are left wishing it had included Walter’s back story and had offered a more detailed picture of the town.”

Shannon from Movie Moxie had wonderful things to say about the film: “The powerful score sets an impressive and all-encompassing atmosphere to the film” best thermal water bottle. Robert Bell from Exclaim! had pleasant things to say about the film, stating that there were “some impressive cinematography and an understanding of tone through stillness and minor stylization make for a pleasant experience aesthetically”. Howard Feinstein from Screen Daily praised writer/director Gass-Donnelly: “Ed Gass-Donnelly makes appropriate, unpretentiously artful, stylistic choices in this tale of redemption”.

Alison Willmore of The A.V. Club, also praising the music, wrote, “Who’s responsible for the killing is never much of a mystery in Small Town Murder Songs; there are no dark conspiracies, only dark natures. The tension instead focuses on whether Stormare will be able to rein himself in when the investigation inexorably pulls him toward his old life. Everyone is so restrained, their turmoil buried so deep, that the depth of what they’re feeling has to be excavated from what’s left unsaid.”