Nadracjonalność

Nadracjonalność – pojęcie wprowadzone do teorii gier przez Douglasa Hofstadtera w felietonach zebranych w książce Metamagical Themas. Polega na zakładaniu kurtki bogner, że przeciwnik przeprowadza identyczne rozumowanie jak my i szukaniu strategii, która daje najlepsze wyniki przy tym założeniu.

W najbardziej klasycznej grze dla dwóch graczy, dylemacie więźnia, oszukanie przeciwnika daje zawsze lepszy wynik niż współpracowanie z nim, niezależnie od tego, jaką strategią posługuje się przeciwnik. Dlatego jedyną równowagą Nasha jest sytuacja, gdy obaj gracze zawsze oszukują. Gracz grający racjonalnie będzie zatem oszukiwał.
Gracz nadracjonalny zakłada, że drugi gracz będzie stosował tę samą strategię co on. Ponieważ sumaryczny zysk dwóch graczy jest maksymalny, gdy obaj współpracują, współpracowanie daje też największy zysk dla gracza nadracjonalnego. W ten sposób dwaj gracze nadracjonalni będą zawsze współpracować, zyskując więcej niż dwaj racjonalni.
W dylemacie więźnia optymalna nadracjonalna strategia jest czysta (zawsze współpracuj). W ogólności taka strategia może wymagać dokonania losowania (tzw. strategia mieszana) kurtki bogner.
Przykładowo rozważmy następującą grę:
W grze bierze udział 20 graczy. Każdy z nich może wysłać dowolną liczbę losów na loterię. Losy nic nie kosztują, ale wygrana w loterii będzie wynosiła 1 000 000 $ podzielone przez liczbę przysłanych losów. Ta wygrana zostanie następnie rozlosowana wśród przysłanych losów.
Ta gra nie ma żadnej równowagi Nasha – każdy gracz racjonalny będzie się starał wysłać jak największą liczbę losów po to, aby zwiększyć swój oczekiwany zysk. W efekcie wygrana może osiągnąć dowolnie małą wartość.
Strategia nadracjonalna będzie się starała zminimalizować oczekiwaną liczbę przysłanych losów. Można obliczyć kurtki bogner, że każdy gracz nadracjonalny przyśle jeden los z prawdopodobieństwem p=1/20, a z prawdopodobieństwem q=19/20 nie wyśle ani jednego. Oczekiwany zysk takiego gracza (jeśli wszyscy gracze są nadracjonalni) będzie wynosił 50 000 $.
Jeśli gracz nadracjonalny gra przeciwko graczowi racjonalnemu, zwykle przegra. Jeśli nie wiadomo czy przeciwnik gra w sposób nadracjonalny, czy nie, można rozważać mieszane meta-strategie: zakładające że przeciwnik z pewnym prawdopodobieństwem gra w sposób nadracjonalny, z pewnym prawdopodobieństwem w sposób racjonalny itp.
Przykładowo można rozważać dylemat więźnia, w którym zysk obu współpracujących graczy wynosi 100, a bonus za oszukanie (i pozbawienie przeciwnika całej tej wygranej) wynosi 1. Jeśli zakładamy że każdy z graczy jest nadracjonalny z prawdopodobieństwem p kurtki bogner, oczekiwana wygrana wynosi 100p przy założeniu nadracjonalnej strategii współpracuj i 1 przy założeniu strategii oszukuj. O ile p>1%, optymalną strategią będzie współpraca.
Na przykładzie wielu gier można pokazać, że ludzie nie stosują dokładnie strategii racjonalnych. Przykładem może być dylemat podróżnika. Nadracjonalność jest jednym z możliwych wytłumaczeń bardziej odpowiadającym rzeczywistemu zachowaniu kurtki bogner. Choć ludzie nie stosują również dokładnie strategii nadracjonalnych, można wyjaśniać ich zachowanie jako mieszanie tych dwóch meta-strategii. Jest to jednak hipoteza trudna do zweryfikowania i obecnie nie jest uznawana za kanoniczne wytłumaczenie.

Radosław Gradišnić

Radosław Gradišnić − książę Zety w latach 1148/1149-1183. Ostatni władca Zety podbitej stopniowo za jego panowania przez sąsiednią Raszkę.

