Jerycho-1

Jerycho-1 – izraelski taktyczny pocisk balistyczny krótkiego zasięgu (SRBM), uzbrojony w głowicę konwencjonalną albo jądrową o mocy 20 kT. Wkrótce po rozmieszczeniu tego pocisku około 1970 roku w Izraelu, przystąpiono do prac nad jego ulepszoną wersją Jerycho-2, której dyslokację rozpoczęto około 1986.

We wrześniu 1962 izraelski rząd złożył w dwóch koncernach zamówienie na budowę pocisku rakietowego. Były to francuskie koncerny Sud Aviation i Dassault Aviation. Zamówienie przewidywało, że rakieta musi mieć zdolność przeniesienia głowicy bojowej o ciężarze 750 kg na odległość 235-500 km. Rakieta powinna zachowywać zdolność bojową bez względu na warunki atmosferyczne, posiadać mobilną platformę transportową i osiągać gotowość do wystrzelenia pocisku w ciągu 2 godzin.

Ostatecznie konkurs wygrał Dassault Aviation. Umową podpisano 26 kwietnia 1963. Dassault zobowiązał się dostarczyć 25 doświadczalnych pocisków rakietowych MD 620 (5 mobilnych wyrzutni z dwustopniowymi rakietami) i wyposażenie kontrolujące. Po przeprowadzeniu testów, produkcja seryjna pocisków miała być uruchomiona w Izraelu.

Podwykonawcami Dassault Aviation byli: przy produkcji silników Nord Aviation, Sepracor i Service des Poudres, a system naprowadzania firma Sagem. Produkcję pocisków rakietowych uruchomiono w maju 1964 w miejscowości Martignas-sur-Jalle we Francji. Trwała ona do stycznia 1969.

Pierwszy test rakiety jednoczłonowej przeprowadzono 1 lutego 1965 przy francuskiej wyspie Lewant na Morzu Śródziemnym. Pierwszy test rakiety dwuczłonowej przeprowadzono 23 grudnia 1965. We wrześniu 1968 przeprowadzono serię testów, z których 10 zakończyło się sukcesem, 3 częściowym sukcesem i 3 niepowodzeniem.

Dalsze testy zostały przerwane przez wprowadzenie przez Francję embarga na dostawy broni do Izraela. Była to odpowiedź na izraelski atak komandosów na port lotniczy Bejrut w Libanie (29 grudnia 1968) runners fanny pack. Program rakiety MD 620 przerwano w styczniu 1969, gdy pozostało do przeprowadzenia jeszcze jedynie siedem testów. Dassault wystrzelił pozostałe pociski rakietowe i 2 maja 1969 podpisał porozumienie z izraelskim rządem o niedopuszczeniu do kontynuowania badań i testów nad rozwojem rakiety MD 620. Pomimo to Izrael kontynuował prace badawcze w Israel Aerospace Industries. Ocenia się, że około 100 pocisków rakietowych Jerycho-1 rozlokowano w podziemnych bunkrach w Izraelu.

W 1977 rozpoczęto nowy program związany z budową pocisku rakietowego Jerycho-2.

Pocisk rakietowy Jerycho-1 przenosił głowice konwencjonalne, chemiczne albo jądrowe o mocy 20 kT, na odległość do 500 km fabric lint brush. Był to pocisk dwustopniowy z silnikami NA-804 i NA-805, zbudowanymi na podstawie silnika NA-803 z rakiety VE 111 Topaze.

Pierwszy człon rakiety był identyczny jak w rakiecie Topaze-1, i był sterowany przez cztery obracane dysze silników. Drugi człon posiadał tylko jedną dyszę i był sterowany przez cztery aerodynamiczne stery kierunkowe.

Hagelstein-Werft

Die Hagelstein-Werft war eine Werft in Travemünde. Das 1949 gegründete Unternehmen war auf den Bau von Binnenschiffen, Schiffen für die große Küstenfahrt und Fischkutter spezialisiert. Es wurde 1973 geschlossen.

Vorläufer der Werft war ein 1919 von Alfred Hagelstein gegründeter Schlosserei- und Reparaturbetrieb für Automobile. Ab 1923 wurden auch Schiffsmotoren repariert und ab 1927 erfolgte der Bau von Einzylinder-Glühkopfmotoren. 1930 wurde die Vertretung von Deutz-Schiffsdieselmotoren für Fischerei- und Küstenmotorschiffe übernommen und in den folgenden Jahren wurden Trockenbagger, Hafenkrane und Anlagen für die Torfgewinnung entwickelt und produziert.

Ab 1948 betrieb Hagelstein eine Reparaturwerft zum Umbau von Dampfschiffen auf den Antrieb mit Dieselmotoren. Dabei wurden fast ausschließlich Deutz-Dieselmotoren verwendet. Nach dem Zweiten Weltkrieg war die Nachfrage besonders nach kleinen Frachtschiffen sehr groß. Dies war neben den Erfahrungen als Reparaturwerft und der guten Lage in Travemünde ein Grund, 1949 eine Neubauwerft zu eröffnen. Insgesamt baute die Werft 30 neue Schiffe mit insgesamt rund 18.000&nbsp runners fanny pack;BRT vorwiegend für Reeder aus Lübeck und Hamburg.

1954 erfolgte der Ausbau der Baumaschinenproduktion, um von Schiffbau unabhängig zu werden. 1964 wurde die Schiffswerft zur Baumaschinenfabrik umstrukturiert, wobei der Bootsbau erhalten blieb. In der Folge wurde die Sportbootreihe der HATRA-Daycruiser entwickelt und gebaut. 1973 wurden die letzten Schiffe abgeliefert und der Gesamtbetrieb wurde eingestellt drink bottles.

Das erste Schiff, die Silbermöwe (299 BRT) war die Totalerneuerung eines Küstenmotorschiffes für den Lübecker Reeder H. Krohn, die 1952 durchgeführt wurde. Für den gleichen Reeder folgten zwei Frachterneubauten mit 999 BRT, die 1953 und 1954 abgeliefert wurden. Für das Bundesfinanzministerium wurden 1954 zwei Behördenschiffe abgeliefert. Für den Lübecker Reeder K. Lafrentz folgten 1955 insgesamt fünf Binnenfrachtschiffe mit jeweils 600 t Tragfähigkeit.

Von 1956 bis 1959 wurde eine erfolgreiche Schiffsserie von zwölf weitgehend baugleichen Frachtern für verschiedene Lübecker und Hamburger Reeder abgeliefert, u. a. die Inge Leonhardt. Die Schiffe waren 67 m lang, 10,85 m breit und hatten eine Seitenhöhe von 5 where can i buy water glass,35 m. Die Vermessung betrug 999 BRT, die Tragfähigkeit 1.650 tdw. Der 1000-PS-Deutzmotor ermöglichte eine Nenngeschwindigkeit von 11,5 Knoten.

Von 1959 bis 1969 wurden weitere zwölf Schiffe gebaut footy shirt, vorwiegend Küstenmotorschiffe mit 299 und 499 BRT, außerdem die kleine Fähre Mecklenburg für die Hansestadt Lübeck. Die letzten neun Schiffe waren Fischkutter verschiedener Größe mit 34, 80 und 100 BRT für Fischereibetriebe in Büsum, Kiel und Bremerhaven.