Radosław urodził się według relacji Popa Duklanina podczas pobytu jego ojca Gradihny na wygnaniu w Raszce w początkowych latach drugiego panowania króla Jerzego Bodinovicia, czyli po 1125 roku. Pokój, który teraz zapanował skłonił do powrotu wielu zbiegów. Gradihna panował 11 lat. Zmarł i został pochowany w klasztorze św. męczenników Sergiusza i Bachusa. Z Raszki po interwencji Jerzego Bodinovicia i przywróceniu na tron jego sojusznika Urosza I Gradihna wraz z synami zbiegł do Zahumla, a następnie do Dracza pod opiekę namiestnika bizantyńskiego. Stamtąd prowadził w następnych latach walkę, która doprowadziła do obalenia króla Jerzego. W 1131 roku Gradihna objął władzę królewską w Zecie. Kraj był jednak wyniszczony wieloletnia wojną domową i zdany na łaskę silniejszych sąsiadów: Bizancjum i Raszki.
Gradihna zmarł w 1142 roku. Władzę w państwie objął po jego śmierci Radosław, który w 1148/1149 roku podczas wizyty w Konstantynopolu przyjął tytuł książęcy, rezygnując z roszczeń do korony królewskiej i samodzielności. Nie ustrzegło go to w następnym roku od najazdu wielkiego żupana Raszki Urosza II. W 1147 roku Normanowie włoscy Rogera II zdobyli bizantyńskie Korfu, Korynt i Teby. Cesarz bizantyński Manuel I Komnen wyparł ich w 1149 roku przy pomocy Wenecjan z Korfu i podjął przygotowania do najazdu na Italię. W tej sytuacji Normanowie zwrócili się do władającego Węgrami Belosza i jego brata Urosza II, wielkiego żupana Raszki. Korzystając z zaangażowania Manuela na zachodzie Urosz II wraz z młodszym bratem Desą zaatakowali Zetę, zajmując 2/3 jej terytorium. Radosław Gradišnić zbiegł do Kotoru. W jego ręku pozostały tylko miasta na wybrzeżu. Zagrożony przez Raszkan, zwrócił się o pomoc do Bizancjum i otrzymał posiłki z Dracza. Jednocześnie Belosz posłał braciom na pomoc oddziały węgierskie. W tej sytuacji Manuel II zrezygnował z wyprawy przeciw Normanom i zgromadzone w Avlonie wojska skierował przeciw Raszce. W krótkim czasie wyparł Urosza II z Zety i zajął Raszkę z wyjątkiem Rasu. Urosz II zbiegł w góry skąd starał się nękać Bizantyńczyków wypadami. W następnym roku (1150) Belosz wyruszył przeciw Bizantyńczykom na czele wojsk węgierskich. Połączone siły węgiersko-raszkańskie poniosły jednak druzgoczącą klęskę nad rzeką Tarą kurtki bogner.
W wyniku zawartego traktatu pokojowego zostały przywrócone granice Zety sprzed najazdu. W 1162 roku kolejny wielki żupan Raszki Desa kurtki bogner, wezwany przez opozycję przeciwko rządom Radosława odebrał mu prawie całe państwo pozostawiając wąski pas wybrzeża od Skadaru do Kotoru. W 1166 roku cesarz Manuel I Komnen odebrał Radosławowi miasta nadmorskie tworząc bizantyński okręg administracyjny zarządzany przez duksa Dalmacji i Dioklei rezydującego w Kotorze, Skadarze lub Barze. Kneziowi Radosławowi cesarz pozostawił jedynie posiadłości i dwory położone na zapleczu tych miast. W 1183 roku dukat bizantyński i pozostałości królestwa Zety przyłączył do swego państwa Stefan Nemania, kładąc kres rządom ostatniego władcy Zety kurtki bogner.
Z nieznaną z imienia żoną Radosław miał syna Michała. Wdowa po Michale w 1189 roku znalazła się na wygnaniu w Dubrowniku.

Diego Ordaz

Diego Alejandro Ordaz Álvarez (ur. 7 maja 1984 w Guadalajarze) – meksykański piłkarz występujący na pozycji prawego obrońcy kurtki bogner, obecnie zawodnik Chiapas.
Ordaz jest wychowankiem klubu CF Monterrey, do którego seniorskiej drużyny został włączony jako osiemnastolatek przez argentyńskiego szkoleniowca Daniela Passarellę. W meksykańskiej Primera División zadebiutował 16 marca 2003 w zremisowanym 1:1 spotkaniu z Américą i już w swoim debiutanckim, wiosennym sezonie Clausura 2003 zdobył ze swoją drużyną tytuł mistrza Meksyku. W tym samym roku zajął również z Monterrey drugie miejsce w krajowym superpucharze – Campeón de Campeones, jednak początkowo pełnił wyłącznie rolę rezerwowego i pewne miejsce w linii obrony wywalczył sobie dopiero kilka miesięcy później, po przyjściu do zespołu urugwajskiego trenera Hugo de Leóna. Premierowego gola w najwyższej klasie rozgrywkowej strzelił 4 listopada 2004 w zremisowanej 1:1 konfrontacji z Pumas UNAM i wówczas także, podczas jesiennych rozgrywek Apertura 2004, zanotował wicemistrzostwo kraju. Sukces ten powtórzył również rok później, w sezonie Apertura 2005 kurtki bogner, ponownie będąc podstawowym defensorem ekipy. Podczas rozgrywek Apertura 2009 po raz drugi w karierze zdobył natomiast mistrzostwo Meksyku, a ogółem barwy Monterrey reprezentował przez siedem lat.
Wiosną 2010 Ordaz został wypożyczony do drużyny Jaguares de Chiapas z siedzibą w mieście Tuxtla Gutiérrez; w odwrotną stronę powędrował natomiast Neri Cardozo. Tam bez większych sukcesów spędził rok, po czym odszedł do klubu Atlante FC z siedzibą w Cancún, gdzie również grał przez dwanaście miesięcy jako podstawowy piłkarz kurtki bogner, lecz ponownie nie potrafił nawiązać do osiągnięć odnoszonych z Monterrey. W styczniu 2012 podpisał umowę z ekipą San Luis FC z miasta San Luis Potosí, jednak tam pełnił wyłącznie rolę głębokiego rezerwowego i po upływie roku na zasadzie wypożyczenia powrócił do Atlante FC. Podczas drugiego pobytu w tej drużynie dotarł do finału krajowego pucharu – Copa MX kurtki bogner, a bezpośrednio po tym sukcesie po raz kolejny został piłkarzem Chiapas FC, któremu sprzedały swoją licencję władze San Luis – posiadacza jego karty zawodniczej. Od razu udał się jednak na wypożyczenie do drugoligowego Lobos BUAP z siedzibą w Puebli, w którego barwach spędził rok jako kluczowy defensor.

Radu Niculescu

Radu Horia Niculescu (ur. 2 marca 1975 w Sibiu), były piłkarz rumuński grający na pozycji napastnika. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 183 cm wzrostu, ważył 75 kg.
Piłkarską karierę Niculescu rozpoczął w rodzinnym Sibiu w klubie Şoimii IPA Sibiu. W 1990 roku trafił do silniejszego Interu Sibiu i 16 czerwca 1991 zadebiutował w pierwszej lidze w wygranym 4:0 meczu z Progresulem Brăila. W pierwszym składzie Interu zaczął grać w sezonie 1993/1994, a po nim został wypożyczony do Dinama Bukareszt, dla którego rozegrał tylko 3 mecze kurtki bogner. Sezon 1994/1995 kończył w Universitatei Craiova, z którą został wicemistrzem Rumunii.
W 1995 roku Niculescu przeszedł do Naţionalu Bukareszt kurtki bogner. Dwukrotnie z rzędu w latach 1996-1997 zostawał z nim wicemistrzem kraju, a grał tam do 2000 roku z małą przerwą na półroczne występy w Rapidzie Bukareszt (mistrzostwo Rumunii w 1999). Natomiast w 2001 roku miał mały udział w wywalczeniu mistrzostwa kraju dla Steauy. W sezonie 2001/2002 występował w Naţionalu (wicemistrzostwo) oraz tureckim Galatasaray SK, z którym był mistrzem Turcji. W sezonie 2002/2003 występował w MKE Ankaragücü. Następnie zahaczył o Steauę i Naţional, a karierę kończył w 2004 roku w chińskim Changchun Yatai.
W reprezentacji Rumunii Niculescu zadebiutował 13 lutego 1994 roku w wygranym 2:1 towarzyskim meczu z USA. W 1998 roku został powołany przez Anghela Iordănescu do kadry na Mistrzostwa Świata we Francji kurtki bogner. Na tym turnieju zagrał dwukrotnie jako rezerwowy: w wygranym 1:0 grupowym meczu z Kolumbią i przegranym 0:1 w 1/8 finału z Chorwacją kurtki bogner. W kadrze narodowej zagrał 15 razy i strzelił 2 gole kurtki bogner.

Przepraszam, czy tu biją?

Przepraszam kurtki bogner, czy tu biją? − polski film fabularny z 1976 w reżyserii Marka Piwowskiego utrzymany w konwencji kryminału. W obsadzie wystąpili w większości amatorscy aktorzy. Film otrzymał Nagrodę Główną na 3. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku w 1976. W epizodzie, jako wokalista w Maximie, udział w filmie wziął wokalista grupy rockowej Budka Suflera Krzysztof Cugowski. Mocną stroną filmu są żywe, dowcipne dialogi.

Przywódca przestępczej grupy, Belus (Zdzisław Rychter) chcąc sprawdzić lojalność jej członków, organizuje fikcyjne włamanie do jubilera. Sam powiadamia milicję i z ukrycia obserwuje, który z kumpli sypnie kurtki bogner. Zdrajcą okazuje się Bimber. Po jego zeznaniach milicja dowiaduje się, że napad był pozorowany, a prawdziwy skok dopiero się szykuje. Inspektorzy Milde (Jerzy Kulej) i Górny usiłują namówić chłopaka zwanego Studentem do współpracy i uczynić wszystko kurtki bogner, aby tym razem złapać sprytnego Belusa.
W filmie „zagrał” Spółdzielczy Dom Handlowy „Sezam” w Warszawie, a końcowe sceny były kręcone na dachu budynku.